Category Archives: Uncategorized

Modern Greek For Classicists Lesson 3

Category : Uncategorized

3 ΜΑΘΗΜΑ ΤΡΙΤΟ

Title in Video: Episode 3 : Eros_Kai_Alexandros_VIDEO OK

VIDEO IN FOLDER: 03_DIALOGUE_FINAL

 (87,2% – A1 level according to software)

 (12% – A2 level according to software)

Αλέξανδρος:

Πω πω πω πω ! Το κεφάλι μου πονάει… 

Πού είμαι ; Κολώνες βλέπω… Πού είμαι ;

Όπα ! Ένα παιδί με φτερά ! 

Πολύ μικρό είναι αυτό το παιδί !

 Άγγελος είναι ; Ποιος είναι αυτός ;

Ε, ε, ε ! Πώς σε λένε; Ποιος είσαι εσύ ; 

Τι κάνεις ;

Ερωτας: 

Γεια σου ! Με λένε Έρωτα ! 

Εγώ είμαι ο Έρωτας, ο μικρός. 

Χτυπάω με το βέλος μου ! Πίιιινγκ !

Είσαι τεμπέλης φίλε; Δεν δουλεύεις; 

Εγώ σε χτυπώ ! Ερωτεύεσαι ! Χα χα χα ! 

Εγώ είμαι μια χαρά ! 

Ο ερωτευμένος είναι δύο τρομάρες ! 

Εσύ ποιος είσαι;

Αλέξανδρος:
Γεια σου Έρωτα !

Εγώ είμαι ο Αλέξανδρος και δεν καταλαβαίνω! 

Τι λες; Πού μένεις, Έρωτα;

Ερωτας: 

Εγώ ; Εγώ μένω στις καρδιές των ανθρώπων. 

Μένω παντού. 

Θέλει γυναίκα ο άντρας; 

Θέλει άντρα η γυναίκα ; 

Εγώ είμαι εκεί ! 

Δεν φεύγω ποτέ ! 

Μένω στην καρδιά σου, Αλέξανδρε, για πάντα !

Αλέξανδρος:

Εσύ ; Στην καρδιά μου; 

Μένεις στην καρδιά μου εσύ για πάντα ; 

Μα εσύ είσαι μικρό παιδί, Έρωτα ! 

Πώς έχεις τη δύναμη;

Ερωτας: 

Είμαι πάρα πολύ δυνατός εγώ! 

Η μαμά μου είναι η Νύχτα. 

Ο μπαμπάς μου είναι το Χάος. 

Γι’ αυτό πάω, χτυπάω ΜΠΑΜ 

και προκαλώ Χάος. 

Είναι πολύ αδύναμοι αυτοί που χτυπώ. 

Ο ερωτευμένος είναι αδύναμος. Αλήθεια τώρα.

Ο ερωτευμένος δεν έχει δύναμη, Αλέξανδρε.

Τίποτα.

Αλέξανδρος:

Και γιατί τους χτυπάς Έρωτα ; 

Είσαι κακός ; 

Και εντάξει. Εσύ τους χτυπάς, αυτοί πονάνε ;

Ερωτας: 

Εγώ ; Γιατί τους χτυπάω εγώ; Χαχαχαχα ! 

Γιατί έτσι, βρε ! 

Ο Έρωτας πάντα πονάει ! 

Εγώ είμαι η αρχή. Και εγώ είμαι το τέλος ! 

Θέλω εγώ ; Θέλει ο Ουρανός τη Γη. 

Θέλω εγώ; Κάνουν παιδιά ! 

Αλλά, εντάξει, έχω φτερά. Τσίου τσίου τσίου.

Αλέξανδρος:

Γιατί έχεις φτερά ; Δηλαδή, εσύ πετάς ;

Ερωτας: 

Ναι, πετάω ! 

Γιατί οι ερωτευμένοι δεν ξέρουν τι θέλουν. 

Το μυαλό τους πετάει.

Μία εδώ, μία εκεί. 

Χαχαχα ! 

Έ, και εγώ πετάω. 

Μία εδώ, μία εκεί. 

Χαχαχα ! 

Πετάω και φεύγω και πάω 

και χτυπώ και χτυπάω.

Και φεύγω πάλι.

Αλέξανδρος:

Και τώρα ; Πού πας τώρα Έρωτα ;

Ερωτας: 

Τώρα φεύγω. 

Πάω για το νέο βέλος. Τέλος. 

Γεια σου γεια σου ! 

Και προσοχή στον Έρωτα, Αλέξανδρε ! Προσοχή! 

Αλέξανδρος:

Μπα!… Τρελά πράγματα σήμερα… 

Πολύ τρελά πράγματα σήμερα!

GLOSSARY – ΓΛΩΣΣΑΡΙ ΔΙΑΛΟΓΟΥ 3:

Κεφάλι = head

Κολώνα = column

Παιδί = child

Άγγελος = angel

Χτυπάω = to hit with an arrow

Τεμπέλης = lazy

Ερωτεύομαι = to fall in love

Ερωτευμένος = fallen in love

Γυναίκα = woman

Άντρας = man

Φεύγω = to leave

Ποτέ = never

Πάντα = always

Προκαλώ = cause

Αδύναμος = weak 

Δύναμη = strength

Πετάω = to fly

Εδώ  = here

Εκεί = there

Νέος = young

Προσοχή! = Attention !

Τρελός = crazy

Κυνηγάω = to hunt

Αγαπώ = to love

νωρίς το πρωί = early in the morning

αργά το βράδυ = late in the evening

Νερό = water

Ελευθερία = liberty

COMPREHENSION EXERCISES – ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ 3:

  1. Τι βλέπει ο Αλέξανδρος στην αρχή του διαλόγου;

α) κολώνες 

β) ένα παιδί με φτερά, έναν άγγελο

γ) κολώνες και ένα παιδί με φτερά, έναν άγγελο

δ) τίποτε από τα παραπάνω

2) Ο Έρωτας στον διάλογο

α) είναι ένας μεγάλος άνδρας

β) είναι ένα μικρό παιδί 

γ) είναι ένας γέρος

δ) είναι ένα μωρό

3) Ο Έρωτας χτυπάει

α) τον άνθρωπο που δουλεύει πολύ

β) τον άνθρωπο που δεν δουλεύει γιατί δεν θέλει, είναι τεμπέλης

γ) τον άνθρωπο που δεν δουλεύει γιατί δεν μπορεί, είναι άνεργος

δ) τον άνθρωπο που δεν δουλεύει καθόλου 

4) Ο Έρωτας έχει φτερά, γιατί οι ερωτευμένοι

α) ξέρουν τι θέλουν

β) δεν ξέρουν τι θέλουν, το μυαλό τους πετάει

γ) πετάνε

δ) δεν πετάνε

5) Ο Ερωτευμένος/ η Ερωτευμένη :

α) έχει πολύ δύναμη, είναι δυνατός / δυνατή

β) δεν έχει πολύ δύναμη, είναι αδύναμος / αδύναμη

γ) δεν έχει φτερά

δ) έχει φτερά


GRAMMAR EXERCISES – ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ 3:

(ΡΗΜΑΤΑ – VERBS)

Άσκηση 1: 

Πονάω, χτυπάω, μιλάω

Σήμερα μελετάμε τα ρήματα σε -άω: μελετάω και μελετώ, για παράδειγμα! To study.
Το ίδιο κλίνονται και τα μιλάω – μιλώ = to speak. 

Ας δούμε το παράδειγμα:

Εγώ μιλάω ελληνικά. ή Εγώ μιλώ ελληνικά.

Εσύ μιλάς ελληνικά και αγγλικά.

Ο Γιάννης μιλάει στην Μαρία. Η Μαρία μιλά στον Γιάννη.

Εμείς μιλάμε μεταξύ μας.

Εσείς μιλάτε ο ένας στον άλλο.

Αυτοί μιλάνε για ποίηση.

Αυτές μιλούν για  πολιτική.

This type of verbs does decline like the classical greek τιμάω – τιμῶ but with differences in the Plural. Let’s see another example and try to create the forms in the exercise that follows:

Κυνηγάω = to hunt

Αγαπάω = to love

Κυνηγάω-κυνηγώαγαπ-
Κυνηγάςαγαπ-
Κυνηγά / Κυνηγάει αγαπ-
Κυνηγάμεαγαπ-
Κυνηγάτεαγαπ-
Κυνηγάνεαγαπ-

Κυνηγάω-κυνηγώ αγαπ-

Κυνηγάς αγαπ-

Κυνηγά / Κυνηγάει αγαπ-

Κυνηγάμε αγαπ-

Κυνηγάτε αγαπ-

Κυνηγάνε αγαπ-

(INSERT PICTURE WITH SB WHO SPEAKS)

This verb declines the exact way as the verb to start and to stop, that is ξεκινάω και σταματάω.

Εγώ λοιπόν θα ξεκινάω την πρόταση, εσείς θα την τελειώνετε με το δεύτερο ρήμα.

I will be starting the sentence and you will be finishing it. 

It is your turn ! Remember, be careful on the endings ! Let’s go together !

Πάμε μαζί!

  1. Εγώ ξεκινάω νωρίς το πρωί. Εγώ __________ αργά το βράδυ.
  2. Εγώ ξεκινώ νωρίς το πρωί. Εγώ __________ αργά το βράδυ.
  3. Εσύ ξεκινάς νωρίς το πρωί. Εσύ __________ αργά το βράδυ.
  4. Το τρένο ξεκινάει νωρίς το πρωί. Το τρένο __________ αργά το βράδυ.
  5. Το τρένο ξεκινά νωρίς το πρωί. Το τρένο __________αργά το βράδυ.
  6. Εμείς ξεκινάμε νωρίς το πρωί. Εμείς __________αργά το βράδυ.
  7. Εσείς ξεκινάτε νωρίς το πρωί. Εσείς __________ αργά το βράδυ.
  8. Αυτοί ξεκινάνε νωρίς το πρωί. Αυτοί __________ αργά το βράδυ. 
  9. Αυτές ξεκινούν νωρίς το πρωί. Αυτές __________ αργά το βράδυ.

θέλω, καταλαβαίνω, φεύγω

Μέχρι τώρα ξέρουμε τα ρήματα κάνω, μένω, δουλεύω, θέλω. Το ίδιο κλίνονται και τα ρήματα θέλω, καταλαβαίνω και φεύγω στο σημερινό μάθημα. 

Άσκηση 2:

Διαλέγω τη σωστή απάντηση στην ερώτηση:

  1. Θέλετε λίγο νερό κύριε Βασίλη;

α) Ναι, θέλουμε λίγο νερό.

β) Ναι, θέλω λίγο νερό.

γ) Ναι, θέλει λίγο νερό.

  1. Πότε φεύγει ο Αλέξανδρος;

α) Φεύγουμε αύριο το πρωί.

β) Φεύγω αύριο το πρωί.

γ) Φεύγει αύριο το πρωί.

  1. Γιώργο καταλαβαίνεις το μάθημα;

α) Το καταλαβαίνω, ναι.

β) Το καταλαβαίνεις, ναι.

γ) Το καταλαβαίνετε, ναι.

  1. Ο Έρωτας είτε μένει και μεγαλώνει είτε 

α) φεύγεις και είσαι πάντα παιδί.

β) φεύγουμε και είμαστε πάντα παιδιά.

γ) φεύγει και είναι πάντα παιδί.

  1. Η Ελευθερία

α) θέλω αρετή και τόλμη.

β) θέλει αρετή και τόλμη.

γ) θέλουν αρετή και τόλμη.

Άσκηση 3 : ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΕΝΤΡΟ
Vector 628278624


Modern Greek For Classicists Lesson 2

Category : Uncategorized

2 ΜΑΘΗΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ 

Title in Video: Episode 2 – Alexandros_Kai_Aspasia_ VIDEO OK

VIDEO IN FOLDER: 02_DIALOGUE_FINAL

 (97,1% – A1 level according to software)

Αλέξανδρος : Καλημέρα !

Ασπασία : Γεια σου. Είμαι η Σία. Πώς σε λένε;

Αλέξανδρος : Γεια σου, Σία! Τι όνομα είναι αυτό;

Ασπασία : Σία με λένε, από το Ασπασία ! Εσένα πώς σε λένε ;

Αλέξανδρος : Με λένε Αλέκο. 

Ασπασία : Αλέκο ! Τι όνομα είναι αυτό;

Αλέξανδρος : Αλέκο με λένε, από το Αλέξανδρος ! Χαίρω πολύ, Σία. Είσαι από την Αθήνα ;

Ασπασία : Όχι, είμαι από την Θεσσαλονίκη. Χαίρω πολύ, Αλέξανδρε. Εσύ από πού είσαι;

Αλέξανδρος : Είμαι από την Αθήνα. Τι κάνεις ;

Ασπασία : Πολύ καλά, ευχαριστώ. Μαθήματα, διαβάζω πολύ. Εσύ, πώς είσαι;

Αλέξανδρος : Μια χαρά.  Εδώ, στο σχολείο. Πού μένεις εσύ, Σία ;

Ασπασία : Μένω στο Θησείο. Αλλά το σχολείο μου είναι στο Παγκράτι. Εσύ πού μένεις;

Αλέξανδρος : Εγώ μένω εδώ, στο Παγκράτι. Πολύ κοντά στο σχολείο. Σία, έχεις αδέρφια;

Ασπασία : Έχω έναν αδερφό. Τον λένε Ανδρέα. Εσύ Αλέξανδρε, έχεις αδέλφια;

Αλέξανδρος : Ναι, έχω μία αδερφή. Την λένε Ελένη. Είναι μεγάλη, έχει οικογένεια και ένα παιδί.

Ασπασία : Έχει παιδί; Τέλεια! Πώς το λένε το παιδί;
Αλέξανδρος : Το παιδί το λένε Γιάννη. Την αδερφή μου τη λένε Ελένη. 

Ασπασία : Και η αδερφή σου τι κάνει; 

Αλέξανδρος : Τέτοια ώρα; Η αδερφή μου δουλεύει. Εσύ δουλεύεις;

Ασπασία : Εγώ; Τι λες βρε Αλέξανδρε; Είμαι μαθήτρια ! Στο σχολείο! 

Αλέξανδρος : Σωστά! Μα καλά, τι λέω; Και εγώ μαθητής είμαι. Διαβάζω, αλλά δεν δουλεύω!

Ασπασία : Α μπράβο ! Και εγώ και εσύ πηγαίνουμε στο σχολείο κάθε μέρα.

Αλέξανδρος : Ακριβώς ! Εγώ πάντως, δεν θέλω σχολείο κάθε μέρα. Εσύ θέλεις;

Ασπασία :  Ούτε εγώ θέλω σχολείο κάθε μέρα. Αλλά πηγαίνω.

Αλέξανδρος : Λοιπόν Ασπασία, αύριο πάλι ! Τα λέμε !

Ασπασία : Ναι, αύριο ! Χάρηκα!

Αλέξανδρος : Χάρηκα !

GLOSSARY – ΓΛΩΣΣΑΡΙ ΔΙΑΛΟΓΟΥ 2:

Κάνω = to do

Πηγαίνω = to go

Θέλω = to want

Είμαι = to be

Μένω = to live / stay

Έχω = to have

Ο φίλος / η φίλη = friend

Ο μικρός / η μικρή / το μικρό = small / little

Ο μεγάλος / η μεγάλη / το μεγάλο = big / grand


Από τον Παναμά = from Panama

Από την Αμερική = from America (USA)

Από το Παρίσι = from Paris

Σε τον = στον Παναμά = in Panama : Μένω στον Παναμά

Σε την = στην Αμερική = in America/ I am going to America. Πάω στην Αμερική

Σε το = στο Παρίσι = in Paris: I live in Paris . Μένω στο Παρίσι

Θέλω – Δεν θέλω = I want / I do not want.

Είμαι – Όχι, δεν είμαι = I am / I am not

Μένω στην Ελλάδα – Όχι, δεν μένω στην Ελλάδα. = 

I live in Greece/ No, I don’t live in Greece.

Πηγαίνω – Δεν πηγαίνω = I go / I do not go

COMPREHENSION EXERCISES – ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ 2:

Άσκηση 1: True or False? / Σωστό ή Λάθος ;

If there is a mistake in the sentence, write it correctly. Σ Λ

1) Η Σία είναι μαθήτρια, μένει στην Αθήνα και έχει καταγωγή από την Αθήνα, δηλαδή είναι από την Αθήνα. 

Αν η πρόταση είναι λάθος, γράψε τη σωστά.

_________________________________________________________

2) Η αδερφή του Αλέξανδρου, η Ελένη, είναι μεγάλη και δουλεύει. 

Αν η πρόταση είναι λάθος, γράψε τη σωστά.

_________________________________________________________

3) Το παιδί της αδερφής του Αλέξανδρου, της Ελένης, το λένε Παγκράτι.

Αν η πρόταση είναι λάθος, γράψε τη σωστά.

_________________________________________________________

4) Η Σία είναι μικρή, είναι μαθήτρια, πηγαίνει στο σχολείο και δουλεύει.

Αν η πρόταση είναι λάθος, γράψε τη σωστά.

_________________________________________________________

5) Ο Αλέξανδρος δεν δουλεύει. Είναι μαθητής, πηγαίνει στο σχολείο κάθε μέρα, αλλά δεν θέλει σχολείο κάθε μέρα.

Αν η πρόταση είναι λάθος, γράψε τη σωστά.

_________________________________________________________

Άσκηση 2:

Asking questions on feelings – Images for each feeling

Πώς είσαι; = Τι κάνεις;  = How are you ? 

Πώς είσαι; – Πολύ Καλά ! (Χαρούμενα) (INSERT HAPPY FACE JPG FROM ISTOCK)

Τι κάνεις;  – Καλά! (Ουδέτερο)  (INSERT OK FACE JPG FROM ISTOCK)

Πώς είσαι; – Τα ίδια (Ουδέτερο) (INSERT INDIFFERENT FACE JPG FROM ISTOCK)

Τι κάνεις;  – Έτσι κι έτσι (Ουδέτερο) (INSERT so -so FACE JPG FROM ISTOCK)

Also there are these vernacular varieties of feeling good: 

Πώς είσαι; – Καλούτσικα ! (INSERT HAPPY FACE JPG FROM ISTOCK)
Τι κάνεις; – Καλούλια ! (INSERT HAPPY FACE JPG FROM ISTOCK)
Τι κάνεις; – Τέλεια! (INSERT TOO HAPPY FACE JPG FROM ISTOCK)

Πώς είσαι ; -Χάλια (INSERT UNHAPPY FACE JPG FROM ISTOCK)

Τι κάνεις; – Τα ίδια… (INSERT INDIFFERENT FACE JPG FROM ISTOCK)

Άσκηση 3: Ευγένεια – Politeness


Brief note on Politeness Plural and age/intimacy;

In modern Greek, much unlike classical greek, Politeness is presented in the vernacular. The use of “Politeness Plural” (that probably derived from late Latin) is very common as a social marker and indicator of respect. This politeness is shown to people of older age or plain acquaintances. As the acquaintance becomes more intimate, politeness and formality can subside.

Χαιρετώ φιλικά – Greeting someone informally – use of Singular form 

(INSERT IMAGE JPG OF ASPASIA AND ALEXANDROS FROM FILM)

  • Γεια σου Ασπασία !
  • Γεια σου Αλέξανδρε !

Χαιρετώ επίσημα – Greeting someone formally – use of Plural form

(INSERT IMAGE JPG OF WOMAN AND OLDER WOMAN TALKING)

-Γεια σας κυρία Νίκη!

-Γεια σου Ελένη μου!

GRAMMAR EXERCISES – ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ 2:

Άσκηση 4:  Nouns in -ος – η και -ι (αδερφός/ αδερφή/ παιδί)
ΕΝΙΚΟΣ – SINGULAR

ο αδερφόςη αδερφήτο παιδί
του αδερφούτης αδερφήςτου παιδιού
τον αδερφότην αδερφήτο παιδί
αδερφέαδερφήπαιδί

ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ – PLURAL

οι αδερφοίοι αδερφέςτα παιδιά
των αδερφώντων αδερφώντων παιδιών
τους αδερφούςτις αδερφέςτα παιδιά
αδερφοίαδερφέςπαιδιά

Συμπληρώστε τα κενά / Fill in the gaps:

  1. Ο Νίκος είναι ο άντρας της ________ του Αλέξανδρου, Ελένης.
  2. Τα παιχνίδια των ____________ έχουν μεγάλη φαντασία.
  3. Ο Νίκος και η Ελένη έχουν ένα παιδί. 

Το όνομα του ___________ είναι Γιάννης.

  1. Τον ___________ της Ελένης τον λένε Αλέξανδρο.
  2. Η Μαρία και η Νίκη είναι ___________, έχουν τον ίδιο πατέρα και την ίδια μητέρα.
  3. Τα παιδιά του__________ μου είναι ανίψια μου.
  4. Ο δάσκαλος μαθαίνει ελληνικά στα _________ του σχολείου .

Άσκηση 5:  ΡΗΜΑΤΑ – VERBS

εγώ πηγαίνωδουλεύ__θέλ_πηγαίν_μαθαίν_
εσύ πηγαίνειςδουλεύ__θέλ_πηγαίν_μαθαίν_
αυτός / αυτή / αυτό πηγαίνειδουλεύ__θέλ_πηγαίν_μαθαίν_
εμείς πηγαίνουμεδουλεύ__θέλ_πηγαίν_μαθαίν_
εσείς πηγαίνετεδουλεύ__θέλ_πηγαίν_μαθαίν_
Αυτοί / αυτές / αυτά πηγαίνουν / πηγαίνουνεδουλεύ__θέλ_πηγαίν_μαθαίν_

Modern Greek For Classicists Lesson 1

Category : Uncategorized

1 ΜΑΘΗΜΑ ΠΡΩΤΟ 

Title in Video: Episode 1: Καλημέρα σας ! VIDEO OK

VIDEO IN FOLDER: 01_DIALOGUE_

 (95% – A1 level according to software)

Καλημέρα σας ! Είμαι ο Αλέξανδρος. Είμαι μαθητής. Οι φίλοι μου με λένε Αλέκο. Είμαι ο Αλέξανδρος ο μικρός. Δεν είμαι ο Αλέξανδρος ο Μέγας. Πηγαίνω στο σχολείο. Είμαι δεκαεφτά χρονών. Είμαι από την Ελλάδα. Μένω στην Αθήνα, στο Παγκράτι. Μένω πίσω από το Καλλιμάρμαρο Στάδιο. Ο πατέρας μου δουλεύει. Είναι καθηγητής μαθηματικών. Τον λένε Φίλιππο. Η μητέρα μου επίσης δουλεύει, είναι καθηγήτρια Ισπανικών. Η μητέρα μου είναι από την Ισπανία. Την λένε Μαρία. Έχω μία αδερφή. Η αδερφή μου είναι μεγάλη. Δεν πηγαίνει στο σχολείο. Είναι εικοσιπέντε χρονών. Την λένε Ελένη. 

Μου αρέσει η μυθολογία και η ιστορία. Ο Ηρακλής και ο Θησέας, ο Περικλής και ο Οδυσσέας. Του πατέρα μου δεν του αρέσει η μυθολογία. Μου λέει “Αλέξανδρε! Η μυθολογία είναι ψέματα, η ιστορία είναι αλήθεια. Η μυθολογία είναι λάθος, η ιστορία είναι σωστό!” Εγώ του λέω “Εσύ είσαι καθηγητής. Ο Ηρακλής είναι ήρωας, ο Περικλής είναι επίσης ήρωας! Τι θέλεις; Αμάν!” Ο πατέρας μου λέει “Δεν θέλω κάτι. Είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε ήρωες. Καταλαβαίνεις;” Του λέω “Καταλαβαίνω” και τέλος. 

Η μητέρα μου είναι από την Ισπανία. Καταλαβαίνει τι λέμε εμείς, αλλά δουλεύει πολύ. Λέει “Εγώ είμαι ήρωας. Δουλεύω όλη την ημέρα και ακούω και εσάς!”

GLOSSARY – ΓΛΩΣΣΑΡΙ ΔΙΑΛΟΓΟΥ 1:

Καλημέρα = good morning – Καλησπέρα = good afternoon 

Καληνύχτα = good evening / good night

Είμαι = to be

Έχω = to have

Πηγαίνω – Δεν πηγαίνω = I go / I do not go

Μένω = to live / stay

Ο φίλος / η φίλη = friend

Ο μικρός / η μικρή / το μικρό = small / little

Ο μεγάλος / η μεγάλη / το μεγάλο = big / grand

Το στάδιο = stadium 

Ο καθηγητής = professor (masculine)

Η καθηγήτρια = professor (feminine)

Η μητέρα = mother ——- Η μαμά = mom

Ο πατέρας = father ——– Ο μπαμπάς = dad

Η αδερφή = sister ——- Ο αδερφός = brother 

Ο, η, το = definite article

Τον, την, το = definite article accusative

Θέλω – Δεν θέλω = I want / I do not want.

Το ψέμα = lie – Η αλήθεια = truth

Το σωστό = right / correct – Το λάθος = wrong / mistake

Καταλαβαίνω = I understand 

Δουλεύω = I work

Όλος – όλη – όλο = the whole, entire, all (masc. fem. neut.)

Ακούω = to listen

Αμάν = Oh dear! / Oh no! / Gee!/ Good lord ! / Bummer ! / Oh man !

COMPREHENSION EXERCISES – ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ 1:

  1. Πώς λένε τον μαθητή στον διάλογο;

α) Αλέξανδρο 

β) Αλέκο

γ) Ηρακλή

δ) Αλέξανδρο και Αλέκο

  1. Ο πατέρας του Αλέξανδρου, ο Φίλιππος

α) πηγαίνει στο σχολείο

β) είναι καθηγητής μαθηματικών και δουλεύει

γ) είναι από την Ισπανία

δ) του αρέσει η μυθολογία

  1. Η μητέρα του Αλέξανδρου, η Μαρία

α) είναι ήρωας, είναι από την Ισπανία και είναι καθηγήτρια μαθηματικών

β) είναι ήρωας, είναι από την Ισπανία και είναι καθηγήτρια Ισπανικών

γ) μένει στην Ισπανία

δ) δεν καταλαβαίνει τι λέει ο Αλέξανδρος 

  1. Η αδερφή του Αλέξανδρου

α) την λένε Ελένη και πηγαίνει στο σχολείο

β) την λένε Ελένη και δεν πηγαίνει στο σχολείο, γιατί δουλεύει

γ) την λένε Μαρία και δουλεύει πολύ

δ) την λένε Μαρία και δεν δουλεύει πολύ

  1. Η μυθολογία

α) είναι λάθος και ψέματα

β) είναι σωστή και αλήθεια

γ) δεν αρέσει στον πατέρα του Αλέξανδρου γιατί είναι λάθος και ψέματα

δ) αρέσει στον πατέρα του Αλέξανδρου γιατί είναι σωστή και αλήθεια

DISCUSSION EXERCISES – ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ 1:

asking students to think and answer more personally) Difference between Narcissism and Self-esteem et cetera

Compare Theseus and Perseus.

How do you think Aeneas felt on his long journey?

What qualities do you admire in your personal heroes?

GRAMMAR EXERCISES – ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ 1:

Άσκηση 1: (ΓΕΝΗ)

There are three genders in the modern Greek language and four in modern Greek society. 

Today we shall cover masculine and feminine.

(INSERT PICTURE WITH ALEXANDROS BOY AND SIA GIRL, PHILIPPOS AND MARIA, HERACLES AND ATHENA FROM VYOND)

  1. Η Μαρία, η Ελένη και η Ιστορία είναι :

α) άνδρες (INSERT MASC. GENDER JPG) β) γυναίκες (INSERT FEM. GENDER JPG)

  1. Ο Αλέξανδρος, ο Ηρακλής και ο Ιάσονας είναι :

α) άνδρες (INSERT MASC. GENDER JPG) β) γυναίκες (INSERT FEM. GENDER JPG)

  1. Οι λέξεις που είναι (INSERT FEM. GENDER JPG) τελειώνουν σε:

α) -α, -η β) -ος, -ας, -ης

  1. Οι λέξεις που είναι (INSERT MASC. GENDER JPG) τελειώνουν σε:

α) -α, -η β) -ος, -ας, -ης

  1. Οι λέξεις Μαρία, Ελένη και Ιστορία έχουν μπροστά το άρθρο:

α) ο β) η

  1. Οι λέξεις Αλέξανδρος, Ηρακλής και Ιάσονας έχουν το άρθρο :

α) ο β) η

Άσκηση 2: (ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ – ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ)

How does the ending change with the two different expressions?

Does the same thing happen with every gender?

(INSERT MARIA, ELENI JPG FROM VIDEO)

  1. Γεια σας ! Είμαι η Μαρία. Με λένε _______.
  2. Γεια σας ! Είμαι ο Αλέξανδρος. Με λένε _______.
  3. Γεια σας ! Είμαι ο Αλέκος. Με λένε _______.
  4. Γεια σας ! Είμαι ο Ηρακλής. Με λένε ________.
  5. Γεια σας ! Είμαι η Ελένη. Με λένε _________.

THREE PREPOSITIONS WITH AN ACCUSATIVE: 

Από, σε, πίσω, από 

Από τον Παναμά = from Panama

Από την Αμερική = from America (USA)

Από το Παρίσι = from Paris

Σε τον = στον Παναμά = in Panama : Μένω στον Παναμά

Σε την = στην Αμερική = in America/ I am going to America. Πάω στην Αμερική

Σε το = στο Παρίσι = in Paris: I live in Paris . Μένω στο Παρίσι

Πίσω από τον ήρωα = behind the hero

Πίσω από την μυθολογία = behind mythology

Πίσω από το στάδιο = behind the stadium

Άσκηση 3: 

There are two basic prepositions for this chapter from and at 

(από σε)

(make table and place three genders jpg inside

οΒύρωναςΔιόνυσοςαπό τον Βύρωνααπό τον Διόνυσοστον Βύρωναστον Διόνυσο
ηΘεσσαλονίκηΑθήνααπό την Θεσσαλονίκη από την Αθήναστη Θεσσαλονίκηστην Αθήνα
τοΠαγκράτιΝαύπλιοαπό το Παγκράτιαπό το Ναύπλιοστο Παγκράτιστο Ναύπλιο

 Γράψε σύμφωνα με το παράδειγμα/ Write according to the example :

Είμαι από την Ελλάδα. Μένω στην Αθήνα.

  1. Είμαι από τον _________. Μένω στον___________. (Πειραιάς)
  2. Είμαι από την _________. Μένω στην ___________.(Κόρινθος)
  3. Είμαι από τη__________. Μένω στη ____________. (Σπάρτη)
  4. Είμαι από το __________. Μένω στο____________. (Λαύριο)
  5. Είμαι από τον __________. Μένω στον___________.(Βόλος)
  6. Είμαι από την __________. Μένω στην ___________. (Πάτρα)

Άσκηση 4: ΡΗΜΑΤΑ / VERBS :

In Greek, verbs change form according to the person and number of the subject. You keep the present stem the same and then you change the ending. The ending creates the different form.

For example, the verb to do, which κάνω, goes like this:

Εγώ κάνω
Εσύ κάνεις
Αυτός/ Αυτή/ Αυτό κάνει

Εμείς κάνουμε

Εσείς κάνετε
Αυτοί/ Αυτές/ Αυτά κάνουν / κάνουνε

Συμπληρώστε τα κενά / Fill in the gaps

  1. Αυτά τα κορίτσια ________ στο Παγκράτι . (μένω)
  2. Εσύ, Ηρακλή, πού ______ ; (μένω)
  3. Ο Γιάννης είναι μαθητής και _________ στο σχολείο. (πηγαίνω)
  4. Εσείς δηλαδή τώρα _________ τι λέει αυτός ; (καταλαβαίνω)
  5. Η Μέριτς μαθαίνει ελληνικά και σιγά σιγά ____________ πολύ καλά ! (καταλαβαίνω)
  6. Σε ευχαριστώ πολύ, αλλά δεν _______ καφέ σήμερα. (θέλω)
  7. Εγώ και οι φίλοι μου _____________ συχνά για κρασί και μεζέδες. (πηγαίνω)

The verb to be: eimai

Εγώ είμαι

Εσύ είσαι

Αυτός/ Αυτή/ Αυτό είναι

Εμείς είμαστε

Εσείς είσαστε/ είστε

Αυτοί/ Αυτές/ Αυτά είναι

(στο τηλέφωνο – Διάλεξε το σωστό Pick the correct one: )

-Γεια σου Ελένη ! Είσαι καλά;

-Ναι, εγώ καλά _______ (είμαστε / είμαι). Εσύ τι ______ (κάνετε / κάνεις) ;

-Μια χαρά ! Ο αδερφός σου πώς _________ (είναι / είσαι) ; 

-Ο Γιάννης ; Αυτός _______  (είστε / είναι ) έτσι κι έτσι, αλλά αύριο θα είναι καλύτερα. Εσύ, σήμερα πού________ (είσαι / είσαστε) ;

-Σήμερα με τους φίλους μου εμείς όλοι μαζί _________ (είναι / είμαστε) εκδρομή στην αρχαία Ελευσίνα. Έχει ήλιο και καλή ημέρα !


Modern Greek For Classicists

Category : Uncategorized

ILIAS KOLOKOURIS

Chiron.jpg

Modern Greek
For
Classicists

A1

~A Graded Reader For Beginners~

~Αναγνωστικό Αρχαρίων ~ 

THE PAIDEIA INSTITUTE FOR HUMANISTIC STUDY

NEW YORK CITY, 2020

26 dialogues already written, adding B-sides, cultural materials, etc.

Goal for 11/23: rest of documents into big document, add more dialogues between 2 and 3 and 4 and 5.

Total Number for Readers A1 & A2 : 32 

A1 Level Dialogues & Lessons :

GRAMMAR VIDEOS 1 – 15 Done, Descriptions & notes 

here

TO-DO’s

****GRAMMAR VIDEOS:

– NEED TO EDIT & SUBTITLE ALL Greek & English

****CARTOON VIDEOS:

– NEED TO SUBTITLE ALL Greek & English

****ΙΝ RED NOTES FOR DESIGN AND IMAGES NEEDED FROM i-stock:

*some exercises must be formed according to the IMAGES 

Sources: curriculum built from Ellinika A’, Epikoinoniste Ellinika 1, Athens University Syllabus (Bella, Iakovou et alii), Greek Today, Modern Greek For Classicists -Spain Syllabus, 1994-, Klik Sta Ellinika.

All dialogues are graded and follow the Common European Framework of Reference for Languages.
THIS IS THE SOFTWARE for level placement:

PROLOGOS – PREFACE

All of Classicists have had some Modern Greek more or less. This is not an introductory book to the modern greek language, but more of a graded reader that will help you remember the greek you might have learned back in the day when you excavated near that seaside! Also, with the tables at the end of the book, we are aiming at the classicists who have a better knowledge of classical attic and their own grammar foundations, upon which we would like to built their modern greek language.

This Graded Reader, Modern Greek For Classicists is targeted towards people who have studied Classics, Ancient Greek and Latin, therefore Classicists, that want to refresh their modern greek, or start systematically learning the differences and the developments from Classic Attic Greek into Modern. The writer is both a classicist and a linguist, and believes that one system (the Modern Greek) derives from the development of the other. Of course, the whole project was deemed as utopian by linguistics professors in Greece. “You cannot teach at the same time within linguistic synchrony and diachrony” was the response when I proposed the idea to my Master’s Degree supervisor in Athens. I studied Teaching Modern Greek As a Foreign Language at the time. Yet, the interest of Classicists in Modern Greece still existed. As Johanna Hanink has described very deeply in her article “On Not Knowing Modern Greek” at the Eidolon Journal, Modern Greek is “a version of Greek in which you can, in fact, hear words, laugh on cue, and watch actors act.”

Classicists, though, do complain they have to learn too many languages but Hanink, fortunately, insisted against all odds of Linguistics Professors in Greece: “But it’s worth it. Learning Modern Greek, at least to the extent that I have managed to learn it, has made both my life and my relationship with my work all the richer. I haven’t even mentioned the unique pleasure that modern Greek literature offers the classicist. That sheer enjoyment aside, few people have been more influential in shaping modern views of Greek antiquity than George Seferis, or have problematized the periodization of Greek poetry more than Constantine Cavafy (translated into English most recently by critic and classicist Daniel Mendelsohn). I first came to Modern Greek after reading Seferis’ essay “Delphi” (Greek here), but since then have actually come to prefer paddling around in Greek literature’s less classical waters.” So, this book kept on being written.

The protective wing of the Paideia Institute helped make an attempt for the impossible. Of course, all mistakes are at the responsibility of the author, Ilias Kolokouris. Had it not been for the kind support of Jason Pedicone, who believed in the project and funded it from the beginning, this attempt would not have been made possible.
PROLOGOS – PREFACE

“They will never learn mModern Greek, they only study ancient! Go have fun, but do not expect much!” was the response of my Master’s thesis supervisor when I mentioned I will be teaching modern Greek to classicists at Selianitika, during Paideia’s Living Greek in Greece program seven summers ago. My Masters was on Teaching Modern Greek as a Foreign Language, a betrayal for my Classics Ptychion. Then, when I proposed the idea of a book that describes both the development of the modern Greek language and its phonetic or linguistic relationship with Ancient Attic Greek – my other supervisor at the University of Athens, a linguist also, refused firmly : “Modern Greek and Ancient Greek are two separate systems! They cannot be described simultaneously.  I cannot accept this as a thesis proposal. It is impossible!” Therefore, this book is aiming for the impossible. 

“They will never learn Modern Greek, they only study ancient! Go have fun, but do not expect much!” was the response of my Master’s thesis supervisor when I mentioned I will be teaching modern greek to classicists at Selianitika, at Paideia’s Living Greek in Greece program seven summers ago. My Masters was on Teaching Modern Greek as a Foreign Language, a betrayal for my Classics Ptychion. Then, when the idea of a research article/ book that describes both the development of the modern Greek language and its phonetic or linguistic relationship with Ancient Attic Greek, along with the modern greek language – my other supervisor at the University of Athens, a linguist also, refused firmly : “Modern Greek and Ancient Greek are two separate systems! They cannot be described simultaneously.  I cannot accept this as a Thesis Proposal. It is impossible !” Therefore, this book is aiming for the impossible. And aiming for the impossible is bound to make it imperfect. Any faults, mistakes or typos are of the author.

Virginia Woolf in 1925 described our ignorance of classical Greek, in her famous essay On Not Knowing Greek : “For it is vain and foolish to talk of knowing Greek, since in our ignorance we should be at the bottom of any class of schoolboys, since we do not know how the words sounded, or where precisely we ought to laugh, or how the actors acted, and between this foreign people and ourselves there is not only difference of race and tongue but a tremendous breach of tradition. All the more strange, then, is it that we should wish to know Greek, try to know Greek, feel for ever drawn back to Greek, and be for ever making up some notion of the meaning of Greek, though from what incongruous odds and ends, with what slight resemblance to the real meaning of Greek, who shall say?”

Jason Pedicone, obsessed with making classics and the Ancient languages and cultures accessible to the people, has always been interested in exercising his modern Greek. Jason, who has been a student of mine for the last seven years, never thought the idea for this book was unrealistic. He has, as long as I have known him, respected both the Ancient Greek texts and the Modern Greek Literature. He well knew about Cavafy, Elytis, Kazantzakis and Vamvakaris already from his spoken Plato days. Also, Dr. Pedicone has handed in to me the great argument that our lessons of Modern Greek have improved his Classical attic Greek. And, more or less, Jason has inspired this book with his progressive mindset. 

But for this book, hope and inspiration also came from a current classicist, progressive, expert on classical literature and works but also immersed both in modern greek and the conceptual reception of Ancient Greece from the modern western world. Johanna Hanink, professor of Classics at Brown University, wrote the piece that pushed classics towards learning the modern greek language and its culture. A piece that for quite some time while published at the online journal Eidolon, inspired many classicists to learn modern greek, on line or in programmes that take place in Greece. There, Hanink wrote:

So why does Modern Greek still not have a seat at the classicists’ table?

This is, bluntly put, largely because our discipline continues to take a colonialist view of, among other things, Greece, Greeks, and (Modern) Greek. Historians and anthropologists who work on Greece have been much more willing than classicists to acknowledge the country’s legacy of metaphorical colonization: not by the Ottomans, but by the early European antiquaries and travelers who planted their flags in the ruins of Greek antiquity.

All of Classicists have had some Modern Greek more or less. This is not an introductory book to the modern Greek language, but more of a graded reader that will help the classicst remember the Greek you might have learned back in the day when you excavated near that seaside! Also, with the tables at the end of the book, we are aiming at the classicists who have a better knowledge of classical attic and their own grammar foundations, upon which we would like to build their modern Greek language skills.

This Graded Reader, Modern Greek For Classicists is targeted towards people who have studied Classics, Ancient Greek and Latin, Archaeology, in other words, Classicists, who want to refresh their modern Greek, or start systematically learning the differences and the developments from Classic Attic Greek into Modern. 

+MENTION AMERICAN ARCHAEOLOGICAL SCHOOL IN ATHENSThe writer is both a classicist and a linguist, and believes that one system (the Modern Greek) derives from a development of the other. That is, with the ups and downs of Atticism, the lingua franca of Koine and biblical greek, the the pushbacks of Katharevousa, the revolts for it or against it, the riots for translating the Oresteia or the Gospels, the foundation of Demotike, still, classic Attic Greek is related to modern Greek. Some myth and the language somehow lives on; this is, to make clear that the conversation here is strictly about the language. Not about race or ancient Greek DNA or other nationalistic ideologies that have nothing to do with language.

Jason Pedicone, who has been a student of mine for the last seven years, never thought the idea for this book was unrealistic. With a mission to make classics and ancient languages accessible to all people, he saw how a study of modern Greek, with special attention to its evolution and development over the course of centuries, could bring greater interest and engagement with both the Ancient Greek texts and Modern Greek Literature. 

But for this book, hope and inspiration also came from a current classicist, an expert on classical literature with a progressive vision for exploring the dialogue of modern Greek and the reception of Ancient Greece in the modern world. Johanna Hanink, professor of Classics at Brown University, wrote the piece that pushed classicists towards learning more of modern Greek language and culture. Her piece, published in the online journal Eidolon, encouraged many classicists to learn modern Greek, whether online or in programs that take place in Greece. Hanink wrote:

So why does Modern Greek still not have a seat at the classicists’ table? This is, bluntly put, largely because our discipline continues to take a colonialist view of, among other things, Greece, Greeks, and (Modern) Greek. Historians and anthropologists who work on Greece have been much more willing than classicists to acknowledge the country’s legacy of metaphorical colonization: not by the Ottomans, but by the early European antiquaries and travelers who planted their flags in the ruins of Greek antiquity.

Therefore, we find it incumbent upon the modern classicist to recognize the legacy and consequences of studying the classics, to give Modern Greek a seat at the table and a voice in the dialogue.

This book, Modern Greek For Classicists, is targeted towards people who have studied Classics, Ancient Greek and Latin, Archaeology, in other words, Classicists, who want to refresh their modern Greek, or start systematically learning the differences and the developments from Classic Attic Greek into Modern. This is not an introductory book to the Modern Greek language, but instead a book for those who already have some familiarity, whether it is a solid foundation in ancient Greek, a peripheral knowledge of the Greek alphabet acquired while studying Latin, or perhaps even the recollection of few phrases learned to communicate with locals from a summer spent excavating a Greek seaside. Upon these foundations and interests, we would like to build one’s Modern Greek language skills and increase access to the literature and contemporary issues that surround the fascinating culture of Modern Greece.

The author is both a classicist and a linguist, and believes that one system (Modern Greek) derives from a development of the other. That is, with the ups and downs of Atticism, the lingua franca of Koine and biblical Greek, the pushbacks of Katharevousa, the revolts for it or against it, the riots for translating the Oresteia or the Gospels, the foundation of Demotike, still, classic Attic Greek is related to modern Greek. The myths of the past and the roots of ancient words live on in the language of today.

We have structured this book as a graded reader, with fictional narratives in Modern Greek, followed by comprehension and discussion questions to explore the story and improve your understanding. Each dialogue has a limited set of vocabulary, and the grammar moves from simple to complex. For aural practice, animated videos accompany and expand upon the story.

The story itself is based on the myths of the ancient Greek hero, Hercules, with room for some liberal interpretations and comparisons with the realities in modern Greece. In the past decade, Greek society has gone through a period of rapid change and political circumstances. The huge Refugee wave, part of the European Migrant Crisis started in 2015 and is still going on with consequences for Greek society. While our story does not address these issues directly, it does inform the lens with which we view the past. Our main character, Hercules, comes from two different worlds, that of mortals and that of the gods. Tormented by Hera, he iscould be called a refugee in the land of mortals. Is he welcomed or forever viewed as an outsider? Does he struggle with finding a place in the world? How can he combine the two cultures that influence his identity? 

As a book that draws connections between the ancient language and the modern, we are also interested in the future evolutions of Modern Greek. For example, some linguists propose the use of the personal pronoun οσεσόσοι or the noun φιλεσφίλοι that contain both genders equally. We find this suggestion attractive and look forward to when such developments are canonized in a Lexicon of the vernacular.

We need to explain a few things, lastly, about the method this graded reader follows. An amalgam it is. There are repetitions, and this complies with the motto Repetitio est mater studiorum, which might be neither latin or greek originally, but has been an influence on the sole responsible of its application in this book and teacher of Modern Greek. The Rassias method, as well as two particular aspects of Stephen Krashen’s theory have had their impact. First, the Affective Filter Hypothesis. With this, the great educational researcher and linguist, argued that  learners with high motivation, a good self-image self-confidence, and a low level of anxiety along with extroversion are better equipped for success in second language acquisition. And how did we attempt to apply this on this Graded Reader ? With the use of provocative questions, both for conversation and throughout the dialogues themselves. Provocative dialogues can sometimes lead to humour and funnier moments throughout the reader. We hope that those who read the book will enjoy the moments and understand we are using humour. Our idea is that by making the student and classicist laugh, the anxiety level will lower and the input will become more comprehensible. The student, hopefully, will become a risk taker and feel safe within the classroom to make mistakes, without judgement and constant corrections. The lesson shall become a playful, fun activity and the student will gradually improve their lingustic output. 

Which leads us to the second aspect of Krashen’s influence on this book, which is the Comprehensible Input Hypothesis : We acquire, in other words, only when we understand language that contains structure that is “a little beyond” where we are now. How is this possible? How can we understand language that contains structures that we have not yet acquired? The answer to this apparent paradox is that we use more than our linguistic competence to help us understand. We also use context, our knowledge of the world, our extra-linguistic information to help us understand language directed at us. 

This graded reader attempts to contextualize the +1 language structures that are given within every lesson, despite the paradox, as Krashen well describes it. Of course, the second part of this book, with the Grammar & Syntax exercises that will be coming together with small brief lesson-videos that will explain the phenomena, shall make this reader a better tool for those who want to review their greek, to get back to their modern greek phrases.

Last but not least, and please correct us if we are wrong, this is the first book for learners of modern greek that uses the common word μαλάκα. Quite high as a word in many frequency lists, the M-word has been avoided for decades, even though everyone uses it. In a paper from 2015, The M-word – A Greek collocation between solidarity and insult linguists Nikos Vergis and Marina Terkourafi argued that the mock impoliteness of the word has developed. The Greek collocation re malaka, which could formerly be construed as either solidary (dude) or insulting (asshole) has witnessed the solidary sense prevail across the board, in contrast to the insulting sense, about which consensus was much lower”

So, we tried to use μαλάκα finally in a book for classicst learners of Modern Greek. Not in an insulting, but a rather friendly way. Hercules, is called μαλάκα, by a God. If this is a mistake, the only one to blame is the writer of this reader. There are no dirty words, only dirty minds? Who knows? We shall cover Katharevousa in a later volume of this series of Graded Readers.

Bozaitika, Patra, Achaia, Greece

December 2019

Ilias Kolokouris

Graded readers are “easy reading” books used to support the extensive reading approach to teaching English as a second or foreign language, and other languages. While many graded readers are written for native speaker children, more often they are targeted at young adults and above, since children’s books are already widely available and deal with topics not relevant to more mature language learners.

Graded readers can be adapted from literary classics, films, biographies, travel books, etc., or they can be original works written at a less demanding language level. Although they employ simplified language, graded readers do not necessarily lack narrative depth or avoid complex themes; often, they cover the same range of ‘serious’ themes as books written for native speaker audiences.[1]

Graded readers are written with specific levels of grammatical complexity in mind and with vocabulary that is limited by frequency headword counts. For example, Level 1 in a series might be restricted to 500 headwords, Level 2 to 600 headwords, and Level 3 to 700 headwords. Simple English Wikipedia is designed along similar lines. Other factors taken into consideration when selecting titles to publish, or determining levels, might include, the number and range of characters; the complexity of the plot; the expected background of the target audience; compliance requirements for certain markets (regarding e.g., sex, dating, religion, gender roles and sexuality etc.), among other factors.

Graded readers are not to be confused with Basal readers, such as Dick and Jane, which tend to target specific language features, and therefore are more like textbooks in nature.

Thematically, the Graded Reader comes from a rather liberated use of ancient greek mythology. Especially, some labours of Hercules, along with a comparison with modern greek reality. Of course, Modern Greece is going through changes, and its population is currently (and as always has been through the centuries) being mixed with Refugees. The huge Refugee wave, part of the European Migrant Crisis that started in 2015 and is still going on, is not mentioned in this Graded Reader. That is, because as classicists or philologists or teachers, call us what you may, we do not have the ability to address political issues, suggest solutions and solve the crisis. This is why this Graded Reader belongs to the genre of Fiction and Mythology. Subtly, we do mention that Hercules is also of mixed race, a mortal and a god, a DemiGod. This is all we can do, concerning this aspect of the current political situation in Greece. A whole conversation should start, but cannot start with this Graded Reader. Therefore, bare with us. It will definitely not be perfect. Also, minorities will not be profoundly mentioned here. There is a Queer Eros character, and Hercules will dress up as Diianeira in the second volume of this Graded Reader, but all of these issues, unfortunately, important as they are, cannot be addressed in a Graded Reader that has to be published and written from a Native Greek speaker that teaches modern Greek to Americans. Greek scholars and Sociolinguists will find solutions for these issues within the modern greek Academia. These solutions will be suggested to the public (for example, some linguists propose the use of the personal pronoun οσεσόσοι or the noun φιλεσφίλοι that contain both genders equally. We find this suggestion attractive, but until it is canonized in a Lexicon of the vernacular, we could not use it in this Reader) adopted and then introduced to a book like this. Therefore, bear with us. The goals of this Reader is to introduce something comprehensible (A1 level, according to The Common European Framework of Reference for Languages: Learning, Teaching, Assessment) and fun to read for an average educated Classicist that has some interest in Modern Greece and its culture.

ΜΑΘΗΜΑ ΜΗΔΕΝ 0:

ΠΡΟΦΟΡΑ – ΑΛΦΑΒΗΤΟ – 

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΔΙΑΦΟΡΑΣ ΠΡΟΦΟΡΑΣ ΑΡΧΑΙΑΣ κ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ

BRIEF LESSON ON THE ALPHABET AND PRONUNCIATION TIPS
FROM Modern Greek For Classicists Course Handout &

Need to fix the english here:

ΤΟ ΝΕΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ

The modern greek Alphabet is similar to the ancient Greek Alphabet in terms of graphemes. Differences in pronunciation occur though, according to certain research, ever since the heyday of ancient Thebes. This pronunciation you have already learned, a more “phonetic” so to say, we will simplify during this course. In ancient Greek there is a correspondence of 1:1 between what you read and what you pronounce.  In Modern Greek this is not the case.

 Certain phenomena that one learns when introduced to Ancient Greek simply do not occur in modern.



Aspiration Distiction (the h sound)

In ancient Greek when one reads Ἑρμῆς the pronunciation is /hermees/

hence the writing in English Hermes.

The /h/ sound is lost in modern Greek. Therefore, one will write Ερμής and do not pronounce the aspiration. Modern Greek does not have aspirated consonants.

Aspirated consonants were also simplified toward their counterpart:

ΣύμφωναΑρχαία ΕλληνικάΝέα ΕλληνικάΠαράδειγμα
Θ, θtʰ /θ/ as in the English word theatre (fricative) θέατρο, θέμα, θεός
Φ, φpʰ phi /f/ or /fh/ voiced fricative but sometimes more bilabial rather than labiodentalφέρω, φάρος, φόνος 
Χ,χkʰ chi /χ/ fricative as in the German ich χάος, χέρι, χόρτο 

ΑΣΚΗΣΗ 1:
Διάβασε δυνατά στα αρχαία και στα νέα ελληνικά:


θάλαμος / θάλασσα / θέλω / θάρρος / θάνατος / θεός/ θέμα
 

φάκελος / φάλαγγα / φαλακρός / φλαμένκο / φανός / φαντασία / φάρμακο


χαλαρός / χαλεπός / χαλινός / χάος / χέρι / Χάρηκα! / χιόνι

Voiced Consonants



The voiced consonants of ancient Greek lose their voice in modern. Sounds move from the strong use of the lips towards a more “rolling” sound. Therefore:

ΣύμφωναΑρχαία ΕλληνικάΝέα ΕλληνικάΠαράδειγμα
Β, β/b/ /v/ as in very, similar to Spanish fricative b but sometimes more bilabial βάρος, βάθος, βάλλω
Δ, δ/d/ /δ/ = /ð/ as in there, somewhat similar to Spanish fricative d δεν, δάσος, δίκη
Γ, γ/ɡ/ /γ/ as the sound in year or way, similar to Spanish fricative gγάτα, γη, γέρος

However, the same sounds do continue to exist in modern Greek. They survive in the digraphs described here, mainly common among words of venetian or turkish etymology, or ancient words where the consonant changed, like αγκάθι < ἀκάνθιον. 

ΔίγραφαΠροφορά Νέα ΕλληνικάΠαράδειγμα
μπ/b/ μπαγκέτα, μπαλκόνι
ντ/d/ ντάμα, έντιμος, ντοκιμαντέρ
γκ/ɡ/ γκαζόν, γκαρσόνι, αγκάθι

ΑΣΚΗΣΗ 2:
Διάβασε δυνατά στα αρχαία και στα νέα ελληνικά:


βάλλω / βάρος / βέλτιον / βράση / βέρα / βάφω/ βαθμός


δένω / Διδώ / δάσος / δίσκος / δόγμα/ δέρας / δίμετρος


γάμος / γάλα / γέρος / γάτος / γέλιο 

Double Letters

The double consonants of ancient greek survive in modern greek. They are pronounced as double, but following the loss of aspiration, lose their quantity accordingly. Therefore:

ΔιπλάΑρχαία ΕλληνικάΝέα ΕλληνικάΠαράδειγμα
ξ/kʰs/ /ks/ξένος, φιλοξενία, ξανά, ξύλο
ψ/pʰs / /ps/ψάρι, ψέμα, ψωμί
ζ/zd/ /z/ζάχαρη, ζενίθ, ζωή

ΑΣΚΗΣΗ 3:
Διάβασε δυνατά στα αρχαία και στα νέα ελληνικά:

ξέρω, ξανά, ξερός, ξίδι, ξύνω, ξενοδοχείο


ψάχνω, ψάλλω, άψογος, ψητό- 


ζώο, ζόρι, ζυγός, ζωμός

Voiceless Consonants and other consonants that remain the same

Voiceless Consonants of ancient Greek remain voiceless in modern. So do the nasal ones and the liquid consonants. Therefore:


ΆφωναΑρχαία ΕλληνικάΝέα ΕλληνικάΠαράδειγμα
π/p/ /p/πόρτα, πάλι, πόλος
τ/t / /t/τάση, τέμνω, τέλος
κ/k / /k/κάλλος, κρέας, κήτος
λ/l//l/λαός, λαβύρινθος, λέξη
μ/m//m/μόνος, μάτι, μέλλον
ν/n//n/νίκη, νέος, ναός
ρ/r//r/ράκος, ροή, ράδιο
Σ, σ, ς/s//s/σάκος, σαλάμι, σαν

Vowels



Length Distinction was a prime characteristic of the ancient greek language. It gave all the possibilities in meter and poetry. However, there is no length quantity in modern greek. There are no long and short vowels. Ω-μέγα and O-μικρόν sound the same: /o/.

Ε-ψιλον does not sound pitched, but like a plain /e/.

Ήττα, Ιώτα, Ύ-ψιλον along with some diphthongs sound all like /i/. Therefore, the diphthongs are only two phthongs in terms of graphemes and not phonemes.

The phenomenon that changed their sound is called Iotacism and it means the process of vowels tending to sound like a plain iota.

ΦωνήενταΑρχαία ΕλληνικάΝέα ΕλληνικάΠαράδειγμα
α/a/ /a/ άλλος, άρμα, άτη
ε/e/  or /ee/ /e/Ελλάδα, ένα, έπος
η/ee/ /i/ήλιος, ήττα, ζωή
ι/i//i/ίσος,  ιατρός, ιδέα
ο/o//o/όταν, όλον, οδός
υ/u//i/ύβρη, υγρό, υδρία
ω/ɔː/ /o/ωδή, ωκεανός, ώρα

Diphthongs -ΔΙΦΘΟΓΓΟΙ

So to sum up, all the following letters and pairs of letters are pronounced /i/.

ι, η, υ, ει, οι, ηι, υι : /i/ 

ΔίφθογγοςΑρχαία ΕλληνικάΝέα ΕλληνικάΠαράδειγμα
αι/ai/ as in aisle/e/ as in metπαίζω, παιδί, αίγα 
ει/ei/ as in eight/i/ as in seeεικόνα, είδηση, είδος
οι/oi/ as in oil/i/ as in seeοίκος, Οιδίπους, οικονομία
αυ/au/ as in sauerkraut/f/ as in soft (before voiceless consonants)/v/ as in suave (before voiced consonants and vowels)αυτός, αυτί, αυτάρκηςαυλή, δαυλός, παύω Παύλος
ευ/eu/ as in feud /f/ as in chef (before voiceless consonants)/v/ as in eleven (before voiced consonants and vowels)ευχαριστώ, ευτυχία, ευθύςευάρεστος, ευήλιος, ευλογία
ου/oou/ as in group/u/ as in bookπού, Ουρουγουάη , ούτε
/aa/ saw / saw+(w)it/a/ as in fatherάλλος, αυτός, άκρη
/ee/ as in say / say+(y)it/i/ as in seeήλιος, ήττα, ζωή
/ow/ as in sow/(omitted)
ᾱυ/au/ as in saw+you(omitted)
ηυ/eeu/ as in say+you(omitted)
ωυ/oou/ as in sow+you(omitted)
υι/uee/ as in suite/i/ as in seeυιός, υιοθετώ

Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΔΟΤΙΚΗΣ

The loss of the Dative Case

Η νέα ελληνική έχει μόνο τρεις πτώσεις. Ονομαστική, Γενική και Αιτιατική. 

Ονομαστικήο άνδραςὁ ἀνήρ οι άνδρεςοἱ ἄνδρες 
Γενικήτου άνδρατοῦ ἀνδρός των ανδρώντῶν ἀνδρῶν 
Δοτική—————τῷ ἀνδρί —————τοῖς ἀνδράσι
Αιτιατικήτον άνδρατόν νδρα τους άνδρεςτούς νδρας 
Κλητική—————(ὦ) ἄνερ —————(ὦ) ἄνδρες 

The morphological root of all cases in modern greek seems to be the ancient accusative. The vocative is replaced again by the accusative, and so is the Dative. In these notes we will explain how it is replaced syntactically.

Η Δοτική πτώση στα νέα ελληνικά υποχωρεί. Στην θέση της δοτικής βλέπουμε την αιτιατική, συνοδευόμενη από προθέσεις. Τα παραδείγματα:

The dative case in modern greek subsides. In place of the dative we see the accusative, accompanied with prepositions. Examples:

MODERN GREEK

Instrumental Dative > με + accusative

Locative and indirect Object> στο(ν), στη(ν), στο, στους, στις, στα

α)Δοτική αντικειμενική:

Τί δήποτ’ ἂν εἴη ταῦτα, ὦ Εὐθύφρων, δίδομεν τὰ παρ’ ἡμῶν δῶρα τοῖς θεοῖς;

MODERN GREEK

δίδωμι + dative  τοῖς θεοῖς ———-> δίνω + σε + accusative:

δίνω σε + τους θεούς -> δίνω στους θεούς

Certain verbs or words that derive from verbs are followed by the dative case. In modern greek, the case accordingly becomes the accusative. Therefore:

1. Verbs of friendly or hostile action,

ἀρέσκω, εὐνοῶ, βοηθῶ,  τιμωρῶ, ἀπειλῶ, πολεμῶ, μάχομαι, ἐναντιοῦμαι, μέμφομαι, ὀργίζομαι, φθονῶ:

Οἱ Ἀθηναῖοι τῷ Ἀντιόχῳ ἐβοήθουν.

      MODERN GREEK

βοηθῶ + dative  τῷ Ἀντιόχῳ ——–> βοηθώ + accusative

Οι Αθηναίοι βοηθούσαν τον Αντίοχο.

Πολεμοῦσι τοῖς Πέρσαις. 

πολεμῶ + dative τοῖς Πέρσαις.—–> πολεμώ + accusative

Πολεμούν τους Πέρσες.

2. Verbs that show docility and obedience, along with their opposites in ancient greek were followed by the dative. In modern, the case is the accusative, preceded by a preposition.

πείθομαι, πιστεύω, ὑπακούω, ὑπηρετῶ, ἀπιστῶ:

MODERN GREEK

Ῥᾳδίως πείθεται τῷ πατρί.

πείθομαι + dative  τῷ πατρί. ——-> πείθομαι + σε + accusative

Εύκολα υπακούει στον πατέρα.

The verb χρῶμαι was followed by two datives.

MODERN GREEK

Χρῶμαι τῷ προδότῃ συμβούλῳ. 

χρῶμαι + dative + dative ————> χρησιμοποιώ + accusative + ως + accusative

Χρησιμοποιώ τον προδότη ως σύμβουλο.

3. Verbs that show resemblance, equality, accordance and agreement in Attci Greek were followed by dative. In modern the dative becomes accusative, preceded by a preposition.

ἰσοῦμαι, ἔοικα ὁμοιάζω, συμφωνῶ, συνᾴδω, ὁμολογῶ, ὁμονοῶ:

MODERN GREEK

Τὸ τῆς πόλεως ἦθος ὁμοιοῦται τοῖς ἄρχουσι.

 Ὁμοιοῦμαι + dative τοῖς ἄρχουσι —–> μοιάζω + με + accusative Το ήθος της πόλης μοιάζει με τους άρχοντες.

Τὰ γὰρ ἔργα οὐ συμφωνεῖ τοῖς λόγοις.

Συμφωνῶ + dative τοῖς λόγοις.——> συμφωνώ + με + accusative

Τα έργα δεν συμφωνούν με τους λόγους.

4. Verbs that indicate dispute or reconciliation were also followed by the dative-The dative again replaced by the accusative, preceded by a preposition. ἀμφισβητῶ, ἐρίζω, διαλλάττομαι.

MODERN GREEK

Οἱ ἐχθροὶ ἐρίζουσιν ἀλλήλοις.

 Ἐρίζω + dative ἀλλήλοις——–> ερίζω + με + accusative of both pronouns. Οι εχθροί ερίζουν ο ένας με τον άλλο.

Οἱ δὲ ἐπιτίθενται τῷ στρατεύματι.

Ἐπιτίθεμαι + dative τῷ στρατεύματι —–> επιτίθεμαι + σε + accusative

Αυτοί επιτίθενται στο στράτευμα.

Τῇ βασιλείᾳ ἁρμόττει καλοκαγαθία.

 Ἁρμόττει + dative τῇ βασιλείᾳ ——-> αρμόζω + σε + accusative Στην βασιλεία αρμόζει η καλοκαγαθία.

Δηλαδή, στα νέα ελληνικά οι παραπάνω κατηγορίες ρημάτων συντάσσονται με αιτιατική ή εμπρόθετο προσδιορισμό σε θέση αντικειμένου και σπάνια με γενική:

Πολεμά τους εχθρούς.

Μοιάζει του παππού του. [ή: στον παππού του]

ΑΣΚΗΣΗ: 

FOSSILIZED LEXICAL UNITS FROM ANCIENT GREEK

INTO MODERN GREEK

Εντάξει, εν μέρει, δόξα τω Θεώ, πράγματι, τω όντι, εν τω μεταξύ, ενώ

Αιέν αριστεύειν: Πάντα να αριστεύετε (Ομήρου Ιλ. Ζ 208)

Αμ’ έπος αμ’ έργον: Μαζί με τα λόγια και τα έργα (Ηρόδοτος)

Λάθε βιώσας: Να ζεις στην αφάνεια, να μην επιδώκεις την προβολή (Επίκουρος)

Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΥ

The loss of the Infinitive

Ἐθέλω εἰπεῖν→ Θέλω να πω

Η νέα ελληνική δεν έχει ακριβώς απαρέμφατο. Στην θέση του απαρεμφάτου έχουμε την “υποτακτική”. In the place of the infinitve we have a pseudo-subjunctive. Linguists still argue whether it should be named the Subjunctive or the Infinitive.

In Ancient Greek the infinitive had four tenses (present, future, aorist, perfect) and three voices (active, middle, passive). Unique forms for the middle were found only in the future and aorist; in the present and perfect, middle and passive were the same.

Thematic verbs form presented active infinitives by adding to the stem the theme vowel -ε- and the infinitive ending -εν, and contract to form an -ειν (from εεν) ending, e.g. παιδεύειν. Athematic verbs add the sole suffix -ναι instead, e.g. διδόναι. In the middle voice, the present middle infinitive ending is -σθαι, e.g. δίδοσθαι and thematic verbs add an additional -ε- between the ending and the stem, e.g. παιδεύεσθαι.

ACTIVE VOICEMIDDLE – PASSIVE VOICE
Ενεστώταςλύειν να λύνωλύεσθαι να λύνομαι 
Παρατατικός——————-(να έλυνα)——————-(να λυνόμουν)
Μέλλονταςλύσειν να λύσω λύσεσθαι / λυθήσεσθαι να λυθώ
Αόριστοςλῦσαι να λύσω λύσασθαι / λυθῆναι να λυθώ 
Παρακείμενοςλελυκέναι να έχω λύσειλελύσθαι να έχω λυθεί 
Υπερσυντέλικος—————να είχα λύσει—————να είχα λυθεί
Συντελεσμένος Μέλλοντας—————————λελύσεσθαι ————

In modern Greek, the infinitive ceased to be in use. It was replaced syntactically by the subjunctive. The characteristic -σ- that existed in the ancient greek still indicates the nature, the aspect of the action (ποιόν ενεργείας). Therefore, an action that is continuous, progressive, habitual, repeated and imperfective will keep the stem of the Present Tense. An action that is limited, momentary, single and perfective will use the -σ- or the according stem of the Aorist Tense. 

Infinitives in Modern Greek are inflected for person. This means that depending on the actor the “infinitive” or better called the subjunctive changes accordingly.

Therefore for the Active Voice we have:

For a continuous actionFor a limited action
Θέλω να γράφωΘέλω να γράψω
Θέλω να γράφειςΘέλω να γράψεις
Θέλω να γράφειΘέλω να γράψει
Θέλω να γράφουμεΘέλω να γράψουμε
Θέλω να γράφετεΘέλω να γράψετε
Θέλω να γράφουνΘέλω να γράψουν

As we see, depending on the nature, the aspect of the action, the stem is either the stem of the Present Tense or the stem of the Aorist ( *έγραφ+σα –> έγραψα –> να γράψω) . What we must be careful though, is that the second stem does not mean it is an action that is finished and belongs to the past. It is an action that will finish eventually at some point. Whereas να γράφω talks about an action of which we don’t know when it will end. In English that would be more like “I want to be writing” in antithesis with “I want to write”.

The “infinitives” can take nominative or accusative subjects. They take nominative subjects when the infinitive is specified for tense (that is, the present and past form of the infinitive can alternate and the infinitive fully supports a sequence of tense). They take accusative subjects when the infinitive is not specified for tense (that is, when the only form which is admitted is the present infinitive). 

Only the Ancient Greek aorist infinitives active and passive survive in Modern Greek, but their descendants have a totally different function. The Ancient Greek γράψαι “to write” followed this path:

 γράψαι → γράψειν (in analogy to the present infinitive γράφειν) →  γράψει

used only in combination with the auxiliary verb έχω “I have”

→ Present Perfect: έχω γράψει “I have written”.

→  Past Perfect:      είχα γράψει “I had written”. 

Similarly, the Ancient Greek γραφῆναι “to be written” survives as γραφεί; thus, έχει γραφεί means “It has been written”.

In Modern Greek, “I want to write”

θέλω να γράψω (“I want that I write”),

opposed to Ancient Greek

ἐθέλω γράφειν (“I want to write”). 

In Modern Greek, the infinitive has changed form and is used mainly in the formation of tenses and not with an article or alone. Instead of the Ancient Greek infinitive “γράφειν”, Modern Greek uses the infinitive “γράψει”, which does not inflect. The Modern Greek infinitive has only two forms according to voice, “γράψει” for the active voice and “γραφ(τ)εί” for the passive voice.

ΑΣΚΗΣΗ 1 :

Fill in the gaps with Simple Subjunctive. Some verbs are irregular in form, in other cases you need to use simple tenses (Future etc) so don’t worry about mistakes!

  1. Εγώ πρέπει _______ το μάθημά μου. (ετοιμάζω)
  2. Εμείς πρέπει ________το χορτάρι. (κόβω)
  3. Λέμε ________ μια βόλτα. (πάω)
  4. Ο Νίκος ίσως _______μία ταινία πριν κοιμηθεί απόψε. (βλέπω)
  5. Η Ελένη μάλλον______ ένα φόρεμα αύριο. (αγοράζω)
  6. Εσείς πρέπει____________σε όλες τις ερωτήσεις μου. (απαντώ)
  7. Ο Ανδρέας θέλει _______ το δωμάτιο. (βάφω)
  8. Η Νίκη δεν θέλει _________ αργά στο σπίτι της απόψε. (γυρίζω)
  9. Λέω ________ μέχρι αργά σήμερα το βράδυ. (γυρίζω)
  10. Η θεία μου πρέπει ________ το σπίτι της αύριο, αν και δεν θέλει. (καθαρίζω)
  11. Εμείς μπορεί ________  στην πισίνα του ξενοδοχείου. (κολυμπώ)
  12. Σκέφτομαι ___________  κοκκινιστό σήμερα. (μαγειρεύω)
  13. Εσείς θα είναι ευχάριστο _________ καλά Ελληνικά. (μαθαίνω)
  14. Μπορείτε ________ στο σπίτι μας, αν θέλετε. (μένω)

  15. Ο Αλέξανδρος σκέφτεται ________ το αυτοκίνητό του για το ταξίδι του από την Αθήνα προς το Άγιον Όρος. (παίρνω)
  16. Είναι πιο εύκολο για εμάς _________ με το τραίνο. (ταξιδεύω)
  17. Πρέπει ________ ως το σταθμό του μετρό Ακρόπολη, και βαριέμαι. (περπατώ)
  18. Σε συμβουλεύω __________ να εργάζεσαι μεθοδικά. (συνεχίζω)
  19. Φρόντισε ___________το διάβασμά σου πριν τις 12 μ.μ. (τελειώνω)
  20. Η Αλίκη μπορεί ___________ το φόρεμα που αγόρασε μέχρι αύριο. (αλλάζω)

ΑΣΚΗΣΗ 2

Ποιο είναι σωστό; Γιατί;

1.Η ανηψιά μου μαθαίνει ελληνικά. Λέει:

Α. Μαθαίνω να γράφω. 

Β. Μαθαίνω να γράψω. 

  1. Βλέπω ένα ντοκυμαντέρ για την μεσογειακή διατροφή. Μιλάνε για το πόσο καλό κάνει το κρασί. Λένε:

Α. Είναι ωφέλιμο να πίνει κανείς κρασί.

Β. Είναι ωφέλιμο να πιει κανείς κρασί. 

3. Στο πάρτυ γενεθλίων της θείας μου δεν μπορώ να πάω, γιατί έχω δουλειά. Τι λέω;

Α. Δεν μπορώ απόψε. Πρέπει να δουλεύω μέχρι αργά.

Β. Δεν μπορώ απόψε. Πρέπει να δουλέψω μέχρι αργά.

  1. Ο παππούς μου θέλει να χάσει λίγα κιλά. Τι λέει;
    Α. Δεν πρέπει να τρώω λιπαρά.
    Β. Δεν πρέπει να φάω λιπαρά.

    5. Γράφω ένα γράμμα στα ξαδέρφια μου στην Ελλάδα. Για το επόμενο καλοκαίρι, εύχομαι:
    Α. Θέλω πολύ να σας βλέπω το καλοκαίρι.
    Β. Θέλω πολύ να σας δω το καλοκαίρι.

    6. Είμαι στην παραλία, κοντά στη θάλασσα. Μετά από πολλές ώρες μουσικής και διαβάσματος, θέλω θάλασσα και κολύμπι. Τι λέω στο φίλο μου;
    Α. Πάμε να κολυμπάμε;
    Β. Πάμε να κολυμπήσουμε;

    7. Είμαι στην Ελλάδα. Θέλω βόλτα και ουζάκια στις ταβέρνες κάθε βράδυ, αλλά οι Έλληνες φίλοι μου δεν έχουν λεφτά. Τι μου λένε;
    Α. Δεν μπορούμε να βγαίνουμε κάθε βράδυ.
    Β. Δεν μπορούμε να βγούμε κάθε βράδυ.

    8. Προτείνω στο φίλο μου ένα παιχνίδι τάβλι μαζί μου. Τι του λέω;

    Α. Θέλεις να παίζουμε τάβλι;
    Β. Θέλεις να παίξουμε τάβλι;

    9. Οι Έλληνες φίλοι μου με κάλεσαν για φαγητό. Εγώ δεν μπορώ, η γάτα μου είναι άρρωστη και θέλει γιατρό. Τι λέω; :

    Α. Δεν μπορώ. Έχω να πηγαίνω τη γάτα μου στο γιατρό.
    Β. Δεν μπορώ. Έχω να πάω τη γάτα μου στο γιατρό.

    10. Ένας φίλος μου θέλει να ξέρει τι μου αρέσει, το ταξίδι με το πλοίο ή με το τρένο. Εγώ απαντώ:
    Α. Προτιμώ να ταξιδεύω με πλοίο.
    Β. Προτιμώ να ταξιδέψω με πλοίο.

ΑΡΘΡΑ – ARTICLES

ANCIENT GREEK MODERN GREEK

αἱ οι

τὰς τις

αἱ θάλασσαι οι θάλασσες

Ἡ νύξ  → ACC. τήν νύκτα NOM. η νύχτα

  • As mentioned above, the most predominant case in Modern Greek is the accusative.

Not only in terms of syntax, but also in terms of inflection. Here we see how the ancient accusative formed the modern greek Nominative Case. Similarly:

Ἡ Ἑλλὰς → ACC. τήν Ἑλλάδα ΝΟΜ. Η Ελλάδα

Ἡ πόλις   → ACC. τήν πόλιν ΝΟΜ. Η πόλη

*Difficult 3rd declension nouns become neuter deminiatives and drop the suffix -ιον:

Ὁ παῖς      → ACC. τὸν παῖδα

Τὸ παιδίον ΝΟΜ. Το παιδί

Ἡ κλείς   → ACC. τήν κλεῖδα ΝΟΜ. Η πόλη

Τὸ κλειδίον ΝΟΜ. Το κλειδί

*ΜΕΣΗ ΦΩΝΗ : MIDDLE VOICE

Morphologically Middle Voice is not distinct from the Passive Voice

Μιλώ  – μιλιέμαι 

Κοιτώ – κοιτιέμαι

*ΕΥΚΤΙΚΗ ΦΩΝΗ: OPTATIVE MOOD

We have no Optative Mood in Modern Greek. It is replaced by Υποτακτική Subjunctive,

Or other structures in more complex cases:

 Εἴθε φίλος ἡμῖν γένοιο → Μακάρι να γίνεις φίλος μας.

Σὺ κομίζοις ἂν σεαυτὸν ᾗ θέλεις. → Αν το ξεχάσω, μου το θυμίζεις. [οριστ. ενεστώτα]

*VERBS ENDING in -μι

Develop differently in the active voice, into simple -ω verbs, but do keep their Passive Voice in modern greek

ANCIENT MODERN GREEK ANCIENT PASSIVE

Δείκνυμι → δείχνω αλλά : δείχνομαι (δείκνυμαι)

Δίδωμι → δίδω/ δίνω αλλά : δίνομαι (δίδομαι)

Τίθημι → θέτω αλλά: τίθεμαι (τίθεμαι)

*FUTURE TENSE

Medieval Greek 

Θέλω ἵνα + Subjunctive →    θα + Subjunctive : θα φύγω / θα μάθω

In Modern Greek, as mentioned above, Aspect replaces Tense. Therefore, we indicate differnently, according to the frequency of the action mentioned by the verb:

Πάω – πηγαίνω

Θέλω να πάω στην Ελλάδα 

(Here the aspect is for an action that will happen ONCE)

Θέλω να πηγαίνω στην Ελλάδα κάθε καλοκαίρι.

(Here the aspect is for an action that will be happening MANY TIMES)

Γράψω – γράφω

Ο Νίκος θέλει να γράψει καλά σήμερα. 

(Here the aspect is for an action that will happen ONCE)

Ο Νίκος θέλει να γράφει συχνά γράμματα στην οικογένειά του.

(Here the aspect is for an action that will be happening MANY TIMES)

The -s- stem or γρά-ψ-ω from the Aorist, describes an action that has a specific beginning and an ending. The -φ- stem or γρά-φ-ω from the Present Tense, describes an action we do not know when it will end, might continue in the future or repeat.

Look also Geoffrey Horrocks: Greek, a history of the language and its speakers.


Ἡ Γορ­γό­να

Category : Uncategorized

Ἀν­δρέ­ας Καρ­κα­βί­τσας

Ἡ Γορ­γό­να

Ε ΤΟ ΜΠΡΙΚΙ τοῦ Κα­πε­τὰν Φα­ρά­ση ἀρ­μέ­νι­ζα μι­σο­κά­να­λα ἐ­κεί­νη τὴ νύ­χτα. Σπά­νια νύ­χτα! πρώ­τη καὶ τε­λευ­ταί­α θαρ­ρῶ στὴ ζω­ή μου. Τί εἴ­χα­με φορ­τω­μέ­νο; Τί ἄλ­λο ἀ­πὸ σι­τά­ρι. Ποῦ πη­γαί­να­με; Ποῦ ἀλ­λοῦ ἀ­πὸ τὸν Πει­ραιᾶ. Πρά­μα­τα καὶ τὰ δυ­ὸ ποὺ τὰ ἔ­κα­μα τὸ λι­γώ­τε­ρο εἴ­κο­σι φο­ρές. Μὰ ἐ­κεί­νη τὴ βρα­δυ­ὰ ἔ­νι­ω­θα τέ­τοι­ο πλά­κω­μα στὴν ψυ­χή, ποὺ κιν­τύ­νευ­α νὰ λι­γο­θυ­μή­σω. Δὲν ξέ­ρω τί μοῦ ἔ­φται­γε· θὲς ἡ γα­λη­νε­μέ­νη θά­λασ­σα, θὲς ὁ ξά­στε­ρος οὐ­ρα­νός, θὲς τὸ τσου­χτε­ρὸ λι­ο­πύ­ρι· δὲν μπο­ρῶ νὰ εἰ­πῶ. Μὰ εἶ­χα τό­σο βα­ρειὰ τὴν ψυ­χή, ἥ­βρε­σκα τό­σο σα­χλο­πλημ­μυ­ρι­σμέ­νη τὴ ζω­ή, ποὺ ἂν μὲ ἅρ­πα­ζε κα­νεὶς νὰ μὲ ρί­ξη στὸ νε­ρό, «ὄ­χι!» δὲ θά ‘λε­γα.

       Ὁ ἥ­λιος ἦ­ταν ὥ­ρα βα­σι­λε­μέ­νος. Τὰ χρυ­σο­πόρ­φυ­ρα συ­γνε­φά­κια, ποὺ συν­τρό­φευ­αν τὸ βα­σί­λε­μά του, σκά­λω­σαν κά­που μαῦ­ρα σὰν με­γά­λες κα­πνι­ές. Ὁ Ἀ­πο­σπε­ρί­της ἔ­λαμ­ψε κρυ­σταλ­λό­χι­ο­νο μέ­σα στὰ σκοῦ­ρα. Φά­νη­καν ψη­λὰ οἱ ἀ­στε­ρι­σμοὶ ἕ­νας κι ἕ­νας. Τὰ νε­ρά κά­τω πῆ­ραν ἐ­κεῖ­νο τὸ λευ­κο­σκό­τει­νο χρῶ­μα, τὸ κρύ­ο καὶ λα­χτα­ρι­στὸ τοῦ ἀ­τσα­λιοῦ. Τὸ ναυ­τό­που­λο ἄ­να­ψε τὰ φα­νά­ρια· ὁ κα­πε­τά­νιος κα­τέ­βη­κε νὰ κοι­μη­θῆ· ὁ Μπούλ­μπε­ρης ἔ­κα­τσε στὸ τι­μό­νι. Ὁ Μπρα­χά­μης, ὁ σκύ­λος μας, κου­λου­ρι­ά­στη­κε στὴ ρί­ζα τοῦ ἀρ­γά­τη νὰ ἡ­συ­χά­ση καὶ κεῖ­νος.

      Ἐ­γὼ οὔ­τε νὰ ἡ­συ­χά­σω μπο­ροῦ­σα. Οὔ­τε ὕ­πνο οὔ­τε ξύ­πνο. Δο­κί­μα­σα νὰ πιά­σω κου­βέν­τα μὲ τὸν τι­μο­νι­έ­ρη· μὰ εἶ­χε τό­ση ἀ­νο­στιά, ποὺ ἔ­σβη­σε σὰν φω­τιὰ ἀ­ναμ­μέ­νη μὲ χλω­ρό­ξυ­λα. Πῆ­γα νὰ παί­ξω μὲ τὸν Μπρα­χά­μη· ἀλ­λὰ καὶ κεῖ­νος τρύ­πω­σε ἀ­κό­μη πε­ρισ­σό­τε­ρο τὸ μου­σού­δι στὰ πό­δια του καὶ βα­ρι­ε­στι­σμέ­νος γρί­νια­σε, σὰ νὰ μοῦ ἔ­λε­γε: —Ἄ­φη­σέ με καὶ δὲν ἔ­χω τὴν ὄ­ρε­ξή σου! Τό­τε βα­ρι­ε­στι­σμέ­νος καὶ γὼ πῆ­γα καὶ ξα­πλώ­θη­κα μπρού­μυ­τα κα­τα­με­σὶς κι ἔ­κλει­σα στὴ χού­φτα τὰ μά­τια μου. Ἤ­θε­λα νὰ μὴ βλέ­πω τί­πο­τα, νὰ μὴν αἰ­σθά­νο­μαι πὼς ζῶ. Καὶ λί­γο-λί­γο σχε­δὸν τὸ κα­τόρ­θω­σα. Κά­τι ἐ­λά­χι­στο, σὰν θαμ­πὸ καν­τη­λά­κι, ἔ­νι­ω­θα νὰ ζῆ μέ­σα μου καὶ γύ­ρω τὸ κορ­μί μου νὰ σμί­γη καὶ νὰ χω­νεύ­η μέ­σα στ’ ἀ­ναί­σθη­τα σα­νί­δια τῆς κου­βέρ­τας.

      Πό­σο ἔ­μει­να ἔ­τσι, δὲν ξέ­ρω. Τί μοῦ ἦρ­θε στὸ νοῦ κι ἂν μοῦ ἦρ­θε τί­πο­τα, δὲ θυ­μοῦ­μαι. Ἄ­ξαφ­να ὅ­μως ἄρ­χι­σα ν’ ἀ­να­τρι­χιά­ζω· σὰν κά­ποι­ος μα­γνή­της νὰ ἐ­ρέ­θι­ζε τὰ νεῦ­ρα μου, ὅ­πως ἡ ὑ­γρα­σί­α ἀ­ναγ­κά­ζει τὰ που­λιὰ στὸ φλυ­ά­ρι­σμα. Κι εὐ­θὺς πορ­φυ­ρὸ κῦ­μα χύ­θη­κε ἀ­πά­νω μου. Πί­στε­ψα πὼς κο­λυμ­ποῦ­σα στὰ αἵ­μα­τα. Καὶ ὅ­πως ὁ κοι­μά­με­νος σὲ σκο­τει­νό δω­μά­τιο αὐ­τό­μα­τα ξυ­πνᾶ στὸ λαμ­πρὸ φῶς τῆς ἡ­μέ­ρας, καὶ γὼ ἄ­νοι­ξα τὰ μά­τια μου. Τ’ ἄ­νοι­ξα ἢ τά ’κλει­σα, δὲ θυ­μοῦ­μαι. Θυ­μοῦ­μαι μό­νο πὼς ἔ­μει­να ἀ­κί­νη­τος. Πρώ­τη μου σκέ­ψη ἦ­ταν πὼς ξύ­πνη­σα στὸ στο­μά­χι κά­ποι­ου ψα­ριοῦ, ποὺ ρού­φη­ξε τὸ κα­ρά­βι μας. Καὶ ὅ­μως δὲν ἦ­ταν στο­μά­χι ψα­ριοῦ. Ἦ­ταν ὁ οὐ­ρα­νὸς ψη­λὰ καὶ κά­τω ἡ θά­λασ­σα. Μὰ ὅ­λα, ψη­λὰ καὶ χα­μη­λά, στρω­μέ­να ἦ­ταν μὲ ροῦ­χο κα­τα­κόκ­κι­νο, κυ­μα­τι­στό, ποὺ ἔ­βα­φε μὲ ἁ­βρὸ φεγ­γο­βό­λη­μα ὣς καὶ τὸ σω­τρό­πι τῆς σκά­φης μας. Κά­που στὰ πέ­ρα­τα τῆς γῆς πυρ­κα­γιὰ τί­να­ζε τὴ λαμ­πά­δα της ψη­λά κι ἔρ­ρι­χνε φο­βε­ροὺς ἀ­πο­κλα­μοὺς πε­ρα­δῶ­θε. Μὰ ποῦ τὸ κά­μα καὶ ποῦ ἡ ἀ­θά­λη της; Καὶ τὰ δυ­ὸ ἔ­λει­παν.

      Κά­τω στὰ βά­θη τοῦ βο­ριᾶ κά­ποι­ο με­νε­ξε­δέ­νιο σύ­γνε­φο ἅ­πλω­σε καὶ τύ­λι­ξε γα­λα­ζό­χρω­μα τ’ ἀ­στέ­ρια, τὰ ἔ­κρυ­ψε κά­τω ἀ­πὸ τὸ πυ­κνὸ μα­γνά­δι του. Καὶ πα­ρα­πά­νω τό­ξο ἁ­πλώ­θη­κε λευ­κο­κί­τρι­νο κι ἔ­χυ­σε με­σού­ρα­να πο­τά­μια σκο­τει­νὰ καὶ πο­τά­μια πρά­σι­να, χρυ­σο­ρό­δι­να καὶ γλαυ­κά, λὲς καὶ ἤ­θε­λε νὰ βά­ψη τὸ στε­ρέ­ω­μα. Καὶ τὸ τό­ξο, κι­νη­τὸ σὰν ἀ­νε­μό­δαρ­το πα­ρα­πέ­τα­σμα, κου­νοῦ­σε τὰ κρόσ­σια ἐμ­πρός, ἅ­πλω­νε τὶς ἀ­ρα­χνο­ΰ­φαν­τες δαν­τέλ­λες του καὶ πρό­βαι­νε, ὅ­πως ἡ πλημ­μύ­ρα προ­βαί­νει καὶ σκε­πά­ζει μὲ ἀ­φροὺς καὶ γλῶσ­σες τὴν ἀμ­μου­διά. Τ’ ἀ­έ­ρι­να πο­τά­μια ἔ­τρε­χαν γορ­γὰ καὶ φού­σκω­ναν καὶ κυ­λοῦ­σαν πάν­τα σκο­τει­νὰ ἢ πρά­σι­να, χρυ­σο­ρό­δι­να ἢ γλαυ­κά, καὶ σκόρ­πι­ζαν ἀν­τι­φεγ­γί­σμα­τα ὁ­λοῦ­θε σὰν ἠ­λε­κτρι­κοῦ προ­βο­λὲς χον­τρὲς καὶ ἀ­δα­πά­νη­τες. Ἡ θά­λασ­σα ἀ­κί­νη­τη ἀν­τα­να­κλοῦ­σε τὰ τό­σα χρώ­μα­τα καὶ φαί­νον­ταν ὅ­λα ξαφ­νι­σμέ­να μέ­σα στὴν τό­ση λάμ­ψη. Μὰ πε­ρισ­σό­τε­ρο ξαφ­νι­σμέ­νος ἤ­μουν ἐ­γώ. Δὲν ἤ­ξε­ρα τί νὰ κά­μω καὶ τί νὰ συλ­λο­γι­στῶ. Ἔ­φτα­σε, εἶ­πα, τοῦ κό­σμου ἡ συν­τέ­λεια. Τέ­τοι­α ὅ­μως συν­τέ­λεια μπο­ροῦ­σε νὰ εὐ­χα­ρι­στή­ση τὸν κα­θέ­να. Ἡ Γῆ βού­λε­ται νὰ πε­θά­νη μέ­σα στὰ ρο­δο­κύ­μα­τα!­.­..

      Ἄ­ξαφ­να ἀ­να­τρό­μα­ξα. Κά­τω βα­θιά, μέ­σ’ ἀ­πὸ τὸ με­νε­ξε­δέ­νιο σύ­γνε­φο, εἶ­δα νὰ προ­βαί­νη ἴ­σκιος πε­λώ­ριος. Ἡ χον­τρὴ κορ­μο­στα­σιά, τὸ πυρ­γο­γύ­ρι­στο κε­φά­λι του φάν­τα­ζαν Ἁ­γι­ο­νό­ρος. Τὰ δυ­ό του μά­τια γύ­ρι­ζαν φω­τει­νοὺς κύ­κλους κι ἔ­βλε­παν πε­ρή­φα­να τὸν Κό­σμο πρὶν τὸν κλω­τσή­σουν στὴν κα­τα­στρο­φή. Νά τος, εἶ­πα, ὁ θε­ό­σταλ­τος ἄγ­γε­λος, ὁ χα­λα­στὴς καὶ σω­τή­ρας! Τὸν ἔ­βλε­πα κι εἶ­χα σύγ­κρυ­ο στὴν ψυ­χή. Ἀ­πὸ στιγ­μὴ σὲ στιγ­μὴ πρό­σμε­να σφυ­ρὶ νὰ πέ­ση τὸ φρι­χτὸ χτύ­πη­μα. Πά­ει τώ­ρα ἡ Γῆ μὲ τοὺς καρ­πούς, πά­ει κι ἡ θά­λασ­σα μὲ τὰ ξύ­λα της! Οὔ­τε τρα­γού­δια πλιό, οὔ­τε τα­ξί­δια, οὔ­τε φι­λιά!

      Ἀλ­λὰ δὲν ἄ­κου­σα τὸ χτύ­πη­μα. Ὁ ἴ­σκιος πρό­βαι­νε στὰ νε­ρὰ μὲ ἅλ­μα­τα πύ­ρι­να. Κι ὅ­σο γρη­γο­ρώ­τε­ρα πρό­βαι­νε, τό­σο μί­κραι­νε ἡ κορ­μο­στα­σιά του. Καὶ ἄ­ξαφ­να ὁ θε­ό­τρο­μος ὄγ­κος χι­λιό­μορ­φη κό­ρη στά­θη­κε ἀν­τί­κρυ μου. Δι­α­μαν­το­στό­λι­στη κο­ρώ­να φο­ροῦ­σε στὸ κε­φά­λι καὶ τὰ πλού­σια μαλ­λιὰ γα­λά­ζια χή­τη ἅ­πλω­ναν στὶς πλά­τες ὣς κά­τω στὰ κύ­μα­τα. Τὸ πλα­τὺ μέ­τω­πο, τ’ ἀ­μυ­γδα­λω­τὰ μά­τια, τὰ χεί­λη της τὰ κο­ραλ­λέ­νια ἔ­χυ­ναν γύ­ρα κά­ποι­α λάμ­ψη ἀ­θα­να­σί­ας καὶ κά­ποι­α πε­ρη­φά­νεια βα­σι­λι­κή. Ἀ­πὸ τὰ κρυ­σταλ­λέ­νια λαι­μο­τρά­χη­λα κα­τέ­βαι­νε κι ἔ­σφιγ­γε τὸ κορ­μί ὁ­λό­χρυ­σος θώ­ρα­κας λε­πι­δω­τός καὶ πρό­βα­λε στὸ ἀ­ρι­στε­ρὸ τὴν ἀ­σπί­δα κι ἔ­παι­ζε στὸ δε­ξὶ τὴ Μα­κε­δο­νι­κὴ σά­ρι­σα.

      Δὲν εἶ­χα συ­νέρ­θει ἀ­πὸ τὴν ἀ­πο­ρί­α καὶ φω­νὴ γλυ­κειά, ἤ­ρε­μη καὶ μα­λα­κὴ ἄ­κου­σα νὰ μοῦ λέ­η:

      —Ναύ­τη – κα­λε­ναύ­τη· ζῆ ὁ βα­σι­λιᾶς Ἀ­λέ­ξαν­τρος;

      Ὁ βα­σι­λιᾶς Ἀ­λέ­ξαν­τρος! Ψι­θύ­ρι­σα μὲ πε­ρισ­σό­τε­ρη ἀ­πο­ρί­α. Πῶς εἶ­ναι δυ­να­τὸ νὰ ζῆ ὁ βα­σι­λιᾶς Ἀ­λέ­ξαν­τρος; Δὲν ἤ­ξε­ρα τί ρώ­τη­μα ἦ­ταν ἐ­κεῖ­νο καὶ τί νὰ τῆς ἀ­πο­κρι­θῶ, ὅ­ταν ἡ φω­νὴ ξα­να­δευ­τέ­ρω­σε:

      —Ναύ­τη – κα­λε­ναύ­τη· ζῆ ὁ βα­σι­λιᾶς Ἀ­λέ­ξαν­τρος;

      —Τώ­ρα, Κυ­ρά μου! ἀ­πάν­τη­σα χω­ρὶς νὰ σκε­φτῶ. Τώ­ρα βα­σι­λιᾶς Ἀ­λέ­ξαν­τρος! Οὔ­τε τὸ χῶ­μα του δὲ βρί­σκε­ται στὴ γῆ.

      Ὠ­ι­μέ! κα­κὸ ποὺ τό ‘πα­θα! Ἡ χι­λι­ό­μορ­φη κό­ρη ἔ­γι­νε με­μιᾶς φο­βε­ρὸ σί­χα­μα. Κύ­κλω­πας βγῆ­κε ἀ­πὸ τὸ κῦ­μα κι ἔ­δει­ξε λε­πι­ον­τυ­μέ­νο τὸ μι­σὸ κορ­μί. Ζων­τα­νὰ φί­δια τὰ με­τα­ξό­μαλ­λα ση­κώ­θη­καν πε­ρα­δῶ­θε, ἔ­βγα­λαν γλῶσ­σες καὶ κεν­τριὰ φαρ­μα­κε­ρὰ κι ἔ­χυ­σαν φο­βε­ρι­στι­κὸ ἀ­νε­μο­φύ­ση­μα. Τὸ θω­ρα­κω­τὸ στῆ­θος καὶ τὸ παρ­θε­νι­κὸ πρό­σω­πο ἄλ­λα­ξαν ἀ­μέ­σως σὰ νὰ ἦ­ταν ἡ Μο­νο­βύ­ζω τοῦ πα­ρα­μυ­θιοῦ. Τώ­ρα κα­λο­γνώ­ρι­σα μὲ ποι­ὸν εἶ­χα νὰ κά­μω! Δὲν ἦ­ταν ὁ Χά­ρος τῆς Γῆς, ὁ χα­λα­στὴς καὶ σω­τή­ρας ἄγ­γε­λος. Ἦ­ταν ἡ Γορ­γό­να, τ’ Ἀ­λέ­ξαν­τρου ἡ ἀ­δερ­φή, ποὺ ἔ­κλε­ψε τ’ ἀ­θά­να­το νε­ρὸ καὶ γύ­ρι­ζε ζων­τα­νὴ καὶ παν­το­δύ­να­μη. Ἡ Δό­ξα ἦ­ταν τοῦ με­γά­λου κο­σμο­κρά­το­ρα, ἀ­γέ­ρα­στη κι αἰ­ώ­νια σὲ στε­ριὰ καὶ θά­λασ­σα. Καὶ μό­νο γιὰ Κεί­νης τὸν ἐρ­χο­μὸ ἔ­χυ­σε ὁ Πό­λος τὸ Σέ­λας του, νὰ στρώ­ση τὸν ἀ­θέ­ρα της μὲ τῆς πορ­φύ­ρας τὸ χρῶ­μα. Δὲ ρω­τοῦ­σε βέ­βαι­α γιὰ τὸ φθαρ­τὸ σῶ­μα, ἀλ­λὰ γιὰ τὴ μνή­μη τοῦ ἀ­φέν­τη της. Καὶ τώ­ρα στὴν ἄ­κρι­τή μου ἀ­πό­κρι­ση μα­νι­α­σμέ­νη ἔρ­ρι­ξε τὸ χέ­ρι, ἕ­να δα­σο­τρι­χω­μέ­νο καὶ βα­ρὺ χέ­ρι στὴν κου­πα­στή, ἔ­παι­ξε ζερ­βό­δε­ξα τὴν οὐ­ρά της κι ἔ­δει­ξε Ὠ­κε­α­νὸ τὸν μα­λα­κὸ Πόν­το.

      —Ὄ­χι, Κυ­ρά, ψέ­μα­τα!­.­.. τρα­νο­φώ­να­ξα μὲ λυ­μέ­να γό­να­τα.

      Ἐ­κεί­νη μὲ κοί­τα­ξε αὐ­στη­ρὰ καὶ μὲ φω­νὴ τρε­μά­με­νη ξα­να­ρώ­τη­σε:

      —Ναύ­τη – κα­λε­ναύ­τη· ζῆ ὁ βα­σι­λιᾶς Ἀ­λέ­ξαν­τρος;

      —Ζῆ καὶ βα­σι­λεύ­ει· ἀ­πάν­τη­σα εὐ­θύς. Ζῆ καὶ βα­σι­λεύ­ει καὶ τὸν κό­σμο κυ­ρι­εύ­ει.

      Ἄ­κου­σε τὰ λό­για μου κα­λά. Σὰ νὰ χύ­θη­κε ἀ­θά­να­το νε­ρὸ ἡ φω­νή μου στὶς φλέ­βες της, ἄλ­λα­ξε ἀ­μέ­σως τὸ τέ­ρας κι ἔ­λαμ­ψε παρ­θέ­να πά­λι χι­λι­ό­μορ­φη. Σή­κω­σε τὸ κρι­νά­το χέ­ρι της ἀ­πὸ τὴν κου­πα­στή, χα­μο­γέ­λα­σε ρο­δό­φυλ­λα σκορ­πών­τας ἀ­πὸ τὰ χεί­λη της. Καὶ ἄ­ξαφ­να στὸν ὁ­λο­πόρ­φυ­ρον ἀ­έ­ρα χύ­θη­κε τρα­γού­δι πο­λε­μι­κό, λὲς καὶ γύ­ρι­ζε τώ­ρα ὁ Μα­κε­δο­νι­κὸς στρα­τὸς ἀ­πὸ τὶς χῶ­ρες τοῦ Γάγ­γη καὶ τοῦ Εὐ­φρά­τη.

      Σή­κω­σα τὰ μά­τια ψη­λὰ καὶ εἶ­δα τ’ ἀ­έ­ρι­να πο­τά­μια, τὰ σκο­τει­νὰ καὶ τὰ πρά­σι­να, τὰ χρυ­σο­ρό­δι­να καὶ τὰ γλαυ­κά, νὰ σμί­γουν στὸν οὐ­ρα­νὸ καὶ νὰ κά­νουν Στέμ­μα γι­γάν­τιο. Ἦ­ταν κά­μω­μα τοῦ και­ροῦ ἢ μὴν ἦ­ταν ἀ­πό­κρι­ση στὸ ρώ­τη­μα τῆς ἀ­θά­να­της; Ποι­ὸς ξέ­ρει. Μὰ σι­γὰ-σι­γὰ οἱ ἀ­χτῖ­νες ἄρ­χι­σαν νὰ θαμ­πώ­νουν καὶ νὰ σβή­νουν μιὰ μὲ τὴν ἄλ­λη, λὲς κι ἔ­παιρ­νε τὰ κάλ­λη μα­ζί της ἡ Γορ­γό­να στὴν ἄ­βυσ­σο.

      Τώ­ρα οὔ­τε Στέμ­μα οὔ­τε Τό­ξο φαι­νό­ταν που­θε­νά. Κά­που-κά­που σκόρ­πια σύ­γνε­φα ἔ­με­ναν στα­χτιὰ καὶ κά­τω­χρα· καὶ μέ­σα στὴν ψυ­χή μου θαμ­πὴ καὶ ξέ­θω­ρη ἡ πορ­φύ­ρα τῆς πα­τρί­δας μου.

      Μὲ τὸ μπρί­κι τοῦ κα­πε­τὰν Φα­ρά­ση ἀρ­μέ­νι­ζα μι­σο­κά­να­λα ἐ­κεί­νη τὴ νύ­χτα.

Πη­γή: Ἀ­πὸ τὴν συλ­λο­γὴ δι­η­γη­μά­των Λό­για τῆς Πλώ­ρης,Ἀθήνα, 1899.

Ὁ Ἀνδρέας Καρκαβίτσας εἶναι ἀπὸ τοὺς κύριους πεζογράφους τῆς ἑλληνικῆς λογοτεχνίας, ποὺ θεμελίωσε τὸ διήγημα μαζὶ μὲ τὸν Παπαδιαμάντη καὶ τὸν Κονδυλάκη καὶ ἐκπροσώπησε τὴν περίοδο τῆς ἠθογραφίας μὲ πλῆθος ἔργα.

Γεννήθηκε στὰ Λεχαινὰ τῆς Ἠλείας τὸ 1866. Σπούδασε γιατρὸς καὶ ὑπηρέτησε ὡς στρατιωτικὸς γιατρός, ἀλλὰ καὶ σὲ ἐμπορικὰ καράβια. Κατὰ διάφορα ἐπίσης διαστήματα ὑπηρέτησε ἐκτάκτως στὴ δημοσιογραφία, ἀναλαμβάνοντας διάφορες ἀποστολὲς καὶ περιοδεῖες.

Οἱ ἀπασχολήσεις αὐτὲς τοῦ ἐπέτρεψαν νὰ γνωρίσει καλὰ τὸ ἑλληνικὸ ὕπαιθρο, τὴ ζωὴ τῶν χωρικῶν, τὰ ἐπαρχιακὰ ἤθη καὶ τὸν κόσμο τῆς θάλασσας. Γνώρισε δηλαδὴ τὴ ζωντανὴ Ἑλλάδα τῆς ἐποχῆς, κι αὐτὴν μᾶς ἀπεικονίζει πιστὰ καὶ μὲ ἐνάργεια στὶς σελίδες του.

Ὁ Καρκαβίτσας μᾶς δίνει στὰ βιβλία του μιὰ Ἑλλάδα ταπεινὴ καὶ βασανισμένη, μὲ τοὺς καημοὺς καὶ τὴ φτώχεια της, τὶς χαρὲς καὶ τὶς πίκρες της. Γίνεται ὁ ἀπαράμιλλος ζωγράφος της. Καὶ κερδίζοντας ὁλοένα σὲ πεῖρα καὶ τεχνική, κυκλώνει τὰ θέματά του ἀπὸ παντοῦ, κεντάει τὴ λεπτομέρεια, τραγουδάει μὲ τὸ διάλογο, ξεδιπλώνει τὴν περιγραφή, εἰσδύει στὰ μύχια τῶν ἀνθρώπων καὶ συλλαμβάνει τὰ μυστικὰ παλέματα τῆς ψυχῆς τους. Γλαφυρός, παραστατικός, νευρώδης καὶ φωτεινός, δίνει τὸν καλύτερο ἑαυτό του στὰ ἔργα του: Λόγια τῆς πλώρης, καὶ Ὁ Ζητιάνος – ἕνα δροσερὸ πλοῦτο φωτοσκιάσεων στὸ πρῶτο, ποὺ ἀποθεώνει τὴ ναυτική μας ζωή, ἕναν ἄτεγκτο ρεαλισμὸ στὸ δεύτερο, πού, γιὰ μερικούς, συμβολίζει τὴν ἴδια τὴν Ἑλλάδα.

Γράφοντας ἀρχικὰ στὴν καθαρεύουσα, δὲν ἄργησε νὰ συνειδητοποιήσει ὅτι ἡ δημοτικὴ ἔπρεπε νὰ ἐπικρατήσει (ὅπως στὴν ποίηση) καὶ στὸν πεζὸ λόγο. Κατάκτησε ἔτσι μιὰ ἐπίζηλη θέση στὴ μόλις διαμορφούμενη πεζογραφία μας, καὶ πέτυχε μιὰ θελτικὴ ἀπεικόνιση τῶν ἠθῶν τῆς Ἑλληνικῆς ζωῆς, μέσα σε ἠθογραφικὰ πλαίσια.

Ἀλλὰ καὶ στὴν ψυχολογικὴ ἀποτύπωση τῶν ἡρῴων του ἀποδείχτηκε ἐπίσης δεξιοτέχνης. Ἐξέδωσε τὶς συλλογές: ΔιηγήματαΠαλιὲς ἀγάπεςΛόγια τῆς ΠλώρηςὉ ΖητιάνοςἩ ΛυγερήὉ Ἀρχαιολόγος, ποὺ γνώρισαν πολλὲς ἐπανεκδόσεις. Τὰ Ἅπαντα τοῦ Καρκαβίτσα ἐκδόθηκαν τὸ 1966.

Οἱ κακουχίες τῶν πολέμων καὶ οἱ διάφορες κατὰ καιροὺς ἀρρώστιες, εἶχαν σκάψει σιγὰ-σιγὰ τὴν ὑγεία του. Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1917 νοσηλεύτηκε γιὰ λίγο καιρὸ στὸ σανατόριο τῆς Πεντέλης. Ἀπ᾿ τὸ 1918 εἶχε ἀποσυρθεῖ σὲ κακὴ κατάσταση ἀπὸ τὴ φυματίωση, στὸ Μαρούσι, ὅπου καὶ πέθανε στὶς 24 Ὀκτωβρίου τοῦ 1922.


Η ΘΥΣΙΑ

Category : Uncategorized

ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΡΟΔΟΚΑΝΑΚΗ

Πλάτων Ροδοκανάκης

Η «Θυσία» (1916), το εκτενέστερο και χρονολογικά τελευταίο λογοτεχνικό έργο του συγγραφέα, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά εκτενώς από τον νεοελληνιστή καθηγητή στο Πανεπιστήμο Ιωαννίνων Σωκράτη Νιάρο, το 2008. Στην ανακοίνωση «Τα νέα ερευνητικά δεδομένα για τον Πλάτωνα Ροδοκανάκη», στον τόμο: Νέοι ερευνητές φιλόλογοι-ιστορικοί της τέχνης, Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας/Σχολή Μωραΐτη, Αθήνα [Πρακτικά Συνεδρίου 27/11/2008], σ. 75-88.  Πρόκειται να δημοσιευθεί πλήρως από τον ερευνητή που το ανακάλυψε. Η παρούσα δημοσίευση σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί επιστημονική δημοσίευση, αλλά απλή αντιγραφή της αρχής του μυθιστορήματος για ιδία χρήση του αντιγράφοντος.

Αντιγραφή – Διορθώσεις : Ηλίας Κολοκούρης
υπ. Διδ. Νεοελληνικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών.
Διατηρήθηκαν οι ορθογραφικές ιδιομορφίες της πρώτης δημοσίευσης.

Μέγα ἀθηναϊκὸν μυθιστόρημα μὲ τὴν ζωὴν τῆς ἀνωτέρας τάξεως.

Το μυθιστόρημα του κ. ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΡΟΔΟΚΑΝΑΚΗ ποῦ ἀνεβάζει τὴν γυναῖκα εἰς τὴν ὑψηλοτέραν σφαῖραν τοῦ ἀλτρουϊσμοῦ, ὅταν σφίξῃ εἰς τὴν ἀγκάλην της τὸν καρπὸν τοῦ ἔρωτός της. 

Ὁλόκληρος ἠ ἀνωτέρα Ἀθηναϊκὴ ζωὴ, μἐ ἀπόψεις παρμένας κινηματογραφικῶς καὶ μὲ μοναδικὴν παραστατικότητα, θὰ παρελάσῃ ὰπὸ τῶν γραμμῶν τῆς ΘΥΣΙΑΣ
ἡ ὁποία θὰ ἀποτελέσῃ μοναδικὸν ἐντρύφημα ὅσων ἡγάπησαν τὰς Ἀθήνας, τὴν πόλιν ὅπου ἠράσθη καὶ ὑπέφερεν, ἤνθισε καὶ ἐφυλλορρόησε σὰν κόκκινος κρῖνος 

Η ΔΩΡΑ ΑΝΕΜΑ
ἡ ἡρωΐς τοῦ ὅλου δράματος.

Η ΘΥΣΙΑ γραμμένη μὲ τὴν εὐγένειαν τοῦ ὕφους τοῦ κ. ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΡΟΔΟΚΑΝΑΚΗ θὰ μείνῃ ὑπόδειγμα φραστικῆς ἀβρότητος, ὡς νὰ θίγη τα πρόσωπα καὶ τὰ πράγματα, ποῦ θὰ μᾶς παρουσιάζῃ, μὲ τὸ μετάξινον χάϊδι παλαιὰς ταντέλλας.

ΕΤΟΣ ΤΡΙΤΟΝ, Ἀριθμὸς 900
Παρασκευή, 22 Ἀπριλίου 1916

Η ΘΥΣΙΑ

Α´.

Τρέχουν πηδηκτὰ, φεύγουν μὲ τὸ ἀγκομαχητὸ τῆς λαχτάρας, παρασύρονται ἀπὸ τὸν ἴλιγγον τῆς ἰδίας των μέθης, τὰ δύο κλειστὰ αὐτοκίνητα, στὸν ἀπέραντον δρόμον. Ἕνα σύννεφο σκόνης, ἀνεβάζει τοῦφες θαμπὲς, κἄτι σὰν ἀχνὸν κανέλλας, καὶ περιχύνει μὲ αὐτὸν τὶς πιπεριὲς, ποῦ φαντάζουν εἰς τὰ δύο πλάγια τῆς λεωφόρου Συγγροῦ, μὲ πρασινοφορεμένες νυφάδες, ἡ ὁποῖες, κρατιοῦνται χέρι μὲ χέρι σὲ μιὰ γραμμὴ ἀτέλειωτη, καὶ σκύβουν πρὸς τὰ ὀπίσω καὶ τινάζονται μὲ ἀναφιλητὰ, γιὰ νὰ μὴ παρασυρθοῦν θαρρεῖς ἀπὸ τὴν τρλλὴ τρεχάλα τῶν δύο θηριῶν, ποῦ φυσομανοῦν, μουγκρίζουν, ἀφίνουν ἀφροὺς καπνοῦ εἰς τὸ διάβα των καὶ ὁρομοῦν πηδηκτὰ καὶ γλυστροῦν μὲ τὸ φειδίσιο ἅπλωμα τῶν χελιῶν πρὸς τὴν γαλανὴν οὔγια τὴς θαλάσσης.

Ἡ ὥρα εἶνε τετάρτη ἀπογευματινή. Ὁ μαγιάτικος ἥλιος, ἕνας ἔφηβος ζυμωμένος μὲ τὴν λάβαν τοῦ ἔρωτος, εὑρίσκεται σκυμμένος ἐπάνω ἀπὸ τὴν Ἀττικὴν, τῆς περισφίγγει μὲ τὸ νευρῶδες μπράτσο του τὸ δακτυλίδι τῆς μέσης καὶ τὴν τραβᾷ πρὸς ὅλας τὰς κοιλότητας τῆς θερμῆς του ὑπάρξεως, στῆς ἀγκαλιᾶς καὶ τῶν λαγόνων τοὺς κόλπους, σφιξίματα ποῦ μυρώνουν τὰ θυμάρια κὰι κάμνουν τὴν ῥετσίνα νὰ τρέχῃ ποταμὸς, ἀπὸ τὰ εὐωδιαστὰ σπλάγχνα τῶν πεύκων.

Εἰς τὸ πρῶτον αὐτοκίνητον, ποῦ ἔχει κατεβασμένα τα μπερντεδάκια, τέσσερα κορίτσια, μόλις κατορθώνουν νὰ συγκρατοῦν τὰ γέλια των, καὶ προσπαθοῦν νὰ σταθοῦν, νὰ στηριχθοῦν, νὰ μὴ πέσουν, ἡ μιὰ πετῶντας το φουστάνι της, ἡ ἄλλη κρατῶντας τὰ δύο της χέρια στηριγμένα στὸ σκαρπίνι, ποῦ θέλει νὰ τὸ ξεκουμπώσῃ, ἡ τρίτη ἀναδύοντας ἀπὸ τὴς πτυχές τῶν φορεμάτων της, τὰ ὁποῖα τῆς στεφανώνουν τὰ σφυρὰ μὲ ἀφροὺς ταντελλῶν, καὶ ἡ τελευταία, αὐτὴ ὁλόγυμνη, κάμοντας τώρα μὲ μίαν ἀνάτασιν τῶν βραχιόνων, σὰν δέησι, νὰ περιμαζεύσῃ τὰ πηκτὰ μαλλιὰ της, βοστρύχους ποῦ δείχνουν τὸ σπάνιο χρῶμα τῆς πλαιᾶς σκουριᾶς ἢ τοῦ ξηροῦ αἵματος εἰς αἰχμὴν στιλέτου.

Ἔχουν ἀναμμένο τὸ ἠλεκτρικὸ καὶ κἄποτε σηκώνουνε τὰ μπερντεδάκια μὲ προσοχὴ, γιὰ νὰ βεβαιωθοῦν ποῦ βρίσκονται, κυττάζοντας καὶ ἀπὸ τὸ αὐγουλωτὸ κρύσταλο τοῦ πίσω μέρους, γιὰ νὰ κατασκοπεύσουνε, τὸ ἄλλο ἀυτοκίνητο ποῦ ἀκολουθεῖ ἀπὸ μακρυά.

Ἡ ὁλόγυμνη κόρη, εἶπε:

-Κορίτσια, ἐπιφυλάσσω μιὰν ἔκπληξι στοὺς φίλους ποῦ μᾶς συνοδεύουν. Ἔδωκα τοῦ σωφὲρ, ὁλόκληρο σερβίτσιο τσαγιοῦ καὶ ἕνα σωρὸ λιχουδιές. Ἔχουμε καὶ ζαχαρωμένα φυστίκια ἀκόμη. Θὰ εἶνε τρέλλα αὐτὴ ἡ τεϊοποσία ἐπάνω στὰ βότσαλα.

Σε λίγο ἐπρόσθεσε:

-Ἐπῆρα καὶ τραπεζομάντυλο.

Ἡ άλλες ἐγελοῦσαν, καὶ ἡ κάθε μιά, κἄτι εἶχε νὰ φλυαρήσῃ μισοπνιγμένο ἀπὸ τὸν θόρυβον τῆς μηχανῆς, συνθηματικὰ μονοσύλλαβα, ποῦ κάνουν πολλὲς φορὲς τὸν ἄνθρωπο νὰ μοιάζῃ μὲ σπουργίτι, ὅταν ἀπὸ τὰ κεραμύδια τῶν σπιτιῶν, ὅπου φωληάζει, πέφτουν τὰ ὀρθρινὰ του κελαϊδήματα, σὰν μεγάλες σταλαγματιὲς, βαρειὲς ἀπὸ τὸν ἡδονισμὸ τῆς χαρᾶς, ποῦ γουργουλίζει στὸ πουπουλένιο λαρυγγάκι του.

*

* *

Τὴν ἵδια στιγμή, τὸ αὐτοκίνητον ἔβγαινεν ἀπὸ τὴν λεωφόρον εἰς τὴν ἀκτὴν τοῦ Ἐνυδρείου, καὶ διαγράφοντας βίαιον τόξον ἐπροξένησε δυνατὸν κλονισμὸν εἰς τὰς δεσποινίδας. Ὅλες ἐτινάχθησαν εἰς τὴν ἀντίθετον πλευρὰν, σπαρταρισμένες ἀπὸ τὰ γέλια, δύο ἐκυλίσθησαν κατάχαμα εἰς τὸ δέρμα τοῦ πάνθηρος, ἡ τρίτη ἐκουλουριάστηκε εἰς τὴν γωνιὰ τοῦ καναπὲ καὶ μόνη ἡ Δώρα, ἡ κόρη ἡ γυμνὴ, μὲ τὰ μαλλιὰ ποῦ ἔχουν χρῶμα παλαιᾶς σκουρᾶς, ἀνεβασμένα ὅπως ἐκρατοῦσε τὰ χέρια γιὰ νὰ φορέσῃ μιὰ κόκκινη σκούφια τοῦ λουτροῦ, ἄπλωσε τὰ μπρᾶτσα, ἀρπάχτηκεν ἀπὸ τὰ κρεμάμενα στηρίγματα τῶν δύο εἰσόδων, καὶ μέσα εἰς τὸ φωτισμένον ἀυτὸ ἄδυτον, ὑψώθη ἴδιο σάρκινον ἄνθος, ἴδιο ἄγαλμα Ἴσιδος σκαλισμένον εἰς τὸν ὄνυχα, ἡ θεὰ ποὺ εἶχε ξαπλωμένα εἰς τὰ ´ποδια της ἡμίγυμνα σώματα κοριτσιῶν, φερμένων ἐκεῖ διὰ κἄποιαν θυσίαν ἰλαστήριον.

Ἡ Δώρα Ἀνεμᾶ, ἤτανε ἕνα ὄνομα πολὺ γνωστὸν εἰς τὴν ἀθηναϊκὴν ἀριστοκρατίαν. Τὰ γράμματα ποῦ ἔστελλε, εἶχαν εἰς τὴν ἐπάνω γωνιὰ. ἔναν ὁλόχρυσο θυρεὸ μὲ γαλάζιο δελφίνι στὴ μέση καὶ ἀπὸ πάνω στέμμα, κλειστό μὲ δέρμα ἱκτίδος, ποῦ ἐμαρτυροῦσεν ὅτι οἱ πρόγονοί της θὰ εἶχαν πάρῃ ἀπὸ κἄποιον Σουλτὰν Ἀζὶζ ἢ Σουλτὰν Σελήμ, τὴν ἡγεμονίαν τῆς Μολδαβίας δι᾽ἀνταμοιβὴν τῆς φαναριώτικῆς των πονηρίας. Μοναχοκόρη, μὲ δύο ὁλόκληρα τετράγωνα οἰκοδομῶν εἰς ἕνα κεντρικὸν μέρος τῆς πόλεως, μὲ ἐπαύλεις στὴν Κηφισσιὰ καὶ στὸ Φάληρο, καὶ τὸν μπαμπᾶ της, τὸν κυριώτερο μέτοχον εἰς ὅλας τὰς ἐπιχειρήσεις τῆς δευτέρας βασιλείας, ἡ Δώρα, ἐγνώριζεν ἕνα μυστικόν. Ἐγνώριζεν ὅτι ἠ μοῖρα δὲν τῆς ἀφήρεσεν ἀκόμη ἀπὸ τὸ μέτωπον τὸ στέμμα, ποῦ ἔκανεν ἄλλοτε στὸ Βουκουρέστι τοὺς βοεβόδας νὰ κλίνουν ταπεινὰ τὰ κεφάλια ἑμπρὸς εἰς τὸ διάβα τῶν γιαγιάδων της, Ῥαλλούδων καὶ Μαριεττῶν, μὲ τὰ μακρόσυρτα μενεξελιὰ φορέματα καὶ τὰ φαρδυὰ μανίκια τὰ κατάκοπα, Δόμναις, ποῦ εφορούσανε φεσάκι βελουδένιο κόκκινο ἀπὸ τιρτίρι ἀσημένιο ὁλοκέντητο καὶ πασουμάκια ἕχοντα τοὺς πάτους ἀπὸ στόφα χρυσοὕφαντη.

Εἰκοσιπέντε χρονῶν ἡ Δώρα, εἶνε ὅμως Πρόεδρος ἑνὸς Συλλόγου ἀπὸ ἀριστοκράτισσες, καλλιτέχνας καὶ νέους οἰκογενειῶν, ποὺ ἔβαλαν σκοπόν των νὰ καθοδηγήσουν τὴν ἑλληνικὴν καλαισθησίαν εἰς τὴν θαυμασίαν ἐποχὴν τῆς μεσαιωνικῆς αὐτοκρατορίας, καὶ πρὸ πάντων ὅσον ἀφορᾷ τὸν ῥυθμὸν τῶν ἐπίπλων, προσπαθῶντας νὰ ζωογονήσουν ἕνα εἶδος ξυλογλυπτικῆς, ὑφαντουργίας καῖ κατασκευῆς τῶν ἐπίπλων ἐντελῶς ἐμπνευσμένον ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴν Ἀνατολὴν, καὶ ξένον μὲ τὰ φράγκικα ὑποδείγματα, ποῦ γεμίζουν τὰ σπιτικὰ ὅλων τῶν κοινωνικῶν διαβαθμίσεων μὲ ἀκατανόητα σχήματα.

Μέλη τοῦ Συλλόγου αὐτοῦ ἤτανε καὶ ἡ ἄλλες τρεῖς δεσποινίδες, ἡ Γιάννα μὲ τὰ γαλανὰ τὰ μάτια, σἂν δύο ὑπετροφικὲς μυοσωτίδες, ἡ Λουλοῦ μὲ τὸ ἐξαϋλωμένο πρόσωπο καὶ τὴν γρυπὴ τὴ μύτη καὶ ἡ Ῥένα, σωστὴ φυσιογνωμία μαρκησιας ἀπὸ χρωματιστὴ πορσελάνη, ποῦ ἔδειχνε ὡραῖα μαῦρα μάτια, τὰ ὁποῖα ἀνοιγολοῦσαν βλέφαρα στολισμένα μὲ τσίνουρα μακρυὰ καὶ στριφτὰ, καὶ ποῦ ὅλο ἔπαιζαν σὰν φτερὰ πεταλουδῶν, ζυγιζομένων ἐπάνω σὲ κάλυκα. Τὴν Γιάννα τὴν ὠνόμαζαν Ἀρειμανία, γιατὶ ὅ,τι κι᾽ ἂν ἔλεγεν αὐτὴ, τὸ ἐχαρακτήριζε μὲ αὐτὸ τὸ ἐπίθετον. 

– Ἔκαμα ἕναν ἀρειμάνιο περίπατο. Τὸ ἐπιθυμῶ ἀρειμανίως. Τί γίνεται ὁ ἀρειμάνιος φίλος σας ; Ἀγαποῦσε νὰ καπνίζει, ἐδιάβαζε Χρηστομᾶνο, ἔκαμνε συλλογὴν παλαιῶν κομβολογίων ἀπὸ ἥλεκτρον καὶ ἡ χαρά της ἤτανε νὰ δέχεται τακτικὰ μερικοὺς ἀκολούθους τοῦ ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν, δυὸ, τρεῖς ἀνθρώπους τῶν γραμμάτων, καμπόσες δεσποινίδες τοῦ Συλλόγου, καὶ μέσα εἰς τὸ ἐκπληκτικόν αὐτὸ περιβάλλον νὰ ὁμιλῇ, ὅσον ἔφθανε νὰ πάρῃ μία ρουφηξιὰ καπνοῦ καὶ νὰ τὸν κατεβάσῃ εἰς τὸ στῆθός της, μὲ τὰ μάτια ὑγρὰ ἀπὸ τὴν δοκιμασίαν, λίγο γιὰ πολιτικὴ, λίγο γιὰ καλλιτεχνία, μισὴ λέξι γιὰ ἐπιστῆμες καὶ τὸ ὑπόλοιπον γιὰ γράμματα.

Ἡ Λουλοῦ ἀγαποῦσε τὰς ἐκδρομὰς, τὸ τέννυς, τὰ γερὰ ὑποδήματα ἀπὸ χονδρὸ δέρμα καὶ τὰ ἀγγλικὰ σαπούνια, καὶ ἡ Ῥένα, ἄνοιγε τὸ ζαχαρωμένο σὰν κουφέτο μικρὸ στοματάκι της γιὰ νὰ ὁμιλήσῃ ὅλο γιὰ πλοὺς καὶ για φτερὰ, ποῦ τὴν χάνεις ποῦ τὴν βρίσκεις, διαρκῶς στῆς μοδίστας, ἐξοδεύοντας ὁλόκληρο τὸ πρωὶ γιὰ τὴν τουαλέττα τῶν χεριῶν της, ποῦ ὁ Ἰακωβίδης, καθὼς λέγουν, ἐζήτησε νὰ τοὺς ἀποσπάσῃ εἰς ἕνα πίνακά του εὐρισκόμενον εἰς τὴν Πινακοθήκην, τὸ ἀνάγλυφο μυστικό των.

Ἡ Γιάννα ἐδημηγοροῦσε, φέρνοντας τὰς πυγμὰς τῶν χεριῶν της μαζωμμένας εἰς τὸ στόμα, ἔτσι σὰν νὰ ἤθελε νὰ τὰς δαγκώσῃ ἀπὸ ἕνα ἐσώτερον ἐνθουσιασμόν. 

-Δός μου περιπέτειες καὶ πάρε μου τὴ ζωή. Ὁ κίνδυνος, μήπως μᾶς δοῦν, μᾶς καταγγέιλουν, μᾶς διασύρουν, αὐτὸ μὲ κάνει νὰ μεθῶ ἴσα μὲ τὴς ἄκρες τῶν μαλλιῶν μου. Φαντασθῆτε, κορίτσια, νὰ μᾶς ἔπιαναν. Ἡ ἐφημερίδες αὔριο θὰ ἐχαλοῦσαν κόσμο. Τρελλαίνομαι γιὰ τὴς ἀδρὲς συγκινήσεις. Μὲ τραβᾷ τὸ σκάνδαλον, ὅπως μερικοὺς ἀνθρώπους ποῦ πάσχουν ἀπὸ ἴλιγγον τοὺς παρασύρει ὁ γκρεμνός… Ἡ μητέρα, ὅταν ἀκούῃ αὐτὲς τὴς ἐξαντρισιτὲ, λέγει ὅτι εἶμαι γιὰ δέσιμο καὶ κάθε Κυριακὴ, στέλνει τοῦ παπᾶ τῆς ἐνορίας μὲ τὴν ὑπηρέτρια μιὰ δραχμή, γιὰ νὰ μὲ μνημονεύῃ “ὑπὲρ ὑγείας”… 

Τώρα ἐντύθηκαν καὶ ἡ τέσσερες τὰ φορέματα τοῦ λουτροῦ καὶ χωρὶς νὰ ἀφίνουν τὸ κουβεντολόγημα, μολονότι περισσότερον μαντεύοντας ἢ ἀκούοντας τὰ λεγόμενά των, προσπαθοῦν μὲ βίαν νὰ τακτοποιήσουν τὰ φορέματά των καὶ ἡ Λουλοῦ, ποῦ ἔδωκε μία κλωτσιὰ καὶ τὰ ἐσώριασεν ὅλα κάτω ἀπὸ τὸν καναπὲ, ἅρπαξεν ἀπὸ τὸ ἀνθοδοχεῖον τὸ εὐρισκόμενον πλάϊ ἀπὸ τὸ παράθυρον τοῦ αὐτοκινήτου, ἕνα μάτσο βυσσινόχρωμα γαρύφαλλα καὶ ἄρχισε μὲ αὐτὰ ἕναν ἀνθοπόλεμο τρελλὸ, ὁ ὁποῖος ἐγενικεύθη μέσα εἰς αὐτὴν τὴν ὁλόφωτη μπομπονιέρα, ὅπως ἔμοιαζε τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ αὐτοκινήτου, τὸ ταπετσαρισμένο μὲ ἀσημόχρωμη στόφα. Ἅρπαζαν ἡ ἄλλες ὅσα γαρύφαλλα ἔπεφταν ἐπάνω των καὶ μὲ αὐτὰ, μέσα σε γέλια καὶ χαϊδευτικὰ σπρωξίματα, τὰ ὁποῖα εδυνάμωνε περισσότερον ἡ μηχανὴ ποῦ εἶχεν ἀφεθῆ εἰς κἄποιον κατήφορον, ἔπληττεν ἡ μία τὴν ἄλλην μὲ τὰ ὁλοπόρφυρα ἄνθη καὶ τὰ πέταλά των, τά ὁποῖα ἐμαδοῦσαν, ἄφιναν τρίγωνες σταγματιὲς αἱμάτινες, εἰς τὰ πελεκκητὰ κορμιά των, ποῦ ἐτἐντωναν τὰ νειάτα των μέσα εἰς τὸ λεπτὸν ὕφασμα τοῦ φορέματος.

Τὸ δέυτερον αὐτοκίνητον, ποῦ ακολουθοῦσεν εἰς ἀρκετὴν ἀπόστασιν, δὲν εἶχε κατεβασμένα τὰ μπερντεδάκια. Ἀλλὰ καὶ περιπατηταὶ ἂν ὑπῆρχαν κατά τὴν θερμὴν ἐκείνην ὥραν εἰς τὴν ἀκτὴν τοῦ Παλαιοῦ Φαλήρου, τόσον ἔτρεχεν ἡ μηχανὴ, ὥστε δὲν θὰ ἠμποροῦσαν νὰ ἀντιληφθοῦν τὴν περιβολὴν τῶν νέων, οἱ ὁποῖοι, γρηγορώτεροι εἰς τὴν τουαλέτταν ἀπὸ τὰ κορίτσια, εἶχαν ὰπὸ τὰ μισὰ τοῦ δρόμου φορέσει τὰ κοστούμια τοῦ λουτροῦ καὶ ἔπαιζαν σβερικὲς καὶ γαργαλητά. Πολλές μάλιστα φορές ἐτέντωναν ἀπὸ τὴν θυρίδα μίαν κνήμην χυτὴν εἰς τὸν χαλκὸν, μὲ τὸ ἀπὸ ψάθαν πλεκτὴν γοβάκι εἰς τὸ ἄκρον ἢ παρέδιδαν εἰς τὸ ῥεῦμα τοῦ ἀνἐμου ἕνα σακκάκι ἀπὸ φανέλλαν λευκὴν, ποῦ ἐφούσκωνε καὶ ἐπλατάγιζε διαβολικὰ εἰς τὸ πλευρὸν τοῦ αὐτοκινήτου. Ὅλοι ἐτραγουδοῦσαν τὸ γνωστὸ βιεννέζικο βαλσάκι:

Κοντὰ σὲ μένα ἔλα ἐσὺ
Κοντὰ στὸ φλάουτο εἶν᾽τὸ βιολὶ
Φιλιὰ γλυκὰ να δοκιμάσῃς
Καὶ το βιολῖ μου να θαυμάσῃς

καὶ τὰ μάτια των ἐλαμποκοποῦσαν ἀπὸ ὑπερέντασιν φλόγας ζωικῆς καὶ τὰ πρόσωπά των ἦσαν κατακόκκινα ἀπὸ τὸν βρασμὸν τῆς κυκλοφορίας, ὁ ὁποῖος παρουσιάζετο ὡς φυσικὴ συνέπεια τῆς ὁρμῆς τοῦ αὐτοκινήτου, ποῦ διαρκῶς ἐτίναζε καὶ παρέσυρεν εἰς τὴν παραφρουσύνην τοῦ δρόμου του ὁλόκληρου τὸ νευρικὸν σύστημα τῶν σφριγηλῶν αὐτῶν ὀργανισμῶν.

(Ἀκολουθεῖ)

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΘΝΟΣ, 
ΝΕΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΕΦΗΜΕΡΙΣ
ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: ΣΠ. Κ. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΤΟΣ ΤΡΙΤΟΝ, Ἀριθμὸς 902
Κυριακή, 24 Ἀπριλίου 1916

Μέρος 2
Πίκολο, πίκολο, τσιμ τσιμ τσιμ
Πέτ΄ ἀγάπη μου χρυσή
Στη θερμὴ μου αγκαλιά….
Ήσαν καὶ οἱ πέντε, μέλη τοῦ «Συλλόγου των Βυζαντινῶν Ἐπίπλων», ἕνας ἀξιωματικὸς τοῦ ναυτικοῦ, ἄλλος τμηματάρχης Τραπέζης, καὶ οἱ λοιποί, ἀναποφάσιστοι ἀκόμη, γιατὶ δὲν τους ἔμενε καιρὸς νὰ ἐκδηλώσουν μίαν ορισμένην κλίσιν. Εξυπνούσαν το πρωὶ πολὺ ἀργὰ καὶ μόλις επρόφθαιναν νὰ πάρουν το χλιαρὸ λουτρὸ των, προτοῦ κάμουν την συνηθισμένην βόλτα εἰς τα Ζαχαροπλαστεῖα των Παλαιῶν Ἀνακτόρων, ὅπου τους ἀνέμενε ἡ φιλικὴ συντροφιὰ γύρω ἀπὸ τον δίσκον της μαστίχας. Το βράδυ πάλιν, ἤρχοντο ἕνα σωρὸ κοινωνικαὶ ὑποχρεώσεις ποὺ μόλις τους ἐπέτρεπαν νυσταγμένοι ν΄ακουμπήσουν το κλειδὶ εἰς την ἐξώθυραν του πατρικοῦ μεγάρου, ὅταν ἀπὸ τὰς μακρυνάς συνοικίας των Ἀθηνῶν, την ἀρχοντικὴν καὶ λησμονημένην Πλάκαν, ὅπου διατηροῦν το πατροπαράδοτο κοτέτσι, ανέβαινεν ὁ πρῶτος ἀποχαιρετισμὸς των κοκκόρων πρὸς τα δύοντα ἄστρα, ποὺ όμοιά μὲ ἄνθησιν ἀργυρῶν λωτῶν, εσφαλούσεν ένα-ένα τον λαμπρὸν κάλυκα του καὶ εβουλούσεν εἰς τα μαῦρα νερὰ της δημιουργίας.

-Τα κορίτσια ἔχουν ξετρελλαθή, γιατὶ θὰ παραβοῦμε την ἀστυνομικὴ διάταξι.

-Ό,τι εἰς το Λίντο καὶ την Οστάνδη είνε συνηθισμένη διασκέδασις, ἐδῶ το κρίνουν γιὰ μεγάλο έγκλημα.

-Μα δὲν ξέρω, τὶ διαφορὰ ὑπάρχει εἰς ἕνα βὰλς μὲ μία κυρία ντεκολτὲ ἴσα μὲ τα γόνατα, ἀπὸ ἕνα ἀθῶο κολύμπημα μπροστὰ στὰ μάτια ὅλου του κόσμου.

-Έπειτα, ἔχουμε καὶ το προηγούμενον των ἀρχαίων, ποὺ πάντα μας τους φέρνουν γιὰ παράδειγμα. Οἱ τρίτωνες καὶ ἡ νεράιδες, τὶ ἄλλο ἦσαν, ἀπὸ νταντήδες καὶ ντεμουαζέλες της ἐποχῆς του Θησέως, ποὺ ἔπαιρναν μακροβούτι εἰς τα φαληρικά νερά;

-Δεν σας φαίνεται, ὅτι εἰς τον τόπον μας ἐπικρατοῦν τα κακοφτιαγμένα σώματα, ποὺ ἔχουν καὶ ἀνάλογες ιδέες;

-Τον κίνδυνον αὐτὸν τον ἀπέφευγαν οἱ Σπαρτιᾶται, οἱ ὁποῖοι κάθε ασχημάνθρωπον, μόλις εγεννιότανε, τον εγκρεμοτσάκιζαν ἀπὸ το βάραθρον του Ταυγέτου. Ἂν ὅλοι αὐτοὶ οἱ καχεκτικοί, ποὺ τους ἐπιτρέπουν σήμερα νὰ ζοῦν καὶ ἂν μολύνουν τον ἀέρα μὲ τα χνῶτα κα;ι της γνῶμες των, ὑπῆρχαν καὶ εἰς την ἐποχὴν του Λεωνίδα, θαρρεῖτε πὼς ἡ ἡμέρα του θὰ εξεμύτιζεν εἰς την ἀγορὰν μὲ φαινομηρίδα, χωρὶς νὰ την κατηγορήση ἡ ἀστυνομία γιὰ κοκότα;

Τους τελευταίους λόγους τοὺς διετύπωσεν ὁ Νώλης, νέος ἀπὸ τους ἀναποφάσιστους ἀκόμη, μὲ πνευματικὴν φυσιογνωμίαν, ξυρισμένος καὶ ἡλικίας τριάντα περίπου ἐτῶν. Το ἐξωτερικὸν του ὅμως διέσωζε κάτι το πολὺ παιδικόν, καὶ θὰ ημπορούσε κανεὶς νὰ ὑποθέση ὅτι μόλις ἔκλεισε τα εικοσιδύο, ὅταν πρὸ πάντων εφορούσε το καπέλλο του καὶ δὲν ἀπεκαλύπτετο το εξωγκωμένον μέτωπον, αυλακωμένον ἀπὸ μερικὲς φευγαλέες ρυτίδες, ποὺ επ΄ροδιδαν ὅτι το πνεῦμα της γνώσεως εἶχε φυσήξη εἰς την ἐπιφάνειαν της ψυχῆς του.………………………………………………………………………………………………………………

Φιλιὰ γλυκὰ νὰ δοκιμάσης
Καὶ τὸ βιολὶ μου νὰ θαυμάσης
………………………………………………………………………………………………………………

-Να ὁ Λίνος, ἐφώναξεν ὁ Νώλης, δείχσνοντας εἰς την βεράντα ἑνὸς των μεγάλων ξενοδοχείων της παραλίας, ποὺ ὕψωνε εἰς ἕνα ἀδυσώπητον ἥλιον την λευκὴν του πρόσοψιν, στολιζομένην εἰς τους ἐξώστας μὲ πελώριες ομβρέλλες ἀπὸ ραβδωτὸν κεραμμυδί καὶ πορτοκαλλί ὕφασμα.
– Φώναξε τον.
– Δὲν τον παίρνουμε;
– Μὴ θυμώσουν τὰ κορίτσια…
– Τον κάνομε ἀμέσως, μέλος τοπυ Συλλόγου
– Λίνο, Λίνο……

Πολλές φωνὲς μαζὶ διέταξαν τὸν σωφὲρ νὰ σταματήση καὶ ἕνας ψαρᾶς μὲ πανέρι γεμᾶτο ἀχινούς, ποὺ ἔτυχε νὰ περιπατῆ ἀμέριμνος ἐκείνην την στιγμὴν μέσα εἰς την αιγνιδίαν κατεύθυνσιν των τροχῶν, αρπάχτηκεν ἀπὸ τον βράχον, τον ὁποῖον περιστρέφει ὁ τρόμος καὶ ερρίχτηκε μὲ κινήσεις ἐξευτελισμένες νὰ σωθῆ πρὸς το μέρος της ἀκτῆς, μουντζώνοντας τον ὁδηγὸ γιὰ την στραβομάρα του.

Το αὐτοκίνητο, μὲ μίαν ἔντεχνον καμπήν, εγύρισε καὶ εστάθη εἰς ὀλίγων μέτρων ἀπόστασιν ἀπὸ τα σκαλοπάτια της κυρίας εἰσόδου, ἀπὸ τα ὁποία έπευδε νὰ κατεβῆ ἕνας κύριος ζωηροῦ ἐξωτερικοῦ. Ἔβγαλαν ὅλοι τα κεφάλια καὶ τα χέρια ἀπὸ την θυρίδα, προσπαθώντας νὰ τον παρασύρουν εἰς την διασκέδασιν. Κανεὶς ὅμως δὲν του είπεν, ὅτι προηγεῖτο καὶ ἄλλο αὐτοκίνητον μὲ δεσποινίδες ἄγνωστες διὰ τον νέον. Διότι ὁ Λίνος, ἂν εγνώριζεν αὐτὴν την λεπτομέρειαν, χωρὶς ἄλλο θὰ ἀπέφευγε νὰ δεχθῆ την πρόσκλησιν καὶ νὰ παρουσιασθῆ τόσον ἀπότομα εἰς μίαν συγκέντρωσιν, ἡ ὁποία εἶχε σχεδὸν ἀδελφικὸν χαρακτῆρα. Ὅλοι οἱ ἐκδρομεῖς ἐγνωρίζοντο ἀπὸ μικρὰ παιδιὰ καὶ ἡ οἰκογένειες του εἶχαν κουμπαριὲς καὶ ἦσαν καθημερινῶς μαζί, πρᾶγμα ποὺ χαρακτηρίζει ἄλλως τε τὰς πλουτοκρατικὰς κοινωνίας, αἱ ὁποῖαι περισσότερον ἀπὸ της ἀριστοκρατικές, ἀποτελοῦν ἕνα εἶδος μασονίας, μὲ κλειστὲς της πόρτες διὰ κάθε βέβηλον.

Εἴχαν νὰ ἰδωθοῦν μερικὲς μέρες καὶ ἔλεγαν μὲ βίαν τα νέα των. Ὁ Λίνος, εὑρίσκετο ἐκεῖνο το πρωὶ εἰς το Σούνιον, ὅπου ἕνας ἄκληρος συγγενὴς τῆς μητέρας του, διατηροῦσε μεγάλο κτῆμα, σχεδὸν ἀκαλλιέργητο, περιτριγυρισμένον ἀπὸ τείχη ὑψηλὰ σὰν φρούρια, μὲ πεῦκα μέσα καὶ ὅλων των εἰδῶν τα περιστέρια ποὺ ἡ τελειοποίησις του εἴδους των ἀποτελοῦσε την μόνην διασκέδασιν τοῦ ἐρημίτου.

Κάθε Σεπτέμβρη, καὶ πρὸ πάντων τὰ χρόνια ποὺ ἤτο φοιτητής, ὅταν επερνούσαν ἀπὸ ἐκεῖ τα διαβατάρικα πουλιά, ἐξωρίζετο καὶ ὁ Λίνος μὲ το ὅπλον του διὰ τρεῖς, τέσσερις βδομάδες εἰς το συγγενικὸν κτῆμα. Ἐκεῖ συναντοῦσε καὶ ἄλλους κυνηγοὺς ἀπὸ τὰς Ἀθήνας, πολλοὶ ἀπὸ τους ὁποίους ἦσαν σκορπισμένοι εἰς ἐπαύλεις φιλικὰς ἢ εδοκίμαζαν την βιβλικὴν ἁπλότητα της νομαδικῆς ζωῆς, κάτω ἀπὸ μεγάλα τσαντήρια καὶ σκηνὰς ποὺ ἀνέδιδον ἀπὸ το πρωὶ ἴσα μὲ το βράδυ τὴν μεθυστικὴν κνίσσαν τῶν ψηνόμενων ὀρτυκιῶν.

Τοὺς παρέστησε τὴν μαγείαν τῶν νυχτῶν τοῦ ἀκρωτηρίου μὲ τὴν ὑγρὰν ἀτμόσφαιραν, βαρεῖαν ἀπὸ βαλσαμικά ἀρώματα, τα πικρὰ καὶ ζωογόνα τῶν μουσκεμένων φυκιῶν καὶ περιέγραψε μὲ δύο λόγια ἕνα σεληνόλουστο βράδυ, ἀνάμεσα εἰς τους μαρμάρινους σταλακτίτας ποὺ στήνουν ὁλόρθους εἰς το βαθυγάλαζον βελοῦδον των νυκτῶν του Αἰγαίου, οἱ δωρικοὶ κίονες του ναοῦ της Ἀθηνᾶς. Τόσον ζωηραὶ ἦσαν αἱ ἐντυπώσεις του φίλου των ἀπὸ την πρωινὴν ἐκδρομήν, ὥστε παρεσύρθησαν καὶ αὐτοὶ εἰς τὰς ἀπολαύσεις της μελλοντικῆς διαμονῆς των, τὸν καιρὸν ποὺ θὰ κατεύαινε το πρώτον ὀρτύκι νὰ δροσίση τὸ ράμφος του εἰς τὸ φτωχὸ ἀττικὸ ρυάκι, καὶ κανεὶς δὲν επρόφθασε ν΄ ἀντιληφθῆ ὅτι το αὐτοκίνητον ἐλάττωνε πλέον την ὁρμὴν του καὶ πὼς θὰ εἶχε φθάση εἰς το τέρμα του δρόμου του.

Ἐπέρασαν, χωρὶς νὰ το ἀντιληφθοῦν, το μέγαρον τῆς κομήσσης Κ……, Ρωσσίδος κυρίας μὲ ποιητικῆς ψυχήν, ποὺ ἀγάπησε τόσον την Ἑλλάδα ὥστε νὰ της ἀφιερώση ὁλόκληρον τόμον γαλλικῶν ἐμπνεύσεων της, καὶ μολονότι διαρκῶν σχεδὸν έμενεν εἰς το Παρίσι, νὰ κτίση ἕνα παλάτι εἰς την φαληρικήν παραλίαν, μὲ διακόσμησιν μινωικήν, περιβάλλοντας το ἀπὸ ζωφόρον ὅλο ὑδατογραφίες, ποὺ παριστάνουν πελώριους κύκνους μὲ λευκόμαυρα πτερώματα. Τώρα εἰς τὸ ἀκατοίκητο παλάτι μπαινοβγαίνουν την ἄνοιξιν ἀπὸ της ἀνοιχτὲς πόρτες καὶ τα τεντωμένα παράθυρα κοπάδια χελιδονιῶν, των ὁποίων τα κελαιδήματα κάμνουν νὰ μὴν ἀκούγεται των κυμάτων ὁ θόρυβος, ὅταν ξεδιπλώνονται εἰς πολλῶν μέτρων ἀπόστασιν ἐπάνω εἰς την χέρσαν, στολιζομένην ἀπὸ μπουκέτα ὅλο μακριὲς βελόνες βούρλων, ἴδια φανταστικοὶ σκαντζόχοιροι.

Το αὐτοκίνητον ἔτριξε καὶ ἀνέβηκε , κλίνοντας πρὸς τα ἀριστερά, εἰς ἕνα νέον κατασκεύασμα ἀκτῆς. Η γῆ ἐδῶ ἤτανε κομμένη σὰν φέτα γιγαντιαίας μαχαιριᾶς ποὺ καταφερθῆ ἀπὸ μπράτσα κύκλωπα ἐπάνω σὲ ‘ξερὲς καὶ χονδρὲς κρούστες ἀπὸ θειάφι. Τώρα ἡ μηχανὴ ἐσύρθη μὲ κατεύθυνσιν πρὸς τὸν Ἅγιον Κοσμᾶν, τὸ ψαράδικο μοναστήρι μὲ τὰ κόκκινα παράθυρα ἕναν κύβον ἀκουμβησμένον βαρὺν ἐπάνω εἰς βραχώδη προεξοχὴν τῆς στερηάς.

Μέρος 3ον
Διάφορα ἐξοχικὰ ἀνθοπωλεῖα, μὲ ειδιαίτερα δημάτια, ἀναρτοῦσαν εἰς τα πλάγια του δρόμου μεγάλους μαυροπίνακας μὲ τα τιμολόγια των «κρύων φαγητῶν».   Ἐδῶ καὶ ἐκεῖ, γλυστρημένες εἰς την αμμουδιάν ἢ ἀποτραβηγμένες εἰς την ἀγκάλην μιᾶς ρυτίδος του γήινου φλοιοῦ, εσηκώνοντο σκόρπιες ευπαύλεις Ἀθηναίων καὶ Πειραιωτῶν νοικοκοιραίων, μὲ κατάκλειστα τα παράθυρα.   Το ἀπόγευμα ἤτανε πνηγηρό πραγματικά, καὶ ἀπὸ την θάλασσαν καὶ ἀπὸ την ξηράν, δὲν εφυσούσε κανένα δροσερὸ ἀεράκι, ποὺ νὰ κάνη νὰ θροΐσουν το χαρμόσυνο βουκολικὸ των μουρμούρισμα, τα ψαλλιωτά φύλλα των καλαμιῶν.

Όταν οἱ τροχoί εσταμάτησαν, ἤνοιξαν οἱ νέοι την πόρταν καὶ εκύτταξαν το ἀκρογιάλι, σιωπηλὸν καὶ ἔρημον.  

-Μήπως ἔμειναν όπίσω;

-Περίεργον, δὲν είναι;
-Τἰ εἶνε περίεργον; Ἐρώτησε ὁ Λίνος.

Δεν επρόφθασεν ὅμως νὰ του ἀπαντήση κανείς, διότι ἀκριβῶς ἐκεῖ κάπου, εμαντευότανε μᾶλλον, παρὰ νὰ ἀκουσθῆ, το τράβηγμα ἐλαφρῶν βηματισμῶν εἰς το ἀμμῶδες ἔδαφος καὶ γέλια μισοπνιγμένα, κάτι σὰν νότες ἀπὸ φλάουτο, ποὺ ανεδόθησαν θαμπὰ καὶ εσβυσαν.   Οἱ νέοι, εκατάλαβαν ὅτι τα κορίτσια θὰ τους εἶχαν προετοιμάση κάποιον αἰφνιδιασμόν, καὶ χωρὶς νὰ προηγηθῆ ἀναμεταξὺ των καμμία συνεννόησις, ἀλλὰ ἔτσι ὅπως συμβαίνει μὲ την δύναμιν του ἐνστίκτου εἰς τὰς ὁμαδικὰς ἀποφάσεις, καὶ μὲ σκοπὸν νὰ ἐκπλήξουν αὐτοί, ἀντὶ νὰ περιμένουν νὰ τους ἐκπλήξουν ἐκεῖνες, εχύθηκαν ἔξω δύο ἀπὸ αὐτούς, ἁρπάξανε τον Λινὸ ἀπὸ τα χέρια καὶ οἱ ἄλλοι ἀρχίνησαν νὰ τον σπρώχνουν ἕως ὅτου τον ετίναξαν, σὰν ἕνα μαῦρο θαυμαστικό, ολόρθον εἰς τὴν παραλίαν.

***

Τὴν ἴδια στιγμή, ἡ δεσποινίδες ποὺ επερίμεναν τους συντρόφους των, κατασκοπεύοντας τον ἐρχομὸ των, χαμηλωμένες ὀπίσω ἀπὸ μία κουρίτα πλευρισμένης ἐπάνω εἰς την ἀμμουδιά, ἀνέβασαν μὲ προφύλαξιν τα κεφάλια, εβγήκαν εἰς το φανερόν, ἔτρεξαν καμπουριαστά, ἔκαμαν ἔφοδον κατὰ των νεοφερμένων καὶ συνοδεύοντας την χειρονομίαν των μὲ δυνατὰ γέλια, εσφενδόνισαν εἰς τον ὅμιλον ἀπὸ μία χουγριά νερὸ θαλασσινό, ποὺ εἶχαν μαρτυρήσει, προσθαθώντας νὰ το διατηρήσουν γιὰ ἀρκετὴν ὥρα εἰς το κείλος της παλάμης καὶ νὰ μὴ στραγγίξη ἀνάμεσα ἀπὸ τα χωρίσματα των δακτύλων.   Το νερὸ ὅμως ἦλθε νὰ ἐκραγῆ ὅλο μαζὶ εἰς το πρόσωπον του Λινοῦ, ὁ ὁποῖος κατακόκκινος ἀπὸ την ανέλποιστην αὐτὴν ὑποδοχὴν καὶ κατρακυλώντας διὰ μιᾶς ὅλα τα σκαλοπάτια της ἐκπλήξεως, δὲν εγκώριζε πὼς νὰ συνέλθη, γιὰ νὰ ἀποφύγη τον κωμικὸν ρόλος του ὁποίου αὐτὸς ἀποτελοῦσε το κέντρον καὶ οἱ ἄλλη την περιφέρειαν.  

-Δὲν πειράζει, είνε το βάπτισμα, είπεν ὁ Νώλης.   Ἐγὼ γίνομαι ἀνάδοχος του νεοφώτιστου.

Καὶ δυναμώνοντας τὴν φωνὴν διὰ νὰ ἀκουσθῆ ἀπὸ τὶς δεσποινίδες, ποὺ εἶχαν περίτρομες  σκορπισθῆ εἰς ὅλας τὰς διευθύνσεις διὰ την ἐμφάνισιν ἑνὸς ποὺ δὲν επερίμεναν, καθὼς καὶ διὰ την γκάφαν ποὺ ἔκαμαν, εφώναξε μὲ ὕφος ἐπίσημον.          

-Ο κύριος Λίνος Σκαρμῆς, προτείνεται καὶ ψηφίζεται μέλος του Συλλόγου.
-Άξιος, ἄξιος, εφώναξαν οἱ ἄνδρες, ποὺ εχοροπηδούσαν εἰς τα νερὰ της ἀμμουδιᾶς.   Τα κορίτσια κάτι ἐψιθύρισαν μὲ φανερὴ δυσαρέσκειαν ἀναμεταξὺ των καὶ εγύρισαν μὲ ὑπεροψίαν τὶς πλάτες εἰς τον παρείσακτον, ὁρμώντας τώρα σὰν νὰ μὴ εἶχε συμβεή τίποτε, εἰς τα νερά, καὶ ὁ Λινός, ἐξακολουθοῦσε νὰ στέκεται μισοζαλισμένος ἐκεῖ ποὺ τον εἶχαν κατεβάσει,κ συλλογιζόμενος τὶ ήτο προτιμότερον, νὰ φύγη, νὰ ζωθή εἰς το αὐτοκίνητον ἢ νὰ βουτήξη καὶ αὐτὸς μὲ τα φορέματα του, ρίχνοντας το στὸν τρελλό, κατὰ την ὑπεροχὴν ρωμαίικη συνήθεια.

-Αν σὲ προειδοποιούσαμε, φιλαράκο, δὲν θὰ ἐρχόσουνα, του είπεν ὁ Νώλης, κτυπώντας τον μὲ ἀφοσίωσιν εἰς τον ὦμον.   Ἄλλως τε, ἐσένα, σου ἀρέσουν, καθὼς ξέρω, ὅλα τα πράγματα ποὺ δὲν κόβονται εἰς το συνηθισμένο ἀχνάρι.

– Ὄχι ὅμως καὶ ὅταν το ἀχνάρι αὐτὸ είνε γιὰ κανένα κοστούμι μασκαράτας, ποὺ θέλουν νὰ μου φορέσουν, παρετήρησεν ὁ Λίνος, μὲ κάποιαν δυσφορίαν.

Ήτανε ὅμως καλὴ καρδιὰ ὁ Λίνος.   Μερικὰ αστςία του Νώλη, γιὰ την πλούσια νύφη ποὺ θὰ εἶχε τώρα νὰ διαλέξη «ἐξ αὐτοψίας», τον κατεπράυναν.   Τώρα, ὅλη του ἡ στεναχώρια ἤτανε μὴ θυμώσουν ἡ δεπσοινίδες, ποὺ δὲν της ἐγνώριζε προσωπικῶς, ἀλλὰ του ἦσαν φυσιογνωμίες συνηθισμένες, ἡ ἀφρόκρεμα εἰς κάθε κοσμικῆς συγκέντρωσιν θεάτρου ἢ φιλανθρωπικῆς ἑορτῆς, ὅπου ὁ Λίνος ἀγαποῦσε νὰ ἐμφανίζεται.   Ἐγνώριζε μάλιστα καὶ τα ὀνόματα των. Ὁ Νώλης, τον καθησύχασε καὶ γι’ αὐτό.    

-Θὰ γίνουν οἱ καλλίτερές σου φιληνάδες. Ἡ Ἀθήνα μας, δὲν ἔχει εὐγενικώτερα κορίτσια ἀπ’ αὐτά.   Ἀρκεῖ νὰ δείξης ζῆλον διὰ τα βυζαντινὰ ἔπιπλα. Ἔχομε, βλέπεις, ὅλοι αὐτὴ την λόξα καὶ λατρεύομε κάθε ἄνθρωπον, ποὺ θὰ καταληφθῆ ἀπὸ τον ἴδιο μὲ μας φανατισμό.   Πηγαίνω τώρα νὰ τους ἐξηγήσω πὼς ἔγιναν τα πράγματα. Θὰ δῆς πὼς θὰ σου φερθοῦν ὅταν θὰ τελειώσωμε τὰς σπονδὰς μας στὴν Ἀμφιτρίτη.

Σε λίγον ὁ Νώλης ευρισκότανε κοντὰ εἰς τὰς δεσποινίδας, ποὺ ἐν όσω τους ωμιλούσε, εγύριζαν τα πρόσωπα καὶ ἐφαίνοντο ὡς νὰ ἤθελαν νὰ ἐξετάσουν καλλίτερα τον ἄγνωστον. Ἠκούσθησαν μάλιστα καὶ γέλια, τα ὁποία ὁ Λινὸς , ποὺ παρακολουθοῦσε την σκηνὴν μὲ κάποιαν στεναχώριαν, ἐξήγησε ὡς νὰ ἦσαν ρόδινα ἀποσιωπητικά, ποὺ ἀκουμποῦσαν τα παρθενικὰ χειλάκια εἰς το τέλος μιᾶς περιπετείας , ἡ ὁποία ἔπρεπε νὰ μείνη χωρὶς παρεξήγησιν καὶ ἀπὸ τα δύο μέρη.

Ἡ θάλασσα ἤτανε ἤρεμη καὶ εἶχε το χρῶμα του οὐρανοῦ καὶ ὁ οὐρανός, ευρισκότανε συννεφιασμένος, τυλιγμένος μὲ μία γάζα πυκνῶν ὑδρατμῶν, ποὺ ἔδειχναν το χρῶμα βαμβακιοῦ μεταχειρισμένου.   Ἕνας πελώριος ασημένος λεκές, εμαρτυρούσε το μέρος ὅπου εκρυβότανε ὁ ἥλιος καὶ εἰς την λιπόθυμην ἐπιφάνειαν των ὑδάτων, ἡ αντεύγειές του, φανταστικὸ δίχτυ ἀπὸ γυαλιὰ φλογισμένα, ελαμποκόπαγε ριχμένο ἀπὸ της ἀκτὲς της Σαλαμῖνος ἴσα μὲ την Καστέλλα, μὲ τον τρούλο του Ἁγίου Σπυρίδωνος, ἐπιδεικτικὰ ὑψωμένο, σὰν πετράδι δακτυλιδιοῦ.

Ὁλόκληρη ἡ περιοχὴ αὐτὴ, παρουσιάζετο εἰς τὸ βλέμμα σὰν ἕνας μεγάλος κόλπος μὲ μοναδικὴν διέξοδον πρὸς της Φλέβες. Τίποτε δὲν ἔδιδε κίνησιν εἰς την λευκόφαιην εἰκόνα, καὶ μόνον ἀπὸ μίαν ὑψηλὴν καμινάδα, ολόρθην εἰς το Νέον Φάληρον, εξετυλιγότανε το σύρμα γαλατόχρωμου καπνοῦ, ποὺ εσέρνετο κατσαρωτός ἐπάνω ἀπὸ την Καστέλλα, σὰν ἐναέριο φείδι, τραβώντας νὰ κουλουριαστὴ στῆς ιόχρωμες βουνοκορμές τοῦ Μωρηά.  

Ο Λίνος, τὰ εἴδεν ὅλα αὐτὰ μὲ μία ματιά, ἀλλὰ ἀπὸ κάποιον αἴσθημα ἀξιοπρεπείας, γιατὶ ἡ ὄχθη ἤτανε ριχή καὶ ἡ δεσποινίδες της περισσότερες φορὲς εὑρίσκοντο ἀναγκασμένες νὰ ἔχουν την θάλασσαν ἴσα μὲ της γάμπες, εβημάτισεν εἰς την αμμόστρωτην παραλίαν καὶ ἐπῆγε νὰ καθήση εἰς το καφενεδάκι, ποὺ εσηκωνε την σανιδένια του ὕπαρξι δύο βήματα ἀπὸ το στρῶμα των κογχυλιῶν.

Ἐκεῖ εἴδε τοὺς σωφὲρ νὰ προσπαθοῦν νὰ ἑνώσουν δύο μεγάλα τραπέζια.   Έβγαλεν ἔπειτα ὁ ἕνας ἀπὸ κάποιο καλάθι μία τσαγιέρα, φλιτζάνια καὶ μερικὰ πακέτα καὶ τσάι.  Τοὺς ἐβοηθοῦσεν ὅσο μπόρεγε ὁ κὺρ Λιβαδίτης, ὁ ἰδιόκτητης του καφενείου, ποὺ ἐφαίνετο πρόθυμος ἄνθρωπος, ἀκολουθούμενος εἰς ὅλα τα πήγαινε καὶ ἔλα, ἀπὸ ἕνα μανδρόσκυλο.

Ὁ Λίνος ἐκάθησε κάτω ἀπὸ τὸ ὑπόστεγο, φτιαγμένο μὲ πλέγμα καλαμιὼν καὶ βεργῶν, ἐπάνω ἀπὸ της ὁποῖες ἦσαν στιβαγμένα ξερὰ βάγια ἀπὸ φοινικόκλαδα. Ἐζήτησε μία ρετσίνα καὶ ἄναψε το τσιγάρο του. Τα φλιτζάνια εβροντούσαν εἰς τα χέρια του σωφέρ, μὲ ὅσην προσοχὴν καὶ ἂν ἤθελε νὰ τα τακτοποιήση, καὶ ὁ Λίνος ἀνησυχοῦσε, διότι εἶδε ὅτι ὅλα ἦσαν μετρημένα ἀναλόγως μὲ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐκδρομέων καὶ ἤρχισε νὰ στεναχωρῆται μὲ την ἰδέαν, πὼς θὰ εγινότανε ζήτημα ὅταν δὲν τα εὕρισκαν σερβίτσιο καὶ δι’ αὐτόν.

Ὅσο ὅμως καὶ ἂν δὲν ἤθελεν ὁ Λίνος νὰ φαίνεται ὅτι ἐπρόσεχε πρὸς τὸ μέρος τῆς θαλάσσης, πάντα, κάτι τὸν ἀνάγκαζε νὰ γυρίζη τα βλέμματα, ἐκεῖ ὅπου μὲ παιδικὴν ἀφέλειαν ἐκυνηγούσαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον μέσα εἰς τὰ νερά. Ἄλλοτε ἔβγαζε φωνὴν θριάμβου ὁ Νώλης, ποὺ έτρεπεν εἰς φυγὴν τὴν Ἀρειμανίαν, ἡ ὁποία παρουσιάστηκε τώρα κρυφὰ ἀπὸ πίσω καὶ εζητούσε νὰ την βουτήξη, καὶ ἄλλοτε ἐσχίζετο ἡ ἀγωνιώδης κραυγὴ τοῦ κολυμβητοῦ, τοῦ ὁποίου τὴν κνήμην ετραβούσαν δύο χέρια ἀπὸ τα βάθη τῆς θαλάσσης, μὲ σκοπὸν νὰ τὸν κατεβάσουν κάτω ἀπὸ τὴν επιφάνειαν.

Πότε τα κεφάλια τῶν δεσποινίδων μὲ τὶς χρωματιστὲς σκούφιες, τόσον ἀλλόκοτα δεμένες εἰς τα μαλλιά, ἔμεναν ἀκίνητα εἰς τον ὑδράργυρον των νερῶν καὶ επροξενούσαν τὴν ἐντύπωσιν σὰν νὰ ἦσαν υδατοχαρή λουλούδια, μὲ γαλάζια ἢ κόκκινα πέταλα, καὶ τότε πάλιν τα κορμιὰ εσηκώνοντο ἀπὸ το ρευστὸ ἄπειρο καὶ ἀνέβαιναν ἴσα μὲ τὰς κυρτώσεις των λαγόνων καὶ ἦσαν τόσον ρευσταὶ αἱ κινήσεις των καὶ ἐφαίνοντο τόσον ἕνα μὲ τὴν θάλασσαν, ὥστε νὰ δημιουργῆται ἡ φαντασίωσις ὅτι ἂν ἔβγαιναν πάρα ἔξω, θὰ έσαιρναν ἀπὸ την μέσην καὶ κάτω την ψαλιδωτὴν οὐρὰν τῶν νυμφῶν, μὲ τα γαλανοπράσινα λέπια.

**
***

Μία πρὸ πάντων, ἡ Δῶρα Ανεμά, ποὺ συναντούσεν ὁ Λίνος τακτικὰ εἰς ὅλες της πρῶτες των θεατρικῶν ἔργων, τοῦ ἔκαμε ζωηρὰν εντύπωσιν.

Εἴχεν ἕνα ἀπὸ τα περίεργα ἐκεῖνα σώματα μὲ τὰ ὁποία οἱ γλύπται της ἀρχαιότητος ἀποθέωσαν τὴν ἐφηβικὴν πλαστικότητα.   Του ἐθύμιζεν ἕνα ἀγαλματίδιο ἀπὸ κιτρινισμένο μάρμαρο, γυμνοῦ Διονύσου, ποὺ ἀγαποῦσε νὰ πηγαίνη κάποτε καὶ νὰ θαυμάζη, μπροστὰ σὲ μία προσθήκη του Μουσείου.   Τὰ πόδια ἀψηλά, σὰν μέγεθος νευρώδη καὶ ἀνάγλυφα εἰς την ἁρμονικὴν   ἀντικειμενικότητα πλαστικότητα των κυρτώσεων.

Αὐτὰ μὲ κόκκινο μελάνι εἶναι λέξεις ποὺ δὲν ἔβγαιναν καθαρά.. κατὰ πάσα πιθανότητα εἶναι λάθος..

Μέρος 4
Σχεδὸν κανένα φόρτωμα σαρκῶν εἰς τὰς λαγόνας, ποὺ κάμνουν το γυναικεῖον σῶμα νὰ ὁμοιάζη της περισσςότερες φορές, μὲ τα φουρκσωμένα κανάτια των νιπτήρων. Τὸ στῆθος, ἀνέβαζε πρὸς τα ἐπάνω τους διδύμους ἀδελφοὺς τῆς παρθενίας, καρποὺς μὲ περισσοτέραν ζωὴν ἀπὸ τα κύτρα, τα ὁποία ἀπορροφοῦν ὅλους τους χυμοὺς των κλάδων καὶ τρίζσει ὁ μυρωμένος των γλοιός, ἕτοιμος νὰ εκραγῇ. Σφικτά, ὅπως ἤτανε κολλημένο το κοστούμι εἰς τὸ κορμὶ τῆς Δώρας, ἐμαρτυρούσε τὴν κλασικήν λιτότητα τῶν γραμμῶν του, καὶ τὸ αἴσθημα ποὺ ἐδοκίμαζεν ὁ Λίνος, παρακολουθῶν το εὐγενὲς αὐτὸ πλάσμα μίας ράτσας καλλιεργημένης, θὰ ἠμπορούσε νὰ παραβληθῇ μὲ τὸν ἐνθουσιασμόν, τον ὁποῖον αἰσθάνεται ἕνας μορφωμένος ἄνθρωπος, εὑρισκόμενος ἀπέναντι μεγάλου ἔργου τέχνης.  Τὸ κεφάλι της ἐστηρίζετο ἐπάνω εἰς λαιμὸν ἰσχυρὸν καὶ ὁλόκληρον τὸ σώμα εἶχε μίαν διαρκῆ φορὰν πρὸς τα ἐπάνω, εφαίνετο ἕτοιμον νὰ φύγῃ, νὰ ριφθῇ πρὸς τὰ ὕψη ἀπὸ μίαν χορδὴν βέλους, ἡ ὁποία ἐμαντεύετο εἰς διαρκῆ ὑπερέντασιν ζωικήν, κάτω ἀπὸ τὸ ἀνακούφωμα τῶν ποδιῶν της.

Αυτή ἐβγήκε πρώτη καὶ ἔδραμεν εἰς τὸ αὐτοκίνητον, τοῦ ὁποίου οἱ τροχοὶ σχεδὸν ήγγιζαν τὴν θάλασσαν. Ἤτανε τρόπον τινὰ ἡ οἰκοδέσποινα καὶ ἔπρεπε νὰ κάμη τὰς τιμὰς εἰς την παρέα καὶ νὰ ἐπιστατήση εἰς το ἄνοιγμα των δεμάτων, ποὺ εἶχε φέρει γιὰ τὸ τσάι.

Σε λίγο, την ἀκολούθησαν καὶ ἡ ἄλλες, τραβώντας μὲ κάποιαν κούρασιν εἰς τὴν κινητὴν καμπίναν καὶ ρίχνοντας λοξὲς ματιὲς εἰς τὸν ἄγνωστον κύριον, μὲ τὴν παρουσίαν τοῦ ὁποίου ἤρχισαν νὰ συνηθίζουν. Ὁ Νώλης, ὁ ὁποῖος προτοῦ πάγη νὰ ντυθῆ, ἐστάθηκε γιὰ μερικὰ λεπτὰ περιρρυτος ἐμπρὸς εἰς τὸν φίλον του, τοῦ ἀνήγγειλε ὅτι έδωκε της καλλίτερες πληροφορίες στὰ κορίτσια, ποῦ ἐνδιαφέρονται πολὺ νὰ γνωρίσουν τὸν νέον ἀπόστολον τῶν ἰδεῶν των.

Παρ΄όλα ὅμως αὐτά, ὅταν ὁ Λίνος εἶδε τὰ πόδια της Δώρας νὰ κατεβαίνουν ἀπὸ τὸ αὐτοκίνητον, διότι ἐβγήκεν ἀπὸ τὴν εἴσοδον τὴν γυρισμένην πρὸς τὴν θάλασσαν, ἠσθάνθη μία τραραχήν ἀσυνήθιστη καὶ ὅταν παρετήρησεν ὅτι ἡ εὐγενικὴ κόρη, μὲ τὸ ἀνάλαφρον ἀπὸ λευκὴν βατίσταν φόρεμα, επροχωρούσε πρὸς το ὑπόστεγο, εσηκώθηκε μὲ συγκίνησιν ἀπὸ την θέσιν του καὶ ἔβγαλε το καπέλλο, αἰσθανόμενος μὲ πολλήν ταραχήν, ὅτι εἶχε γίνει κατακόκκινος.  

-Ο κύριος Λίνος Σκαρμῆς;   Είπεν ἡ Δῶρα, πλησιάζοντας μὲ ἀρχοντικὴν ἀφέλειαν καὶ δωρίζοντας του ἕνα φιλικὸ χαμόγελο μαζὶ μὲ γερὸ σφίξιμο των δακτύλων του εἰς τὸ ψυχρὸν ἀκόμη ἀπὸ τὸ νερὸ χεράκι της.

Ο Λίνος ἠθέλησε νὰ ἀπαντήσῃ, ἀλλὰ διὰ μιᾶς εχάθηκαν ὅλαι αἱ ἰδέαι του καὶ μολονότι ἔψαξε μὲ ὑπερτάτην ἀγωνίαν μερικὰ δευτερόλεπτα, δὲν ημπόρεσεν ὅμως νὰ εὕρη ἄλλην λέξιν ἀπὸ τὸ συνηθισμένο
–Δεσποινίς-, νὰ ὑποκλιθῇ καὶ νὰ ἐννοήση, αὐτὴν τὴν φορὰν πλέον μὲ τελείαν συντριβὴν τοῦ ἀνδρικοῦ του ἐγωισμοῦ, ὅτι ὅλον το αἷμα του ρωμαλέου κορμιοῦ του του ἐμαστίγωνε το πρόσωπον καὶ του ἐσκότιζε την ὄρασιν.

Ἡ Δῶρα, ἐφάνηκε πὼς δὲν επρόσεξεν εἰς τὴν ταραχὴν του νέου καὶ διὰ νὰ του δώσῃ καιρὸν νὰ συνέλθη, εἶπε μὲ χαμηλήν, σχεδὸν χαιδευτικήν φωνούλα:  
–Θὰ σας παρακαλέσω νὰ μου ἐπιτρέψετε νὰ ρίξω μιὰ ματιὰ ἐκεῖ στὸ τραπέζι.

Και εὐθὺς ἀμέσως, μόλις εκινήθηκε νὰ φύγη, γυρίζοντας το πρόσωπο καὶ δείχνοντας τα μαργαριτάρια ἑνὸς μειδιάματος:

–Θα πάρετε μαζὶ μας τὸ τσάι, δὲν εἶνε έτσι;

–Πως ὄχι, απήντησεν ὁ Λίνος, καὶ μόλις επρόφερεν αὐτὲς τὶς δύο λέξεις, ενόησεν ὅτι δὲν ἦσαν ἐκεῖνες ποὺ ἔπρεπε νὰ πῆ.   Αὐτὸ τον ἔκαμε ἔξω φρενῶν μὲ τον ἑαυτὸν του. Εἰσέπνευσε διαστέλλοντας τα ρουθούνια, έτςι σὰν νὰ ἤθελε νὰ ἐξουδετερώση κάποιον λυγμόν, μεγάλην δόσιν θαλασσινοῦ ἀέρα καὶ μὲ ἡδονισμόν, του ὁποίου   δὲν ἐγνώριζε την αἰτίαν, ἐκράτησε την ἐντύπωσιν , ὅτι ἡ Δῶρα, ποὺ διὰ πρώτην φορὰν έβλεπεν ἀπὸ τόσο κοντὰ καὶ ἤκουε νὰ ὁμιλῆ, ήτο δι΄αυτόν σὰν ἕνα δάγκωμα ζουμεροῦ ροδάκινου, ποὺ καὶ το χρῶμα του ἀκόμη είχεν ἡ σάρκα της, ἡ σταρόχρωμη καὶ χρυσόφωτη καὶ ροδοζύμωτη.

Τώρα ἀπὸ κοντὰ ἠμπορούσε νὰ ἐξετάση τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ προσώπου της, ποὺ εἶχε μίαν ἔκφρασιν πίκρας εἰς τα σαρκώδη χείλη, τῶν ὁποίων τὸ ἄνω κομμάτι ήτο ἀνεβασμένο λιγάκι, παρουσιάζοντας την αναγλυφην δίπλαν, ποὺ ἔχουν τα στόματα εἰς τὰς ἀρχαϊκὰς προσωπίδας.   Η μύτη, κατέβαινε δυνατήμ, σχεδὸν ἐλαστική, μὲ ἀνεπαίσθητον κύρτωμα εἰς το μέσον καὶ απέληγεν εἰς χαριτωμένην καμπύλην, προτοῦ κατεβῆ ἡ γραμμή, νὰ πάρῃ βόλτα τοὺς ρώθωνας. Τα μάτια τῆς Δώρας εἶχαν κόρες χρώματος ἀβανας καὶ ἔπλεκαν εἰς την ὑγρότητα τῶν βλεφάρων τἠς ζαρκάδας. Στενὸν ἐπρόβαλλε τὸ μέτωπον, χαμένο σχεδὸν κάτω ἀπὸ τα ἄφθονα μαλλιά, τὰ ὁποία ὑπέθετε κανείς, ὅτι εἶχαν ζυμωθῆ ἀπὸ ὕλην πηκτήν, μετάξινα ξέφτια σφιγμένα γήρω ἀπὸ τὸ κεφάλι της, καθὼς τὸ μαλλὶ φουσκώνει στίβα εἰς τὸ ἐπάνω ἄκρον της ρόκας, βόστρυχοι μὲ κίνησιν καὶ ζωὴν ιδικήν των, ὅπως ἐπάνω ἀπὸ της βελανιδιὲς κρέμουνται τα παράσιτα φυτά, μὲ τα μακρυά κλωνάρια.

Σε λίγο ἦλθε κοντὰ καὶ ἡ συνομιλία ἄρχισε.   Ο Λίνος, αἰσθανότανε κάποιαν συγκίνησιν, διότι ἅρπαξε μερικὲς φορὲς την ματιὰ της Δώρας καρφωμένην ἐπάνω του καὶ ἀπὸ αὐτὸ εννοούσεν, ὅτι καὶ ἡ δεσποινίς, τον εξ΄πηταζε μὲ τον ἴδιον ἐνδιαφέρον, ποὺ παρακολουθοῦσε καὶ αὐτὸς ὅλας τὰς ἐκδηλώσεις τῆς ὑπάρξεως της. Τοῦ ὡμιλοῦσεν ἐκείνη γιὰ τὴν ἐκδρομὴ καὶ εγελούσεν ἀκόμη γιὰ τὴν ὑποδοχὴ ποὺ του ἔκαμαν, μὲ το θαλάσσιο κατάβρεγμα. Ἐν ὅσῳ ὅμως ἔλεγεν αὐτά, σχεδὸν μηχανικῶς, μὲ μίαν εὐχέρειαν ποὺ της εἶχε δώση ἀπὸ μικρὰς ἡλικίας ἡ συνήθεια της ὑποχρεωτικῆς συναναστροφῆς καὶ της προσεκτικῆς κουβέντας, κατώρθωνε νὰ ἔχη δευτέραν συνομιλίαν, ἐντελῶς ἰδιαιτέραν, μὲ τον ἴδιον ἑαυτὸν της.

(Τι ὡραία χέρια!   Καὶ ἐκεῖνο το δακτυλίδι μὲ το θαμπὸ βενετικὸ χρυσάφι, περασμένον εἰς τον δείκτην, μαρτυρεῖ ὅτι θὰ ἔχει λίγην δόσιν ἐκφυλισμοῦ.   Τα αὐτιὰ του εἶνε πολὺ μικρά. Χαρακτηριστικὸν βλακείας. Ἐν τούτοις φαίνεται ἐνδιαφέρον ἄνθρωπος. Μιλᾶ παράξενα. Τρώγει τα φωνήεντα.   Σφυρίζει ἁπαλὰ μὲ τα χείλη τὰ σύμφωνα. Νόστιμη φυσιοφνωμία. Πὼς θὰ ἤθελα νὰ τὸν αρπούσα ἀπὸ τα μαλλιὰ καὶ νὰ του ἔδινα ἕνα σκαστὸ φιλὶ στὸ στόμα. Ἀλλὰ θὰ μὲ ἔπαιρνε γιὰ τρελλή. Φορεῖ καὶ κάλτσες αζούρ…)

Και ἡ Δώρα ἐξακολουθοῦσε ταυροχρόνως την φανερὴ κουβέντα της μὲ τον Λίνο.
-Ναι, δίκιο ἔχετε. Μοῦ ἀρέσει ὑπερβολικὰ το θέατρο. Ὁ μπαμπὰς ὑποφέρει ἀπὸ την ὑγρασία, ἀκόμη καὶ το καλοκαίρι. Μόλις δύσῃ ὁ ἥλιος, κλείνεται μέσα καὶ καταγίνεται μὲ τα γραμματόσημα του. Εἶνε διαβόητος συλλέκτης. Γι΄ αὐτὸ το βράδυ θὰ μὲ βλέπετε πάντα μὲ την μαμμά καὶ μὲ φιλικὲς οἰκογένειες.

-Εὐρήκατε τὴν βεντάγια, ποὺ εχάσατε στὸ τελευταῖο κονσέρτο τοῦ Ὠδείου;

-Πῶς τὸ ξέρετε;

-Ήμουν ἐκεῖ καὶ εἶδα ὅλη σας τὴν ταραχή.


The Ancient Macedonian Curse Tablet (upon us) – Η Αρχαία Μακεδονική Κατάρα στα κεφάλια μας

Category : Uncategorized

What an irony! The earliest Macedonian text, 4th Century BC, to be a curse. Presumably, for the lady who wrote the curse, it did not help her during her lifetime. Her love interest, Dionysophon, probably kept his marriage to Thetima. Makron and the Demons that our lady, Dagina, called, did not respond. Thetima and Dionysophon lived happily ever after, and Dagina weeped alone. Alas, the curse worked out today, no ? Are not we all bound by Dagina’s writings? Ευχαριστώ που μου το έδειξες Chrysanthe Pantages !


Πόση ειρωνεία! Το αρχαιότερο Μακεδονικό κείμενο, 4ου αιώνος π.Χ., να είναι μία κατάρα. Πιθανότατα η δέσποινα που έγραψε την κατάρα δεν βοηθήθηκε από εκείνη ενόσω ζούσε. Το αντικείμενο του έρωτός της, ο Διονυσοφών, λογικά θα διατήρησε τον γάμο του με την Θετίμα. Ο Μάκρων και οι δαίμονες που η δέσποινά μας επικαλέστηκε, δεν θα απάντησαν. Η Θετίμα και ο Διονυσοφών θα ζήσαν αυτοί καλά, κι η Δαγίνα θά κλαιγε μονάχη. Αλίμονο, όμως, έπιασε στις μέρες μας η κατάρα, όχι; Σάμπως δεν είμαστε όλοι δέσμιοι του κατάδεσμου της Δαγίνας;
Ηλίας Κολοκούρης, φιλολογίσκος Μποζαϊτίκων, Πατρών Αχαΐας


TRANSCRIPTION OF TEXT : ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ :

. [ΘΕΤΙ]ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΙΟΝΥΣΟΦΩΝΤΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΑΜΟΝ ΚΑΤΑΓΡΑΦΩ ΚΑΙ ΤΑΝ ΑΛΛΑΝ ΠΑΣΑΝ ΓΥ-2. [ΝΑΙΚ]ΩΝ ΚΑΙ ΧΗΡΑΝ ΚΑΙ ΠΑΡΘΕΝΩΝ ΜΑΛΙΣΤΑ ΔΕ ΘΕΤΙΜΑΣ ΚΑΙ ΠΑΡΚΑΤΤΙΘΕΜΑΙ ΜΑΚΡΩΝΙ ΚΑΙ3. [ΤΟΙΣ] ΔΑΙΜΟΣΙ ΚΑΙ ΟΠΟΚΑ ΕΓΩ ΤΑΥΤΑ ΔΙΕΛΕΞΑΙΜΙ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΟΙΗΝ ΠΑΛΕΙΝ ΑΝΟΡΟΞΑΣΑ4. [ΤΟΚΑ] ΓΑΜΑΙ ΔΙΟΝΥΣΟΦΩΝΤΑ ΠΡΟΤΕΡΟΝ ΔΕ ΜΗ ΜΗ ΓΑΡ ΛΑΒΟΙ ΑΛΛΑΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΛΛ᾽ Η ΕΜΕ5. [ΕΜΕ Δ]Ε ΣΥΝΚΑΤΑΓΗΡΑΣΑΙ ΔΙΟΝΥΣΟΦΩΝΤΙ ΚΑΙ ΜΗΔΕΜΙΑΝ ΑΛΛΑΝ ΙΚΕΤΙΣ ΥΜΩΝ ΓΙΝΟ-6. [ΜΑΙ ΦΙΛ]ΑΝ ΟΙΚΤΙΡΕΤΕ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΦΙΛ[ΟΙ] ΔΑΓΙΝΑΓΑΡΙΜΕ ΦΙΛΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΕΡΗΜΑ ΑΛΛΑ7. [ΤΑΥΤ]Α ΦΥΛΑΣΣΕΤΕ ΕΜΙΝ ΟΠΩΣ ΜΗ ΓΙΝΗΤΑΙ ΤΑ[Υ]ΤΑ ΚΑΙ ΚΑΚΑ ΚΑΚΩΣ ΘΕΤΙΜΑ ΑΠΟΛΗΤΑΙ8. [….]ΑΛ[-].ΥΝΜ .. ΕΣΠΛΗΝ ΕΜΟΣ ΕΜΕ Δ᾽ ΕΥ[Δ]ΑΙΜΟΝΑ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑΝ ΓΕΝΕΣΤΑΙ9. [-]ΤΟ[.].[-].[..]..Ε.Ε.Ω[?]Α.[.]Ε..ΜΕΓΕ [-]

Της [Θετί]μας και του Διονυσοφώντος την τελετή και τον γάμο καταριέμαι, και των άλλων ούλων των γυ[ναικ]ών, χήρες και παρθένες εσάς καταριέμαι, περισσότερο όμως από όλες την Θετίμα καταριέμαι, και αναθέτω στον Μάκρωνα και [στους] δαίμονες, όποτε εγώ τούτα εδώ τα γραμμένα ξετυλίξω και ξαναδιαβάσω, αφού τα ξεθάψω, τότε] να παντρευτεί ο Διονυσοφώντας μόνον και όχι πριν. Να μην πάρει άλλη γυναίκα από μένα. Εγώ δε να γεράσω πλάι στον Διονυσοφώντα και καμία άλλη γυναίκα. Ικέτιδά σας πέφτω, την φίλ]η σας να οικτίρετε, φίλοι δαίμονες, την Δαγίνα (;), που οι φίλοι της την εγκατέλειψαν, αλλά […] φυλάξτε μου, μη και γίνουν τούτα και έπειτα κακότυχα η κακή η Θετίμα να χαθεί […] και εγώ δε ευδαίμων και μακάρια να γίνω.

(μετάφραση του φιλολογίσκου που λέγαμε από πάνω)

1. Of [Theti]ma and Dionysophon the ritual wedding and the marriage I bind by a written spell, and of all other2. wo[men], both widows and maidens, but of Thetima in particular, and I entrust to Makron* and3. [the] daimones, and (only) when I should dig up again and unroll and read this,4. [?] that she might wed Dionysophon, but not before, for I wish him to take no other woman than me,5. and that [I] grow old with Dionysophon, and no one else. I [am] your supplicant:6. Have pity on [Phil?]a*, dear daimones, for I am (a) dagina? of all my dear ones and I am abandoned.7. But guard [this] for my sake so that these things do not happen, and wretched Thetima perishes miserably.8. … but that I become happy and blessed.
(μετάφραση της Ουκιπίντια, για να ηρεμήσουν εκείνοι που λένε ότι το σύστημα θέλει να μας πάρει τη Μακεδονία. Ε, πιο συστημική εγκυκλοπαίδεια από δαύτη, δεν έχει)

Katerina Gogou – Idionymon – Translation by Ilias Kolokouris

Category : Uncategorized

Copyright © 2018 Εκδόσεις Καστανιώτη & Κληρονόμοι Κατερίνας Γώγου
Η παρούσα ανάρτηση δεν γίνεται για εμπορικούς σκοπούς, αλλά προς τιμήν της μνήμης της ποιήτριας.
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή/αναδημοσίευση οποιουδήποτε αποσπάσματος χωρίς την συγκατάθεση των εκδόσεων Καστανιώτη. Η παρούσα μετάφραση είναι ερασιτεχνική, ελλιπής και χρήζει επεξεργασίας.
Πλήρης μετάφραση του έργου της Κατερίνας Γώγου στα αγγλικά ετοιμάζεται και θα κυκλοφορήσει εντός του 2019,
από επαγγελματία μεταφραστή.

A conversation with translator Ilias Kolokouris

Transom:

Is it possible for the original text to be reborn through the translator?

Kolokouris:

Every translation is a reflection of what the translator receives from the original text. Of course, the translation always depends on the era and the circumstances under which it has been written. Hence, every translation is bound to die and be reborn through constant rewriting. But it always gives an idea and an essence of the original text.

Transom:

The “idiomynon” was a Greek law that prohibited “insurrectional” speech. The poem’s title references the public sphere, but the speaker’s concern for Myrto drives home the personal stakes for the speaker. From your perspective as a translator, how important is it to you that an English-language reader understand the politics of Gogou’s poems?

Kolokouris:

In my opinion, political concepts within Katerina Gogou’s poetry can be understood and enjoyed even by readers who are not well informed of Greece’s political history. The “Idionymon” Act of Law, which sentenced to the penalty of six months imprisonment anyone who attempted to apply ideas that manifested subversion or to overthrow the social system through violent means, or to cause partial detachment of the Greek State, or implementing through actions proselytism, was brought down in a superficial way, in 1974, after the fall of the Greek Military Junta. However,  up until 1980, the secret service of the Greek State kept and renewed its secret records and files that contained the political acts and profiles of every Greek citizen. These files were actually burned and destroyed after 1981.

Nevertheless, Gogou’s use of the word “Idionymon” in the title is totally her personal idiosyncracy and choice. It actually retains its polysemous meanings  in the framework  of the anticommunist campaign until the Junta, but Gogou gives it meaning from an anarchist’s point of view.  After the removal of the original “Act of Idionymon crime,” the New Democracy party’s government passed a new law in 1976, which shielded and protected the security forces, the Military Peacemaking Groups, and the Riot Police from individual protesters and strikers.

Katerina Gogou refers to this new law in the same way that the anarchist circles of the time did, as “Idionymon,” the hidden offspring of the old statutory law, while at the same time she was preserving her own, private meaning for the word. Gogou’s poetry is full of ecclesiastical, urban  and surreal images. We would not call this iconography a delirium (even though she does mention delirium tremens), for she achieves a cinematic record of reality, which is beyond time and political connotations. An iconography that retains its disgusting appeal. Protesters and anarchists will always fight with riot police, as Gogou describes. Be they at the Puerta Del Sol in Madrid, and the anti-austerity movement, or during the Occupy Wall Street movement, or the riots at Brooklyn Bridge. The political and economic impasse will be the same, and the hyper-real images caused by abuse of drugs in combination with alcohol, in any language, will remain enigmatic as in the poetry of Gogou.

 

Idionymon 3

My head in smithereens
from the vise of your flea markets

at rush hour and against the
current
I will light a huge fire
and in there I’ll throw all Marxist
books
so that Myrto never finds out
the causes of my death
You can tell her
that I could not bear Spring or that I went through a red light.
Yes. That is more believable.
Red. That you tell her.

Ιδιώνυμο 3

Με το κεφάλι θρύψαλα
απ’ την μέγγενη των παζαριών σας

την ώρα της αιχμής και κόντρα στο ρεύμα
θ’ ανάψω μια μεγάλη φωτιά

και κεί θα ρίξω όλα τα Μαρξιστικά βιβλία
έτσι που να μη μάθει ποτέ η Μυρτώ

τα αίτια του θανάτου μου.
Μπορείτε να της πείτε
πως δεν άντεξα την άνοιξη ή πως πέρασα με κόκκινο.
Ναι. Αυτό είναι πιο πιστευτό.
Με κόκκινο. Αυτό να πείτε.

(Kastaniotis Publications)

 

 

 

Κατερίνα Γώγου- Ιδιώνυμο (1981)

Ιδιώνυμο 1 – Κοίτα πως χάνονται οι δρόμοι

Κοίτα πως χάνονται οι δρόμοι

μες στους ανθρώπους…

τα περίπτερα πως κρυώνουνε

απ’ τις βρεγμένες εφημερίδες

ο ουρανός

πως τρυπιέται στα καλώδια

και το τέλος της θάλασσας

από το βάρος των πλοίων

πόσο λυπημένες είναι οι ξεχασμένες ομπρέλες

στο τελευταίο δρομολόγιο

και το λάθος εκείνου που κατέβηκε

στην πιο πριν στάση

τα αφημένα ρούχα στο καθαριστήριο

και τη ντροπή σου

ύστερα από δυο χρόνια που βρήκες λεφτά

πως να τα ζητήσεις

πως τσούκου τσούκου

αργά μεθοδικά

μας αλλοιώνουνε

να καθορίζουμε τη στάση μας στη ζωή

από το στυλ της καρέκλας…

Katerina Gogou – Idionymon (1981)

Idionymon 1- Look how the roads get lost

Look how roads get lost
within humans…
The kiosks, how cold they get
from wet newspapers

the sky
how it’s injected in the cables

And the end of the sea
from the weight of the ships
how cheerless the forgotten umbrellas are/stand
in the final ride/route

and the mistake of the one that got off
at the (wrong) stop before
the clothes left at the laundromat
and your shame
after two years you found the money
how can you ask for it
how little by little
gradually, methodically
they wear us out
Into establishing our position towards life
depending on the style of the chair…

Κατερίνα Γώγου- Ιδιώνυμο (1981)

Ιδιώνυμο 2

Τα σύνορα της πατρίδας μου αρχίζουνε
απ’ τα ψητοπωλεία του Μινιόν
περνάνε απ’ τα καμένα ξύλα του Περοκέ και πέρα …
Η ζωή από κει παίζει βρώμικο ξύλο με τη ζωή
στριμώγνει τα καλύτερα παιδιά της σε φαγωμένες σκάλες
τους στρώνει στο «Θανάση» σημαδεμένη τράπουλα από χέρι
τους περνάει μπρασελέ και ματωμένους σουγιάδες
και μπότες γυαλιστερές πορτοκαλιές με 10 πόντους τακούνι.
Ζόρικο αντριλίκι τα γεννητικά τους όργανα
τα Άγια των Αγίων κι αλλιώτικο φιλότιμο
ώσπου μια μέρα – Παρασκευή μπορεί –
τους ρίχνει από κοντά επιδέξιους κώλους
καρφώνουνε τον αντρισμό τους
τους φέρνει καπάκι
κι ύστερα ευνουχισμένοι με τη γλώσσα κολλημένη στον ουρανό
με το μαντήλι που σκουπίστηκαν
ένα με την καφέ του ρίγα περιθώριο γύρω γύρω
πνίγουν με ισόβια
φωταγωγημένα καράβια εφοπλιστικά κεφάλαια ξωτικές
θάλασσες Παναμαικές σημαίες χρεωμένες τραγουδίστριες
και τα δικά τους ταξίδια στη θάλασσα με καρπουζόφλουδες
το ξεχειλωμένο μαγιώ απ το περίπτερο
και την τσατσάρα – πουτάνα ζωή – μαγκιά τους στο πλάι
– Κανείς δεν ξέρει.
– Κανείς δεν είδε.
19 20 21 χρονώ και τέλος.

 

Katerina Gogou – Idionymon (1981)

Idionymon 2

The borders of my homeland begin
From Minion’s grill-houses
They pass by the burned woods of Peroke* and beyond…
Life from there picks a dirty fist fight with life
Crams its best kids in worn out staircasessets the table for “Thanasi”* Poker Table with marked cards by the hand
dressing them with bracelets, and blood-spattered jacknives
and shimmering orange boots of heels four inches tall
Tough is manhood in their genitals
The Holiest of Holy and an unusual integrity
until one day -maybe Friday –
It draws/ sidelines/ sideswipes close by, skillful asses
nailing their manhood
it backfires against/ overturns them
and afterwards castrated with their tongue nailed to the sky
with the handkerchief they wipedthemselves with
the one with the brown stripe margin around the edges
They drown with a life sentence
All the illuminated boats, shipping capital, exotic
seas, Panamanian flags, indebted singers
and their own journeys at the sea with water melon rinds
Worn out/Stretched out swimwear from the kiosk
and the comb – whore of a life –
their guts on the side
– No one knows
– No one has seen
19 20 21 years old : the end.
*theatre area in Athens. On the scene of Peroke were staged many plays that dragged political dispute. In 1931 Vasilis Avlonitis, an actor was shot for mocking the government. 
*card game, popular amongst “manges” and old people, not gambling.

 

Κατερίνα Γώγου- Ιδιώνυμο (1981)

Ιδιώνυμο 3

Με το κεφάλι θρύψαλα
απ’ την μέγγενη των παζαριών σας

 

την ώρα της αιχμής και κόντρα στο ρεύμα
θ’ ανάψω μια μεγάλη φωτιά

 

και κεί θα ρίξω όλα τα Μαρξιστικά βιβλία
έτσι που να μη μάθει ποτέ η Μυρτώ

 

τα αίτια του θανάτου μου.
Μπορείτε να της πείτε
πως δεν άντεξα την άνοιξη ή πως πέρασα με κόκκινο.
Ναι. Αυτό είναι πιο πιστευτό.
Με κόκκινο. Αυτό να πείτε.

 

Katerina Gogou – Idionymon (1981)

Idionymon 3

My head in smitherings/ with head shattered
from the vise of your flea markets

at rush hour and against the
current
I will light a huge fire

and in there I’ll throw all Marxist
books
so that Myrto never finds out

the causes of my death
You can tell her
that I could not bear the spring or that I went through a red light.
Yes. That is more believable.
Red. That you tell her. /Tell her that.

Κατερίνα Γώγου- Ιδιώνυμο (1981)

Ιδιώνυμο 4

Είμαι εγώ !
Δικό σας παιδί
αίμα απ’ το αίμα σας
ρούχο απ’ το ρούχο σας σάρκα εκ της σαρκός σας.
Μάνα μου
η ελευθερίων ηθών πουτάνα ο Καπιταλισμός
Πατέρας μου
ο αιμομίκτης χωρικός Ιωσήφ Ντζουγκασβίλι Στάλιν.

 

Γνήσιο τέκνο της Ρόζμαρυ και του Εξορκιστή
παλουκωμένη στη μέση των καιρών
να με χτυπάν όλοι οι άνεμοι.
Είμαι πεσμένη
με τη μούρη τριμμένη στα σκατά υπνωτισμένη και υστερική
έτοιμη
να βιαστώ
να διαιωνίσω το είδος.

Γέννημα θρέμμα
το δικό σας παιδί
παίρνω υπόγεια τηλεφωνήματα στους θαλάμους της Ομόνοιας
όρθια κατουράω στους καμπινέδες της Κοτζιά
είμαι χωρίς φύλο και χαρακτηριστικά
ούτε νάνος ούτε σπανός
ούτε γυναίκα ούτε πούστης

 

είμαι στα μπρούμυτα στα τέσσερα είμαι
κάτω απ’ τους πάγκους της γης
κρατάω σαν τους λεπρούς το χέρι των γερών
να ρίξει το κόμμα ενέσεις.

 

 

 

Katerina Gogou – Idionym (1981)

Idionymon 4

It is me!
A child of yours
blood of thy blood
clothes of thy clothes, flesh of thy flesh.
My Momma/ mother
of libertine morals whore,
Capitalism
My Poppa
the incestuous villager Joseph Dzhugashvili Stalin


Genuine offspring of Rosemary and the Exorcist
staked in the midst of the times
for all winds to thrash me.
I’m fallen
my face rubbed in shit,
hypnotized and hysterical
ready
for rape
to preserve the species.

Born and bred
a child of yours
I make underground calls at Omonia square’s phone booths,
Standing I pee at the crappers in Kotzia square
I am bereft of sex and characteristics
neither dwarf nor beardless
neither woman nor fag


I am prostrate, on all fours
underneath the benches of earth
I grasp like a leper the hand of the
mighty
for the Party to press out its injections.

 

 



Στέκω εδώ
σημάδι των καιρών
στην παγκόσμια διασταύρωση σκοτωμένηαπό μικροαστικό αυτοκίνητο 9 άσπρων αλόγων
απ΄ τον καιρό της κομμούνας του Παρισιού ασάλευτη

τα χαρτιά μου άχρηστα πια κι η τσάντα μου πεταμένη
κανείς δεν πλησιάζει απ’ την μπόχα μου.

Στέκω ήσυχα
με τ’ άντερά μου περασμένα στο λαιμό μ’ εσωτερική αιμορραγία
κάθετα στο θάνατο οριζόντια στη ζωή
το κράνος των ΜΑΤ στο

κεφάλι μου
τρώω το φαΐ που με ταΐζετε ντομάτες με ντουμ – ντουμ
και ξυραφάκια
κούνια μπέλα τραμπαλίζομαι στους

ήχους της σειρήνας
πιπιλάω μ’ οιδιπόδειο απ΄ τη σάπια ρώγα σας ναρκωτικά
αλκοόλ και δακρυγόνα
ήσυχη
κάθομαι
στα μαρμάρινα σκαλιά


στο αναπηρικό καρότσι μου
στον Άρειο Πάγο παίζω ακκορντεόν το Φρέρε Ζακ


η ευθανασία δεν υπογράφεται
κι απ’ το κεφάλι μου ξετυλίγεται και ανεμίζει στα πέρατα
μ’ αίματα ποιήματα μυαλά
και με στριγγλιές

ένας μακρύς μακρύς άσπρος επίδεσμος σημάδι μου της εμμονής.
Σ’ όλης της γης τα γκέτο.


I stand here
a sign of times
down to the global crossroads
killed by a bourgeois car of 9 white horses’ horsepower
from the time of the Paris Commune motionless

my papers now useless and my purse thrown away/out

nobody approaches my reek.

I stand quietly
with my intestines tied around my neck and internal bleeding
vertical to death horizontal to life
the helmet of riot police on my head

 

I eat the food you feed me, tomatoes with doom – doom bullets
and razors

swinging I swag to the
sounds of the siren

With an Oedipus’s complex I suck drugs

Alcohol and teargas

from your rotten nipple


quiet
I sit
on the marble stairs
in my wheelchair

 

at the Arios Pagos /Supreme Court  park I play on the accordion Frere Jacques


euthanasia comes unsigned/ cannot be singed
and from my head unrolls and blows out to the ends of existence
with blood poem minds


and shrieks
a long long white bandage – my sign of obsession.
To the ghettos of the world.

Ιδιώνυμο 5

Σά σκύλος κρυώνω.
Τα δόντια μου χτυπάν απ’ άγνωστη αιτία ανομολόγητη.
Ο Μαρξισμός δεν έχει ψυχασθένειες
κάτι άλλο πρέπει να μου συμβαίνει.
Έχει ξεχειμωνιάσει πια.
Μέσα Ιουνίου.
Θά ’χετε περάσει τζάμια στα πετροβολημένα παράθυρα
τους τοίχους μπορεί να βάψετε με κάτασπρο χρώμα.
Θ’ αστράφτει μέχρι πέρα η εργατική πάλη
κι οι πάγκοι που ’χαμε για τραπέζια
γεμάτοι χαρακιές φανατικές κι αμήχανες
διαφωνίες και αποφάσεις παμψηφεί
αυτοί που σπάσανε
κι αυτοί που θά ρθουν.

 

Τά χρώματα μπερδεύω.
Ό,τι έχω
είναι μια κόκκινη φωτογραφία της Πρωτομαγιάς
το κίτρινο χρώμα των κοριτσιών
και τα πονεμένα πόδια των φίλων
Κι έτσι όμως
Οι Kαλύτεροι.
Μόλις φύγει τούτο τ’ άδικο θα ’ρθω να σας βρω
Μπορεί να μην τα καταφέρω στίς σκάλες
Θα ’ρθω όμως οπωσδήποτε
Μπορεί να μου λείπει η φωνή ή το φως από τα μάτια μου
Σε μας δε χρειάζονται και πολλά .
Σύντροφοι.

 

Idionymon 5

I’m cold like a dog.

My teath gitter / chatter for an unknown reason, unconfessed.

Marxism has no psychosis /mental illnesses

something else must be happening to me.

Winter’s no longer (gone away).

It’s mid-June.

You must’ve replaced the glass to the stone-shot /shattered windows

the walls, you may white-wash.

The working class struggle will shine far out

and the benches we used as tables

filled with fanatic carvings, discomforting disagreements and unanimous resolutions
those that sold out
And those that will come.
The colors, I confuse.

All I have

Is a red photograph of May first

the yellow color of the girls

and the aching feet of friends

And even so, like this,

The Greatest.

As soon as this injustice goes away I’ll come find you

I may not make it up the stairs

I’ll come though, definitely

The voice or the light in my eyes may be missing (gone)

We don’t need much.

Comrades.

 

Κατερίνα Γώγου- Ιδιώνυμο (1981)

Ιδιώνυμο 6 – Είμαι ένας βλάκας.

Είμαι ένας βλάκας.
Οι άνθρωποι για διάφορους λόγους
κάνουνε διάφορες κινήσεις για διάφορες πράξεις.
Εγώ λοιπόν βλέπω την καλή.

Τους δίνω τα λεφτά μου
τα ρούχα μου και τα παιχνίδια μου
εμένα δε με νοιάζει να μην έχω τίποτα
ίσα ίσα μάλιστα. Γιατί αλλιώς
θα ντρεπόμουνα κιόλας.

Προχτές λοιπόν το βράδυ που έκανε κατακλυσμός
βγήκα στον καιρό
ήθελα να κάνω κλακέτες στην άσφαλτο
τραγουδώντας στην βροχή
τοχα δει παλιά που οι άνθρωποι
με τις χρωματιστές ομπρέλες τους
κοντοστεκόντουσαν και κοίταζαν τον Τζιν Κέλυ χαμογελαστοί.

Έτσι κι έγινε.
Ήρθε πρώτος ένας με σιδερένιο ραβδί
και με χτύπησε με φόρα από πίσω

κάτω απ’ τα μαλλιά.

Μετά ο άλλος μου σήκωσε τη φούστα
και μούριξε μ’ ένα μυτερό παπούτσι κλωτσά
στη δεξιά σάλπιγγα ήμουνα έγκυος

κι έπεσα κάτω.

Μετά ήρθε ο τρίτος και είπε: αφήστε ρε κάτω την κοπέλα
είναι καλό παιδί δε φταίει σε τίποτα.

Να σας πάω στο σπίτι.
Τούπα ευχαριστώ. Άνοιξα με το κλειδί
κι ανέβηκε πρώτος στην σκάλα.

Κοίταξε ποιοι άλλοι μένουνε δω
ένα παιδί και μιά γιαγιά
έβγαλε το βρακί του και είπε θα κοιμάμαι εδώ
για να σας προστατεύω.

 

 

 

 

 

Katerina Gogou – Idionym (1981)

Idionymon 6- I’m an idiot.

I’m an idiot.
People for different reasons
make different moves  for different actions.
For once, I look on the bright side/ got it good.

I give them my money
my clothes and toys
Having nothing does not bother me
On the contrary. Because otherwise
I’d be ashamed to say the least.

Two nights ago when there was a flood
I went out in bad weather
I wanted to tap dance on the pavement
Singing in the rain
I had seen it a long time ago when people
with their colored umbrellas
smiling stumbled to look at Gene Kelly.

So it happened.
The first one came with an iron stick
and smacked me hastily from behind underneath my hair.

Then the other lifted up my skirt
and with a pointy shoe kicked onto
my right fallopian tube

I was pregnant

and fell down.

Then the third came and said: let the girl go
she’s a good kid she’s not at fault / to blame/ It’s not her fault for anything. Let me take you home ma’am.
I told him “Thank you”. I opened with the key
and he went first up the stairs.

He checked who else lives here
a child and a grandmother
he took off his underwear and said I will be sleeping here
to protect you.

Αυτός είτανε ένας άνθρωπος που δεν έπαιζε στο
τραγουδώντας στη βροχή
είτανε που έσπρωχνε σε μιά ταινία
αυτούς που πόναγε το κεφάλι τους από τα τζάμια.

 

Τώρα κάνει πως κοιμάται και γω πως γράφω.
Και που λέω πως είμαι βλάκας
είναι γιατί κι αυτό μπορεί να το συνηθίσω
να το πάρω για καλό λυπάμαι πολύ
αγαπάω και τους δολοφόνους λέω

τι είναι η ζωή

τι είναι ο θάνατος τι είναι η σχιζοφρένεια τι είναι ο δικαστής
και τι είναι ο καταδότης τι είναι ο έρωτας τι είναι
μια καρτούλα από μια ξένη χώρα τι είναι το επιχείρημα
και τι η αντοχή πρέπει να αγοράσω μια μεγάλη
όλο τρύπες μπλε ομπρέλα να μας χωράει όλους.

He was a man who didn’t star in
Singing in the rain
He was the one in a movie pushing
those whose heads hurt from the glass windows.He is now pretending to be asleep and I to be writing.
And that I say I’m an idiot
it’s because I could get used to it too
consider it as something good, I’m sorry
I love murderers too, I say what is life

what is death, what is schizophrenia, what is the judge
and what is the snitch, what is love what is
a little card from a foreign country what is the argument
and what is tolerance I gotta buy a big
blue umbrella full of holes to fit us all.

Κατερίνα Γώγου- Ιδιώνυμο (1981)

Ιδιώνυμο 7 – Πόσο νωρίς φεύγει το φως απ’ τη ζωή μας αδερφέ μου…

Πόσο νωρίς φεύγει το φως απ’ τη ζωή μας αδερφέ μου…
Μέσα απ’ τ’ αλλεργικά μας βλέφαρα
αργά στα νύχια πατάει η ζωή
μπας και την πάρουμε πρέφα
μακραίνει χάνεται…

κοίτα έγινε κουκίδα στρίβει γωνία… πάει…
Σκοτεινιάααα!!

Αρνητικά φωτογραφίας κοιτάω

και είναι λέει άνθρωποι
κόκκινα φωτιά τα μάτια τους παγιδευμένων λύκων
νύχια δανεικά – πως τους κατάντησαν έτσι – ξένες μασέλες
βδέλλες κολλάνε στο λαρύγγι μας τραβάνε τα κουμπιά μας
μπας και τη βγάλουνε λιγάκι ακόμα.

Είναι εκείνοι του τραίνου

–τους θυμάμαι καλά –
που όταν κανονίσαμε το πρώτο μας όνειρο να πάμε εκδρομή
μας πέταξαν στις τεντωμένες ράγες του ηλεκτρικού
σαν άδεια σακιά σ’ αφύλαχτη διάβαση
για υπερβάλον βάρος.

Όσοι «ζήσαμε» γραμμένο με εισαγωγικά
χιλιάδες κάνες κεντράρουνε πάνω μας
απ’ την ταράτσα του ΟΤΕ


κρύο κρύο και μελό με το μακό μας φανελάκι

 

κάνουμε τάχα πως έχουμε παλτό
κι ένα – είδες – όλοι μας τόχουμε –
βυσινιό νεύρο κάτω απ’ το μάτι μας βαράει ακόμα.

Katerina Gogou – Idionym (1981)

Idionymon 7- How early does the light turn away from our lives my brother …

How early does the light turn away from our lives my brother …
Through  our allergic eyelids
She tip toes slowly, Life
hoping that we make notice of her/ in case we notice her
she goes away she gets lost …

Look she became a dot she’s turning around the corner … She goes …
Darknessss!

I look at negatives from a photograph and there are people
red fire their eyes

of trapped wolves
borrowed nails – how did they end up like this – other people’s dentures
leeches stuck in our throat  

pull our buttons
hoping  that they’ll pull it through a little bit more.

They are the ones from the train

–I  remember them well–
when we arranged / set up our first dream to go on an  excursion
they threw us on the stretched  rails of the train/ metro
like empty sacks on an unguarded crossroad
due to overweight.

Those of us who “lived” spelled in quotation marks
thousand gunpoints poiniting at us / center upon us

from the rooftop of OTE (The Telephone Company)
cold cold and melodramatic with our T-shirt
we pretend to have a coat
and one –  you see – we all got one
crimson nerve underneath  the eye that is still beating.

Πόσο ακριβή είν’ αδερφέ μου η ζωή
πόσο φτηνήνανε τα είδη κουράγιο ρε.Μερικές φορές – μα δεν το βάζω κάτω –
έρχονται τούμπα τα αντικαταθλιπτικά
και γέρνει η παλάτζα

δεν έχει άλλο μπρος
σκύβω τότε και παίρνω στα δόντια μου
το ματωμένο μου μυαλό και πάω πίσω πίσω
γυρίζω πίσω να σωθώ

κι ύστερα δε βρίσκω το δρόμο
γιατί και κει είναι σκατά

– σαν να μην τόξερα –
παντού σπασμένες σιδεριές και θραύσματα οβίδας

τρομάζω τα χάνω με το παραμικρό

δεν έχω που να πάω
μονάχα η πόρτα της ΥΠΕΡΑΓΟΡΑΣ είν’ ανοιχτή
και χώνομαι μέσα
κοιτάω σαν αρπαχτικό πού πάνε τα λεφτά

και την αξία χρήσης
Ντελίριουμ Τρέμενς το λεν’ αυτοί ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΛΕΨΩ

Βάζω τότε μπροστά όλα τα στερεοφωνικά να παίζουν μαζεμένα
κάθε μάρκα κι άλλο σκοπό
και τα μεγάφωνα στο φουλ να σπάσουνε τ’ αφτιά τους

κι ύστερα μ’ ένα Σίγγερ ψαλιδάκι καλό
κόβω γύρω γύρω το στόμα τους

το μεγαλώνω
κολλάω κει πάνω την ψυχή μου

φιλί του θανάτου
και μέσα τους αδειάζω τα ψυχοφάρμακα

How expensive/ dear is life, my brother
how cheap the goods have become- Keep your courage/ Hang in there/ Sit it out.Sometimes – but I do not give up –
antidepressants turn upside down
and the scale tilts .

no more left ahead of me
I bend then and I grasp in  my teeth
my bloodied mind and go back

back
I go back to save myself

and then I can not find my way
because even there it is shit

– as if I didn’t know –
everywhere broken ironwork and fragments of missile

I’m scared I’m losing it for no reason

I got nowhere to go
only the door of the SUPERMARKET  is open
and I snuggle inside
I look around like a predator see where the money goes

and the use value/Utility
Delirium Tremens they call it I WANT TO STEAL

Then I turn on all the stereo component systems playing all together
every brand name another tune
and loudspeakers at high ptich to (let’s) break their ears

and then with good little Singer scissors
I cut their mouth round and round,

I expand it/ I make it bigger
glue (on it) up there my soul

a kiss of death
and toss in there anti-depressants

τα φαρμακεία τους και τους φαρμακοποιούς τους μαζί
Θάνατος στο Βυζάντιο σιχτίρ οι δυναστείες
το διάφραγμα της φίλης μου τις ειρηνικές επεμβάσεις
οι πουλημένες τραβηχτικές Kodak και Γ. Σταύρουνα πάνε να πεθάνουν
Θάνατος στους Αθάνατους
μαύρες σημαίες και κόκκινο το φως ανοίγει
– Θ’ ΑΝΟΙΞΕΙ – ο δρόμος το στόμα
τα μάτια η καρδιά και το μυαλό.

Έτσι να κάνουμε θα πέσει η πόρτα.
Κι η μηχανή με το αρχαίο φιλμ. Μη. Μη συνέχεια οι άνθρωποι
μαύρα αρνητικά και μεις ΚΑΜΕΝΟΙ ΗΛΙΟΙ.

their pharmacies and pharmacists all together
Death to Byzantium to hell with dynasties
my friend’s diaphragm, the peaceful interventions
the Sold out catchy Kodaks and G. Stavrou ???? (she means the good looking and appalling photos taken by a Kodak camera and probably the figure of G. Stavrou, the founder of the National Bank of Greece or a photographer of the 60s that had the same name, so should we translate with sth equal and common, like a figure that stands on regular money bills??)they can go die
Death to Immortals
black flags and red light open
– Will open – the road the mouth
the eyes, the heart and mind.

Onelittle move and the door will fall.(Έτσι να κάνω is used when you want to show a really small move with the hand, when you describe/imitate sth like a tiny annoyment)
And the camera with the ancient film (will fall). No. No you people all the time/ constant
black negatives and we BURNED OUT SUNS.

Κατερίνα Γώγου- Ιδιώνυμο (1981)

Ιδιώνυμο 8- Σάπια./Σάπια θέματα

Σάπια./Σάπια θέματα/ μουχλιασμένοι τόμοι πουλες βιβλιοθκες
λέξεις τσανακογλύφτες λέξεις δολες / στημένες μηχανς
λέξεις κομπίνες
δῶ  ἡ ζωμας ταρος μκαρφωμένα χιλιάδες
φασιστικμαχαιράκια
ξερνάει μαρα ταματά μας
κασες ζωγραφίζετε νεκρς φύσεις
σκλιμακτήριες κδόσεις νά κονομάει ΕΟΤ.


Κόμματα – σημεα στίξης
οκολογία – ρχαοι πρόδρομοι μς δείχνουν δρόμους
μονάχα μτν πισθεν
παραχωμένοι σβαθιος λάκκους οκαλο
δημόσια ργα κα

τζίφρες πιφανν
περννε σφαλτο πάνω τους
να μεγάλο στρογγυλκουτ
σν κάλπη γ
να ίχνουμε τν ψφο μας
,τι χρμα κανά παίρνει σαλαμάντρα
δεξιεναι
Κάτι ψόφιες γαζίες ναλάβανε τν νοιξη
οἱ ῥίζες δέν εναι γιά νά γυρίζουμε πίσω
εναι γιά νά βγάζουνε κλαριά
μα δβγάζουνε
εναι παλούκια καυσόξυλα
δοφράγματα

Katerina Gogou – Idionym (1981)

Idionymon 8

Rotten. / Rotten issues / musty volumes insidious libraries

words  ass-kissers words slaves /

rigged machines

words scams

Here our life a bull with on him nailed thousands

fascist little knives

puking black our blood

And you paint still life

In climacteric editions that will make the Ministry of Tourism richer.

Parties- panctuation marks

ecology- ancient ancestors

show us the way

only in reverse gear

buried in deep pits the

good ones

public works

and  squiggles by distinguished people

run like the asphalt over them

a big round box
like a balllot the earth

to throw our vote inside

whichever color the salamander takes

she is always right

Some dead thorn trees undertook

spring

and the roots are not supposed to take us back
they are to grow branches
if they don’t grow branches

they are sticks, firewood,

barricade.

ΜπροστΜπροστκι λλο!
τόσο θέλει
π’ τν ποταγστήν ξέγερση
π’ τὸ ὅλοι κανένας
π’ τὸ ὅλα τίποτα
καμες / μς μπάζουνε
π’ τν εσοδο πηρεσίας
στό πόδι τρμε τ’ ποφάγια τους
παλιομοδίτικο φουλάρι φορμε στό λαιμμας
τν ψόφια γάτα τοπολιτισμο
τώρα δέν εμαι μονάχη  μου πι
χω, πιασα παφή
δφοβμαι κανένανε
καμώνομαι πώς ζαττή ζωή κι τοιμάζω τν λλη
μέρα ντάλα μεσημέρι θ’ ρπάξω πινέλα κακουβ
θσηκώσουμε τπλακόστρωτα
θκάνω μιά μεγάλη βροχμπροκηρύξεις
συνθήματα προτροπς
σφαρες – λέξεις στό χαρτ
γράμματα μπέτσες κααμα
ποίησή μας ψυχοσωματικ
κανένας σας πιδεν μπορενά μς χωρίσει
κατή ζωή μου
κι ποος κοτάει ς κάνει πρς τδ· χειροβομβίδα
μτραβηγμένη περόνη.
Forth, forth some more!

Just a little bit

from obedience to rebellion

from all or none

from all or nothing

and we/ they drag us in

through the
backdoor/ service door

in a rush we eat / we bolt down their left-overs

we wear an old fashioned scarf on

our neck

the dead cat of culture

now I’m not alone any more
I’ve got, I made contact

I fear no one

I pretend that I live this life and

prepare the other

right in the mid day I’ll grab the paintbrush and the bucket

we will raise the pavements

I will draw a big rain of

tracts

battle cries of exhortation

bullets-words on paper

letters with skin/ crust and blood

our poetry physchosomatic –

none of you can separate us any more

and my life

and who ever has the gut get over here

hand grenade

with its safety pin pulled off.

Κατερίνα Γώγου- Ιδιώνυμο (1981)

Ιδιώνυμο 9- Να δόσεις μια και να βγεις όξω απ’ την πόρτα.

Να δόσεις μια και να βγεις όξω απ’ την πόρτα.
Πάρε φόρα και βρόντα την πίσω σου.

Στήσου απέναντι και δες το πατρικό σου να σωριάζεται
τα παιδικά σου χρόνια δες τα καλά
να τη φουντάρουν απ’ τους φεγγίτες μουγγρίζοντας
σαν τα βόδια που τους πατάνε πυρωμένο σίδερο
και τα μαρκάρουνε

θρησκευτικές τελετές ξόρκια χρυσά σταυρουδάκια
μποδίζουν στο κατάπημα

 

στήσου απέναντι και κοίταξε
πόρτες και παράθυρα έχουν το σχήμα του σταυρού
τίποτα δεν είναι τυχαίο

Σάπιο η φωνή του αίματος
το κληρονομικό δίκαιο το κρατάει

την ώρα που θα πέφτει το τελευταίο καδρόνι
πέρα μακριά ανεμίζουν πουλιά

 

βάλε τα χέρια στις άδειες τσέπες σου
άνοιξε βήμα μη νοιαστείς για την ώρα
άνοιξε το στόμα σου ξύπνα τους ένοικους της γης

βάλε λόγια και δική σου μουσική
ξελαρυγγιάσου με την αγριοφωνάρα σου

– Η ζωή –
δεν είναι ένα κλειστό ταξίδι
που είταν
α-α-αταξίδευτο

Katerina Gogou – Idionym (1981)

Idionymon  9- Smack it and jump out the door.

Smack it and jump out the door.

 

Kick start and knock the door behind you.

Stand on the other side and watch your father’s home/ parental home tearing down to pieces
your childhood years; take a good look at them
saltating down the skylight, moaning
like bullocks with fire heated marks pressed  against them
marked

religious ceremonies voodoo golden crosses
hinder our swallowing

Stand on the other side and look
doors and windows that have the shape of the cross
nothing is by accident

Rotten the voice of blood
Law of inheritance holds it

at the time when the last stick will be coming down
far away birds are winding

put your hands in your empty pockets
open up your step don’t give a damn about the time
open up your mouth wake up the tenants of the earth

put lyrics and your own music
howl away with your wild voice

Life
is not a blocked dead end journey
that
“never set sail”

Κατερίνα Γώγου- Ιδιώνυμο (1981)

Ιδιώνυμο 10- Άνοιξα τσακ απότομα τα μάτια μου

Άνοιξα τσακ απότομα τα μάτια μου απ’ τη φασαρία που ’κανε το ταβάνι άγρια μεσάνυχτα/


λύνοντας τα σχοινιά απ’ τους 4 τοίχους κι έφυγε παίρνοντας μαζί του τη σκεπή και τις κουβέρτες μου. Ευκάλυπτοι/

σακουλάκια λεβάντας και βατομουριές ήρθανε και ξαπλώσανε στα δόντια μου στο μαξιλάρι μου και στα μαλλιά μου. Μ’ ένα σφύριγμα βαποριού σαλπάρισε η πόρτα/
κι απ’ το πέρασμα μπήκαν με μικρά πηδηματάκια/

 

η μάνα μου κι ο πατέρας νιόνυμφοι/
με κερασάκια στα αυτιά και τα κορδόνια τους αντικρυστά δεμένα.

 

Από πίσω η γιαγιά απ’ το χωριό με τσεμπέρι κατεβασμένο απ’ το στόμα.

Κατόπιν η γιαγιά Αθηναία
με γούνα που δαγκωνόταν στο λαιμό και το στόμα βαμμένο μ’ ένα περίεργο μεταξωτό χαρτάκι –το ’χω- ο Γιώργος με τη Μυρτώ ευτυχώς είχαν ζήσει.

Ίχνος πουθενά από βουβά τηλέφωνα και συνταγές και στον καθρέφτη που γυαλίστηκα ήμουνα όμορφη.

 

 

Katerina Gogou – Idionym (1981)

Idionymon 10- I opened *blink* my eyes

I opened *blink* my eyes because of the racket that came down the ceiling in the wild midnight

untying the ropes from the 4 walls and left taking with it the roof and my blankets. Eukalypts

little bags of lavender and blackberry bushes came and lied down on my teeth

on my pillow and my hair.

With a ferry’s whistle the door set sail/

and through the opening in they came hopping

my mother and father just married/

with cherries on their ears and their laces tied face to face.

Behind them grandma  the villager

with a kerchief down and around her mouth.

Afterwards grandma the Athenian
with a fur that bit it self on her neck and her mouth painted with a weird silk paper -I have it- George and Myrto luckily had stayed alive.

No traces of mute telephones or recipes and on the mirror where I polished myself I looked pretty.

Όχι όμως έτσι σαν άνθρωπος/
ήμουνα μισό Βαρδάρης – μισό άσπρο πουλί – περίεργο άσπρο – κι ο ταξιτζής που μ’ είχε δείρει μια νύχτα πολύ μου ’δωσε ένα ματσάκι μυγκέ απ’ αυτά που δίνουνε για την πρώτη φορά τους στις νύφες. Κουβεντιάζανε γρήγορα γρήγορα και σιγά σα να γουργουρίζανε νανουρίσματα σ’ ανακάλυφτη γλώσσα. Ένας Μάης 68 μ’ ένα πανί δεμένο στο κεφάλι σαν αυγό έκανε ΧΑ! στο τζάμι και το χνώτισε/

 

κι ένα δάχτυλο σκέτο/ ένα ολομόναχο

δάχτυλο σκέτο/ έγραψε ένα ολόκληρο ποίημα με αριθμούς. Έκανε τ’ όνειρο πράξη. Λες να κάνουνε την επανάσταση οι αριθμομηχανές… σκέφτηκα… Όπου και να με βάλουν προσαρμόζομαι σκέφτηκα
καλο ναν’ αυτό ή κακό

είχα αρχίσει να χάνω και χρώμα
είχε αρχίσει να μπαίνει και μουσική
είχαν αρχίσει όλοι να νυστάζουνε…
να χασμουριούνται… αποκοιμήθηκαν…

…Έβαλα το μαύρο καλτσόν μου και τις σουβλερές σιδερένιες καπιταλιστικές μου μπότες Είμαι/

περπατάω την Ιουλιανού/ όπου θες τώρα πάω/ μπαίνω σ’ όλα τα γήπεδα τις Κυριακές παίζω παιχνίδι κατενάτσιο μέχρι να βρούμε άκρη.


Ένας με φουλ φέις της τάχα αριστεράς

πάει να με ξεκάνει ουρλιάζω Ζήτω τα εργατικά συμβούλια ζήτω η εργατική τάξη/

But not like this, like a human/

I was half the West Breeze half a white bird – and odd white and the taxi-driver

that had smacked me up one night

gave me a bouquet of  lillies, those they give to brides on the big day.

They were chatting hotfoot and

softly as if they were purring lullabies

of an undiscovered language. A May 68

with a bandana tied on his head like an egg went “HA!” on the glass and moisturized it

and just a finger/ a sole finger

a plain finger/ wrote a whole poem in numbers. Made the dream come true.

D’ you think calculators will start the revolution?… I figured… Wherever they put me I adjust

I figured

is that good or bad

I’d started to turn pale/ lose color

Music started pouring in

everyone started feeling sleepy…

yawning… they fell asleep…

I put on my black tights and my stabby iron capitalist boots

I am/

I walk across Ioulianou street/ where you want me I’ll go now/ I enter every stadium on Sundays I play the game on defense till we find the way.

A guy with a full-face of the so-called left

tries to rub me off I scream Long Live the workers’ unions, long live the working class/

χώνομαι στον τηλεφωνικό θάλαμο να σωθώ κι η πόρτα κλείνει έτσι που δεν ξανανοίγει πια. Έχω αντοχή μέσα απ’ το τζάμι.
Έχω εμπιστοσύνη παρόλ’ αυτά στο είδος μου

 

Υπερεαλιστές ποιητές όμοιοι με σταλινικούς ήρωες
ξευτίλες βάσανα παρακάλια πείσμα υπομονή
τέτοιοι είμαστε

Έτσι είναι οι άνθρωποι.
Κάποιος θα θελήσει να τηλεφωνήσει.

I hide away in the phone booth to save myself and the door slams in a way that it will never open again.

I’ve got solidity through the glass.

Despite all that, I still have trust in my species.

Surrealist poets look-alikes of Stalinesque heroes

bastards torments pleas persistence

patience

That’s who we are

That’s how people are.

Someone will want to make a call.

Κατερίνα Γώγου- Ιδιώνυμο (1981)

Ιδιώνυμο 11- Ωρέ φιλάρα!

Ωρέ φιλάρα!
στο τηλέφωνο δεν λέγονται…
Άμα κατέβεις από δω
θα σου δείξω κάτι μεγάλα φτερά που μου φυτρώσανε
Θα σου δείξω
πόσο ανάλαφρα πέταγα
πηγαίνοντας στην απαγορευμένη συγκέντρωση
γιατί σφύριζε στο χέρι μου
μια βαριά αλυσίδα.

Katerina Gogou – Idionym (1981)

Idionymon 11-  Hey fella

Hey fella!

I can’t talk about this on the phone…

If you drop by down here

I will show you  the great big wings that grew on me

I will show you

how lightly I was flying

going down to the banned

gathering

why in my hand

a heavy chain was whizzing.